23
Jul

IV

 Polska flaga Union Jackflaga rosjiTranslator


Genealogia Snopkowskich h. Rawa i Snopek Wiercińskich h. Ab
dank.

Image result for herb rawicz
Image result for herb abdank
       
                            Rawicz                                                                             Abdank


Dzieci osoby nr. 17  Snopek h. Rawicz z Mozgawy, Jan i Małgorzata Czeszyk h. Ossoria.


37. Snopek h. Rawicz z Mozgawy, Jan, ks. katolicki, proboszcz w Buszczu, ur. ok. 1448, Szołomienice, pow. Rudki, woj lwowskie, zm. 1490, Buszcze, dawny pow. brzeżański, woj. tarnopolskie.
1375 - Buszcze weszło w skład majątku Świrskich z Romanowa ''Romanowskich'' h. Szaława.
1482 - 1490, jest notowany w Buszczu pleban Jan Snopek (zm. 1520), pochodzący z Rohatyna, po którym nastał ks. Stanisław Trzpiałka.

źródła:
Jan Ostrowski, Materiały dziejów sztuki sakralnej. Sebastian Smigielski, Kościół i twierdza w Buszczu, Lwowianin, czyli zbior potrzebnych i uzytecznych wiadomosci s. 59–61., Lwów


38. Snopek v. Snopkowski h. Rawicz, Jakub 'de Sythno', dziedzic w Niedrzewicy, Sitnie, Jastkowie i Snopkowie, ur. 1449, zm. po 1488, ślub 1. 1464 Anna 'z Sitna i Sitańca' Sitańska h. Nałęcz, dziedziczka Sitna i Woli Sitanieckiej, ur. ok. 1446, zm. przed 1470, c. Piotra i Zdziechny, wnuczka Wojciecha, sędziego chełmskiego [1421-1434]. W 1434 roku Wojciech Sitański darował synowi Piotrowi 20 łanów w Sitańcu, sobie zostawiając również 20. W aktach jako dziedzic Sitna i Sitańca występował do roku 1443. Sitaniec graniczył ze Starym Zamościem. Anna odziedziczyła Sitno a Sitańcem podzielili się jej bracia, Jan i Jerzy. Drugi ślub Jakuba Snopka, ok. 1469 Jadwiga 'Golian v. Snopkowska' Wereszczyńska h. Korczak, wójcina horodelska, ur. Wereszczyn, ob. gm. Urszulin, pow. Włodawa, woj. lub., wdowa po Janie Golianie h. Przerowa z Przecławic k. Grójca, córka Fedora i Małgorzaty Sosnowskiej z Sosnowicy h. Nałęcz. Jeden z braci matki imieniem Iwan Sosnowski, był władyką chełmskim [biskup obrządku greckiego] a drugi Grzegorz [katolik] był kanonikiem i oficjałem chełmskim. Andrzej Wereszczyński ur. ok 1575, s. Fedora został komornikiem chełmskim na wyraźne życzenie jego krewnych: Szczęsnego Snopkowskiego i Piotra Gorzkowskiego, [podsędka chełmskiego]. Andrzej Wereszczyński, podsędkiem chełmskim został już po śmierci Szczęsnego Snopkowskiego. Synem Andrzeja był Józef Wereszczyński, opat klasztoru benedyktynów w Sieciechowie a od 1592 biskup kijowski.
1464.05.12 - Jakub uzyskuje na roczkach krasnostawskich wyrok na osobie ks. Aleksandra Krośnieczyńskiego, dziedzica Sulmic.
1464 - w 1420 roku właścicielem Sitna był Wojciech (Woś, Wosz, Warsz) “de Sythenec " Sitański, pierwszy sędzia ziemski chełmski. W 1464, wraz z Wolą Sicieńską, Sitno przeszło do Jakuba Snopkowskiego jako posag jego żony, wnuczki Wojciecha de Sythenec.
1465 - skarga Krystyna de Slawaczyny o to że Jakub Snopkowski napadł na jego pole i łąkę, porąbał trześnie i wykopał drzewa owocowe.
1474 - Jacobus Snopkowski de domo Rawa. Dł. Op. XIV s. 602.
1487   Nabróż, gm. Łaszczów - w 1469 wieś znajdowała się w posiadaniu Sasina Nabróskiego. W 1484 wieś już należała do Mikołaja Żochowskiego (Sochnowskiego) z Żochowa, który w 1487 zamienił ją ze Snopkowskimi na wójtostwo horodelskie z Kopyłowem. W 1487/89 od nowych właścicieli pół wsi zakupili Łaszczowie, którzy w XVII w. posiadali już całość wsi.W I połowie XVIII w. Nabróż należał do Drohojowskich, następnie Rakowskich, zaś w II poł. XIX w. dziedzicami byli Rulikowscy.
1488 - Snopków, szlachcic Andrzej Bunikowski, zarządca w imieniu Jakuba z Sitna i Niedrzwicy [Niedrzewicy], Kz.L. 9. k. 518 v, 522.
1470 - Pełka i Jan z Pogorzałegostawu zastawiają m. Piaski za 100 grz. Jadwidze, żonie Jakuba ze Snopkowa (ZL V 241). [Pełka i Jan ss. Jakuba Ebermutha z Pogorzałegostawu].
1487 - Jadwiga zamienia z wojskim buskim Mikołajem Żochowskim i jego żoną Małgorzatą, wójtostwo horodelskie i wieś Kopyłów na Nabróż. Na Snopkowską przechodzi także prawo patronatu kościoła w Nabrożu.
1487 - za 100 grzywien sprzedała swojemu zięciowi Stanisławowi Łaszczowi z Tuczap połowę Nabroża i zapisała na niej 200 grzywien. Odsprzedała także połowę gaju w Miętkiem i połowę sadzawki tamże. [patrz: Genealogia Snopkowskich h. Rawa.]

źródła:
Kazimierz Sochaniewicz, Sitańscy h. Nałęcz na pograniczu chełmsko - bełskiem w XXV i XXVI w., Rocznik Towarzystwa Heraldycznego we Lwowie, t. 6, s. 146-157, Kraków, 1923.
Anna Sochacka, Organizacja zarządu dóbr ziemskich w woj. lub. w średniowieczu, s. 48, 49, Rocznik Lubelski, t. 27/28, 1985/1986, Wydawnictwo Lubelskie, Lublin, 1987.
Witold Taszycki, Słownik Staropolskich Nazw Osobowych, t. V z. I, Ossolineum, 1977.
Wiesław Bondyra, Słownik historyczny miejscowości wojewodztwa zamojskiego, [w:] Nabróż, Sitno, Żdanów - wyd. Lublin - Zamość 1993.

39. Snopek h. Rawicz z Mozgawy, Małgorzata 'Marusza', ur. ok. 1449, zm. ok. 1472, mąż Piotr Firlej h. Lewart, ur. ok. 1420zm. 1499, s. Jana i Anny, sędzia ziemski lubelski, dziedzic Dąbrowicy k. Jastkowa. 
1465 - Marusza, żona Piotra z Dąbrowicy, siostra Jakuba i Jana ze Snopkowa.
1473 - Piotr poślubił Jadwigę Osmólską h. Bończa. 
1475 - Piotr Firlej, sędzia zapisuje żonie Jadwidze 200 grz. posagu i tyleż wiana.
Firlejowie wywodzą się od Dzierżka i Ostasza z Bejsc w powiecie wiślickim, którzy po

osiedleniu się w lubelskiem pisali się de Dambrowicza.

źródła:
Tomasz Jurek red., Stanisław Prinke, opr. inf. edycja elektroniczna, s. 63, Słownik Historyczno- Geograficzny Ziem Polskich w Średniowieczu.
Adam Boniecki, Herbarz polski, t. V, s. 285 [w:] Firlejowie h. Lewart. 
Tadeusz Mencel [red], Dzieje Lubelszczyzny: praca zbiorowa, t. III, s. 63 Państwowe Wydawn. Naukowe, Lublin 1983.
Cezary Taracha [red.], Siedem wieków Dąbrowicy, Lublin 2012.

40. Snopek h. Rawicz z Mozgawy, Mikołaj, ur. ok. 1450, zm. 1500, ślub Anna N.

Dzieci osoby nr. 19  Cielepała h. wł., Małgorzata 'Cebulka' i Rafał 'Snopkowski' Ożarowski h. Rawicz


41. Ożarowski h. Rawicz, Jan 'Snopkowski', ur. 1467, Snopków k. Lublina, zm. 1503.
1473 - zapisał się na studia w Uniwersytecie Krakowskim.
1487 - dział między synami Rafała Ożarowskiego: najstarszemu Janowi przypada między innymi 12 kmieci na łanach w Snopkowie, Mikołajowi 2 3/4 łanów dworskich, 6 1/2 łanów kmiecych osiadłych i 1 łan pusty, karczmarz 1/2 łanem, 1/2 stawu, młyna i gaju. Stanisławowi łany osiadłe i puste przy granicy Jakubowic, 1/2 stawu, młyna i gaju.
1487 - w dziale między synami Rafała Ożarowskiego Ożarów k. Wąwolnicy, parafia Garbów, przypada najstarszemu Janowi. 
1496- wojewoda lubelski Mikołaj z Ostrowa zapisał mu 150 grzywien na Szczekarkowie i Pałecznicy. Jan zmarł w 1503 r. pozostawiając niepełnoletnią córkę Dorotę. Jej opiekunem został najmłodszy brat ojca, Stanisław. 
1507 - Jan Żegota syn Jana wyznacza żonie Dorocie, córce zmarłego Jana Ożarowskiego 1050 fl. pol. i 250 fl. węg. posagu oraz 1050 fl. pol. wiana na wsiach: Więckowice, Grabno i Dąbrówce.  Jan z żoną zobowiązują się nie pozbywać się ww. dóbr bez zgody stryja Doroty Stanisława Ożarowskiego. Beata żona Stanisława, córka Jana Żegoty za zgodą męża rezygnuje z ww. dóbr na rzecz ojca. 
Dorota i Jan mieli córkę Annę, która około 1538 roku została klaryską w Starym Sączu oraz syna Andrzeja.
1538 - Anna c. Jana Żegoty dziedzica Więckowic, Grabna i Dąbrówki oraz zmarłej Doroty, córki Jana Ożarowskiego rezygnuje na rzecz brata Andrzeja Żegoty z dóbr po matce i z sum 210 fl. pol. i 50 fl. węg., które ojciec oprawił matce na ww. dobrach. Andrzej wyznaczy jej w dożywocie 3 grzywny rocznego czynszu na pewnych swoich dobrach.


źródła:
Księgi Ziemskie Lubelskie. Acta terrestia Lublinensia w Archiwum Państwowym w Lublinie. „Archiwa Państwowe w Lublinie”.
Tomasz Jurek red., Stanisław Prinke, opr. inf. edycja elektroniczna, s. 172, Słownik Historyczno- Geograficzny Ziem Polskich w Średniowieczu. 
Agnieszka Nalewajek, Ożarowscy herbu Rawicz –kariera na dworze Jagiellonów, Instytut Historii K U L Jana Pawła II, Rocznik Lubelskiego Towarzystwa Genealogicznego. t. IV, 2012.


42. Ożarowski h. Rawicz, Stanisław 'Snopkowski', dziedzic działu w Snopkowie k. Lublina, ur. 1468, Snopków k. Lublina, zm. ok. 1530, żona 1504, Beata Żegota h. Jelita c. Jana, ur. ok. 1480.
1499.05.01 - król Jan Olbracht w Krakowie zapisał Stanisławowi 350 grzywien z dochodów z wagi miejskiej w Lublinie.
1501 - po śmierci Mikołaja z Ostrowa przejął jego roszczenia finansowe z tytułu zaległego wynagrodzenia za służbę na dworze królewskim.
1501.04.19 - w Krakowie otrzymał dokument królewski, w którym Jan Olbracht zobowiązał się zwrócić do świąt Bożego Narodzenia na jego ręce 140 grzywien należnych niegdyś Mikołajowi z Ostrowa. 
1501.12.30 - Aleksander Jagiellończyk tę kwotę, zapisał mu na wsiach Szczekarkow i Pałecznica. 
1502.06.14 - w czasie pobytu króla Aleksandra w Lublinie uzyskał dokument w sprawie wypłaty 150 grzywien pożyczki zaciągniętej przez króla Jana Olbrachta u Mikołaja z Ostrowa .
1503 - dziedzicami na Snopkowie byli Jan i Stanisław Ożarowscy.
1504 - zawarł małżeństwo z Beatą, córką Jana Żegoty h. Jelita, wnuczką chorążego sieradzkiego Jana z Mojkowic i Warszki. 
1504 - Jan Żegota z synem Janem zastawiają za 1000 fl. z tytułu posagu córki Żegoty Beaty, jej mężowi Stanisławowi Ożarowskiemu wsie Więckowice, Grabno i Dąbrówkę, rezerwując dla siebie w Grabnie siedlisko zw. Sadłowskie, wszystkie role dworskie, zagrodę z zagrodnikiem zw. Batko, łan z Szymonem Chanulą, łan z Janem Wojtowicem, łan z Maciejem Bryzą, pół łanu pustego przy granicy Sadłowskiej [tj. ww. siedliska], wszystkie łąki k. pól dworskich i łąkę Brzeście oraz 2 stawki dolne. Oddają natomiast kmiecia Wojciecha Duliana w zamian za ww. Szymona. Zezwalają Ożarowskiemu użytkować i sprzedawać drewno z gajów rozciągających się k. jego łanów, a w innych gajach może tylko ścinać drzewo na użytek domowy.
1507 - Dorotę, swą bratanicę wydał za Jana, brata swej żony

źródła: 
Archiwum Sanguszków t. II 227. 
Agnieszka Nalewajek, Ożarowscy herbu Rawicz –kariera na dworze Jagiellonów, Instytut Historii K U L Jana Pawła II, Rocznik Lubelskiego Towarzystwa Genealogicznego. t. IV, 2012
Kasper Niesiecki, Jan Nepomucen Bobrowicz, Herbarz Polski, t. IV, s. 484, Lipsk 1839. 
Tomasz Jurek red., Stanisław Prinke, opr. inf. edycja elektroniczna, s. 29, Słownik Historyczno- Geograficzny Ziem Polskich w Średniowieczu.


43. Ożarowski h. Rawicz, Mikołaj 'Snopkowski', ur. 1469, Snopków k. Lublina , zm. ok. 1505.
1496 - dziedzicami na Snopkowie Jan i Mikołaj Ożarowscy.
Mikołaj zmarl bezpotomnie.

źródła:
Agnieszka Nalewajek, Ożarowscy herbu Rawicz –kariera na dworze Jagiellonów, Instytut Historii K U L Jana Pawła II, Rocznik Lubelskiego Towarzystwa Genealogicznego. t. IV, 2012.
Tomasz Jurek red., Stanisław Prinke, opr. inf. edycja elektroniczna, Słownik Historyczno- Geograficzny Ziem Polskich w Średniowieczu. 
Archiwum Główne Akt Dawnych w Warszawie ar. 6740, 7353



Dzieci osoby nr. 21 Goworko h. Rawicz, Prandota, ur. ok. 1400, zm. 1480, żona N.N.

44. Goworko h. Rawicz, Jan 'Jastkowski', scholarz [magister scholarum, zastępca magistra principalis [kierownika szkoły], ur. ok. 1430 , zm. ok. 1500, ślub 1480, Barbara Ożarowska h. Rawicz 'Snopkowska' c. Rafała i Małgorzaty.
1443-5, Jan Jastkowski z Jastkowa alias ze Snopkowa, s. Prandoty.
1457 - zapisany na Uniwersytet Krakowski.
1459 - 1482, scholarz.
1470-80, dziedziczą na Jastkowie, Grot, Jan, Mikołaj i Bernard h. Rawa, 4 folwarki, 30 łanów kmiecych.
1480 - ożenił się z Barbarą Ożarowską, córką Rafała, przedstawiciela średniozamożnej szlachty lubelskiej.


źródła:
Tomasz Jurek red., Stanisław Prinke, opr. inf. edycja elektroniczna, Słownik Historyczno- Geograficzny Ziem Polskich w Średniowieczu. 
Dziennik Urzedowy Województwa Lubelskiego, Poz. 4304, Zarys historii miejscowości na obszarze Gminy Jastków, s. 13,  Lublin, 02 pazdziernika 2018.


45. Goworko h. Rawicz, Mikołaj, scholarz [zastepca kierownika szkoły], ur. ok. 1430, zm. po 1482
1458 - Mikołaj s. Prandoty, scholarz, wyst. do 1482, [magister scholarum, zastępca magistra principalis [kierownika szkoły]
1470-80 dziedziczą na Jastkowie, Grot, Jan, Mikołaj i Bernard h. Rawa, 4 folwarki, 30 łany kmiece.

źródła:
Tomasz Jurek red., Stanisław Prinke, opr. inf. edycja elektroniczna, s. 90, Słownik Historyczno- Geograficzny Ziem Polskich w Średniowieczu.

46. Goworko h. Rawicz, Bernard, ur. ok. 1430, zm. po 1480
1462-82, Bernard-Bernardyn s. Prandoty.
1470-80, dziedziczą na Jastkowie, Grot, Jan, Mikołaj i Bernard h. Rawa, 4 folwarki, 30 łany kmiece.

źródła: 

Tomasz Jurek red., Stanisław Prinke, opr. inf. edycja elektroniczna, s. 90, Słownik Historyczno- Geograficzny Ziem Polskich w Średniowieczu.


47. Goworko h. Rawicz, Mirosław, ur. ok. 1430, zm. po 1469
1462-9 Mirosław s. Prandoty.

źródła: 

Tomasz Jurek red., Stanisław Prinke, opr. inf. edycja elektroniczna, s. 90, Słownik Historyczno- Geograficzny Ziem Polskich w Średniowieczu.


Dziecko osoby nr. 27,  Goworko h. Rawicz, Andrzej 'Andrzych' i N.N.


48. Goworko h. Rawicz, Andrzej 'Andrzyszek', ur. ok. 1450, sługa sędziego halickiego Ihnata z Kutyszcz.

źródła:
Jan Ciechanowicz, Rody rycerskie Wielkiego Księstwa Litewskiego, t. V, s. 448,  FOSZE, 2001.


Dzieci osoby nr. 28 Snopka h. Abdank [pierwotnie Rawicz], Stanisława 'Dobanowskiego v. Czelatyckiego z Małgorzatą Dereszniak h. Korczak.

49. Snopek h. Abdank, Urszula 'Czelatycka v. Dobanowska', ur. ok. 1438
50. Snopek h. Abdank, Katarzyna 'Czelatycka v. Dobanowska', ur. ok. 1439
51. Snopek h. Abdank, Elżbieta 'Czelatycka v. Dobanowska', ur. ok. 1440

źródła:
Akta grodzkie i ziemskie z czasów Rzeczpospolitej Polskiej z arch. tzw. bernard. we Lwowie, t. XIII poz. 3227.



Syn osoby nr. 28, Snopka h. Abdank [pierwotnie Rawicz], Stanisława 'Dobanowskiego v. Czelatyckiego Katarzyny 'Szamotulskiej' Świebody h. Nałęcz.


52. Snopek h. Abdank, Maciej, rycerz, żołnierz, ur. Romanów [forteca ''fortalicja''] k. Bóbrki, pow. lwowski ok. 1450, zm. prawdopodobnie Szamotuły ok. 1500, żona N. N.

1471 - był w załodze polskiej na zamku Modre Pole w Stropkowie [ob. ruiny, Stropkov, Kraj preszowski, Słowacja].
1471 - dworzanin kasztelana sieradzkiego Piotra Dunina.
1472.02.19 - Mathias familiaris Byaly Jan, Item eodem die Mathe Snopek familiari Byaly Jan dedi tres fl. pro expense eunti in Stropków. Item feria quarta ante dominicam Reminiscere proksima dedi Allexio nuncio Byaly Jan duos fl. Pro expensis eunti ad eundem in Stropkow. [Jan Biały prawdopodobnie brał, wraz z ojcem, udział w wyprawie węgierskiej Kazimierza Jagiellończyka. W 1477 roku walczył z oddziałami biskupa warmińskiego Mikołaja Tungena, który był w sojuszu z Krzyżakami. Ojcem Jana Białego był Piotr Dunin z Prawkowic i Śmiłowa h. Łabędź (ur. ok. 1415, zm. 1484) – starosta malborski 1478-1484, kasztelan sieradzki od 1478, od 1479 wojewoda brzesko-kujawski. Dowódca wojsk polskich w wojnie trzynastoletniej. 


źródła:
Stanisław Gawęda, Rachunki królewskie z lat 1471-1472 i 1476-1478, Wrocław ; Kraków : Zakład Narodowy im. Ossolińskich - Wydawnictwo Polskiej Akademii Nauk, 1960.
Polski Słownik Biograficzny t. V, w: Piotr Dunin z Prawkowic.

Dzieci osoby nr. 29,  Snopka h. Abdank [pierwotnie Rawicz], Andrzeja 'Dobanowskiego v. Czelatyckiego' i Anastazji 'Próchnickiej' Korczak h. Korczak.

53. Snopek h. Abdank, Michał 'Mikołaj Romanowski v. Czelatycki v. Wierciński', komornik ziemski kołomyjski [1457 - 1488], starosta niegrodowy w Wiercianach k. Przemyśla oraz Ścieniawie i Rozhurczy k. Stryja, ur. Romanów [forteca ''fortalicja''] k. Bóbrki, pow. lwowski ok. 1425, zm., Wierciany k. Robczyc, pow. przemyski. ok.1490, ślub Anna 'Romanowska'  h. Szaława.

Romanów [fortalicja Romanów ], zamek obronny, obecnie Romanów k. Staregosioła, 12 km. od Bóbrki [ukr. Бібрка, niem. Prachnik], d. powiat lwowski, twierdza i tenuta należąca początkowo do książą Koriatowiczów, nast. do Świrskich v. Romanowskich h. Szaława.
Ok. 1437 tenutę przejmuje Goworek Romanowski [Goworek ze Zdziechowa h. Rawicz] z żoną Dorotą Korczak h. Korczak z Rzeplina i Lipnicy. Po dzień dzisiejszy istnieje tam wzgórze zamkowe. Ostatnimi przedwojennym właścicielami Romanowa byli; Alfred a nast. Roman, hrabia Potocki.
1439 - Michał Romanowski, familiaris strenui Petri Romanowski [Świrski h. Szaława, brat Mikołaja, sędziego lwowskiego] de Mieczyszczów.
1445.01.05 i 1445.02.19 - w obecności księcia Michała Holszańskiego h. Hipocentaurus występuje o dział należny po matce w Lipnicy.
1450 - Wierciany k. Robczyc przechodzą na własność Michała.
07.01.1457 - wchodził w skład sądów lwowskich pod przewodnictwem starosty ruskiego Andrzeja Odrowąża ze Sprowy. Skład orzekający uzupełniali m.in.: starosta stryjeński Tarło ze Szczekarzowic, Ścibor z Wiszni, sędzia ziemski lwowski, Jan Sulikowski, starosta gródecki, Włodek z Białki, Paweł Jaczmirski i Jan Strumiłło z Ciechanowa, kasztelan lwowski.
1469 - Terra Premyslensis, Michael Wyerczenski, płaci podatek ze wsi Roztocze [Rozhucze] k. Stryja i Wiercian k. Przemyśla.
1488 - król, realizując listy zastawne Władysława III, zezwolił Szczęsnemu [Feliksowi] Paniowskiemu, hetmanowi wojsk koronnych, kasztelanowi lwowskiemu i stolnikowi sandomierskiemu, na wykupienie dóbr Sieniawa w powiecie stryjskim z rąk Michała Wiercińskiego.

źródła:
Władysław Łoziński, Prawem i Lewem, Obyczaje na Czerwonej Rusi t. II s. 99.
Skorowidz wszystkich miejscowości położonych w królestwie Galicji i Londomeri, Lwów 1855 s. 182.
Schematismus..., Grzegorz Jachimowicz, metropolita halicki, opr. Spirydon Litwinowicz, poz. 18, Lwów 1863
Witold Taszycki, Słownik staropolskich nazw osobowych, t. IV, hasło Romanowski, PAN 1974/6.
M. Michalewiczowa, Paniewski (Paniowski) Feliks (Szczęsny) (właściwie Feliks z Paniewa) h. Godziemba (zm. 1488), Polski Słownik Biograficzny, Zakład Narodowy Imienia Ossolińskich, Wydawnictwo Polskiej Akademii Nauk, 1980. - T. XXV/1, zeszyt 104. - S. 127-129.
Akta grodzkie i ziemskie z czasów Rzeczpospolitej Polskiej z arch. tzw. bernard. we Lwowie. 1875 t. XIIV s. 401, 418.
Akta grodzkie i ziemskie z czasów Rzeczpospolitej Polskiej z arch. tzw. bernard. we Lwowie. 1875 t. XV s. 3, 5, 15, 16, 88, 218, 222, 224, 225,423, 489, 493
Akta grodzkie i ziemskie z czasów Rzeczpospolitej Polskiej z arch. tzw. bernard. we Lwowie. 1875 t. XIII s. 357, 468, 475, 482, 532
Akta grodzkie i ziemskie z czasów Rzeczpospolitej Polskiej z arch. tzw. bernard. we Lwowie. 1875 t. XIX s. 336, poz. 931.
Józef Krzepiela, Rody ziemiańskie XV i XVI wieku, Rody o nazwiskach gniazdowych, Kraków 1830. Ziemie Ruskie, Wierczański h. ?
Aleksander Jabłonowski, Polska XVI wieku, t. VII, cz. 1, Ziemie Ruskie, Księga poborowa nr. 51, Ruś Czerwona, Warszawa 1902

54. Snopek h. Abdank, Matrona 'Motrona Romanowska v. Czelatycka v. Wiercińska',  ur., Romanów [forteca ''fortalicja''] k. Bóbrki, pow. lwowski ok. 1430, zm. Czołchany, ok.1490, ślub ok. 1449 Fedor Czołhański h. Sas, dziedzic Czołhan, Rudy i Pukienicy k. Stryja, tenutariusz [starosta niegrodowy] Uherec, ur. Czołhany k. Żydaczowa ok. 1420, zm. 1478.

1399 - Drag v. Drach Wołoch [Drahin Walachus[ otrzymuje lenno na Czołhanach od króla Władysława Jagiełły. 
1469 - Fedor, syn Draga płaci podatek z Czołchan i WelszicCzołhańscy sąsiadowali z Dzieduszyckimi z Dzieduszyc, Tatomirami z Balic, Hołyńskimi z Hołynia k. Kałusza i Swaryczewskimi ze Swaryczowa nad Czeczwią. Wszystkie wymienione rody, zasiedlone w okolicach Żydaczowa i Stryja, były herbu Sas. Jednym z jego potomków był Jan Karol Czołhański, zm. 1664 – sufragan łucki 1662, scholastyk lwowskiej kapituły katedralnej 1640, sekretarz królewski 1642 , opat koronowski 1664.
1471 - Fedor Czołhański odnowił, wraz z bratem Senkiem, umowę dzierżawną z Herburtami na Sandkowicach.
1477 - Motrona z Wiercińskich Czołhańska, siostra Michała, zapis od Fedora 100 grzywien oprawy na Rudzie.
 


źródła:
Akta grodzkie i ziemskie z czasów Rzeczpospolitej Polskiej z arch. tzw. bernard. we Lwowie,  t. XV s. 489, Lwów 1875.
Ludwik Wyrostek, Ród Dragów - Sasów na Węgrzech i Rusi Halickiej, Kraków 1932 s. 76.

55. Snopek h. Abdank, Marcin 'Romanowski v. Czelatycki v. Wierciński', ur. Romanów [forteca ''fortalicja''] k. Bóbrki, pow. lwowski ok.1430, zm. ok.1500, pisał się również de Świrz, żona N. N.
1473 - Marcin Wierciński i Fiedka, żona Hryczki z Kukizowa, pożyczka.
Kukizów k. Lwowa w tym czasie należał do Herburtów, zatem chodzi tu nie o nazwisko a przydomek któregoś z Herburtów. Po nim starsza linia galicyjska rodu Wiercińskich [nie pochodząca z Podlasia].

źródła:
Akta grodzkie i ziemskie z czasów Rzeczpospolitej Polskiej z arch. tzw. bernard. we Lwowie, t. XV s. 152, Lwów 1875. 

56. Snopek h. Abdank, Jan 'Romanowski v. Czelatycki v. Wierciński [Johanni de Vyerczani]', dziedzic Karszewa [1465-1467], założyciel Wiercienia Wielkiego, par. Dziadkowice, ur. Romanów [forteca ''fortalicja''] k. Bóbrki, pow. lwowski ok. 1440, zm. Wiercień Wielki, par. Dziadkowice, ok. 1500. Protoplasta podlaskiej linii Wiercińskich, żona Anna Dubkowska h. Ostoja ?, ur. ok. 1460, zm. ok. 1520.

Wierciński vel Wertyński (Vertinskas) herbu Janina, Ogończyk, Rawicz, Ślepowron, Wieniawa. Używali przydomku Snopek. Pochodzili z Polski środkowej, ale bardzo wcześnie odgałęzili się na wschodnie połacie Rzeczypospolitej. Snopkowie zaś - jak podaje Przemysław Dąbkowski ( Wędrówki rodzin szlacheckich, Lwów 1925, s. 9 ) - ród swój wiedli z Małopolski. Pisali się ''z Mozgawy'', już w XV wieku posiadali liczne wsie na Rusi Halickiej.
1465 - Jan przejmuje Karszew od ojca.
1465 -1467 - dziedzic Karszewa, obecnie gm. Łask, pow. łaski woj. łódzkie, - Jan Snopek - AGAD Księgi ziemskie szadkowskie.
1467 - odsprzedaje Karszew, podsędkowi łęczyckiemu Pawłowi h. Poraj [Róża].
1478 Stanisław, z Karszewa [syn Pawła?] pośłubił Brygidę c. stolnika łęczyckiego Klemensa z Bechcic, wdowę po Mikołaju z Mniszek. 1468 Stanisław zapisuje żonie 60 grzywien do jej dóbr oprawnych w Mniszkach. Prawdopodobnie stał się przodkami Karszewskich h. Poraj.
1470.04.16 - Nobil. Andreas de Dubkowicze nobili Johanni de Vyerczani.
1471.11.19 - Item ipso die s. Elizabeth, Johanni Snopek nuncio domini Jaschyensky dedi florenum pro expensis. Johanni Snopek nuncius [przedstawiciel] d. Jaschyansky [Paweł Jasieński h. Gozdawa, starosta w Bełzie k. Lwowa, następnie hetman wojsk królewskich 1471, marszałek nadworny 1472-1474, podskarbi koronny 1474-1479, dowódca wojsk polskich w walkach o Puck, dziedzic na Uchaniach k. Hrubieszowa 1470. Zmarł w 1489, mając lat 56, pochowany został we Włocławku.
1471 - prawdopodobna data powstania Wiercienia Wielkiego.
1471 - przydomek Snopek, pk. XVII i XVIII s. Wiercieńskich lub Wiercińskich w podlas.(Nies.) i orsz. (Const. 1764).
1495 - Anna, żona Jana, ma 100 zł. węgierskich u Kmity, kasztelana przemyskiego. [ patrz: Genealogia Wiercińskich h. Rawa i Ślepowron.]

źródła:
Akta grodzkie i ziemskie z czasów Rzeczpospolitej Polskiej z arch. tzw. bernard. we Lwowie, t. XVII s. 29, poz.
Maciej Wilamowski, Familia dworska Piotra i Andrzeja Odrowążów Sprowskich, wojewodów i starostów ruskich, s. 290.
Alicja Szymczakowa, O przezwiskach i przydomkach szlachty sieradzkiej w XV wieku, aneks, Przezwiska szlachty sieradzkiej w XV w / w:/Studia z Dziejów Państwa i Prawa Polskiego, tom 9 część 1, s. 193–216, 2006.1465, Karszew, Jan Snopek - AGAD Księgi ziemskie szadkowskie.
Tadeusz Dubiecki, Edward Wiśniewski [recenzenci], Rocznik Łódzki, s. 24, 30, 31, 32. 33, [W:] drzewo gen. Małachowskich z Małachowic, Archiwum Państwowe w Łodzi, PTH Łódź 2009.
Historia, t. 26, s. 137, Uniwersytet Mikołaja Kopernika w Toruniu, 1992.
Polski Słownik Biograficzny t. 11 s. 32 Jasieński Paweł (1430/40-1485) kasztelan sandomierski.
Stanisław Gawęda, Rachunki królewskie z lat 1471-1472 i 1476-1478, Wrocław ; Kraków : Zakład Narodowy im. Ossolińskich - Wydawnictwo Polskiej Akademii Nauk, 1960.
Zbigniew Leszczyc, Wacław Gąsiorowski (przedm.), Herby szlachty polskiej, t. II, s. 299. Ślepowron: Wierciński, Podlasie, Wołyń, Litwa 1598, miejsce wydania Poznań, Warszawa, Lwów. Nakładem Antoniego Fiedlera, E. Wende i Ska (T. Hiż i A. Turkuł), H. Altenberg. Druk Antoni Fiedler w Poznaniu 1908
Aleksander Jabłonowski, Źródła Dziejowe t. XVII, część I, Polska XVI wieku pod względem geograficzno-statystycznym, t. VI, część I, Podlasie: b) Popis wojenny ziemian województwa Podlaskiego mocą uchwały sejmu Wileńskiego – 1528, Wiercień Wielki, s. 186, Gebethner i Wolff, druk Wł. Łazarski Warszawa 1908
Aleksander Jabłonowski, Źródła Dziejowe t. XVII, część III, Polska XVI wieku pod względem geograficzno-statystycznym, t. VI, część III, Podlasie, s. 198, 203, 210, 214, 218, Gebethner i Wolff, Warszawa 1910;
Aleksander Jabłonowski, Źródła Dziejowe, t. XVII, część II, Polska XVI wieku pod względem geograficzno-statystycznym, t. VI część II, Podlasie, Wiercień Wielki, s. 26, 157, Gebethner i Wolff, druk Wł. Łazarski Warszawa 1908
Michał Kondratiuk, Nazwy miejscowe południowo-wschodniej Białostoczyzny, s. 213, Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1974.
Zygmunt Gloger, Dawna ziemia bielska i jej cząstkowa szlachta, s. 10, 11, Warszawa 1873.
Hipolit Stupnicki, Herbarz polski i imiona. Spis zasłużonych w Polsce ludzi wszystkich stanów i czasów: ułożonym porządkiem alfabetycznym na podstawie Herbarza Niesieckiego i manuskryptów, t. 3, s. 178, Kornel Piller, Lwow 1862.
Aleksander Stekert, Przydomki polskie, litewskie i rusińskie, s. 113, poz. 2133, W. L. Anczyc, Kraków 1897.

Dzieci osoby nr. 34, Dereszniak h. Korczak, Jadwiga 'Dobanowska v. Czelatycka v Dereszniak' i Piotr 'Polak' Wnuczek h. Jastrzębiec.

57. Wnuczek h. Jastrzębiec, Piotr 'Dobanowski v. Czelatycki', dziedzic na Czelatyczach i Bóbrce, ur. ok. 1425, zm. ok. 1490, żona ok. 1437, N. N.
58. Wnuczek h. Jastrzębiec, Andrzej, dziedzic na Bóbrce, ur. ok. 1420
59. Wnuczek h. Jastrzębiec, Ścibor, podsędek lwowski, następnie sędzia ziemski lwowski, dziedzic Beńkowej Wiszni , ur. ok. 1415, zm. ok. 1490.
1435 - Ścibor, ufundował w Beńkowej Wiszni drewniany kościół, który kilkakrotnie był palony podczas zagonów tatarskich i następnie na nowo odbudowywany. Obecne miasto Rudki, należące od 1742 roku do rodu Fredrów było wówczas hutorem przynależnym do Beńkowej Wiszni. W Beńkowej Wiszni wychowywał się hrabia Aleksander Fredro i przez ok. 30 lat gospodarował, budując w 1835 roku neorenesansowy pałac w otoczeniu parkowym, istniejący do dnia dzisiejszego. 
1452 - sędzia ziemski Jan [Gołąbek, sędzia lwowski w latach 1445 - 1453] z Zimnej Wody i podsędek ziemski Ścibor z Wiszni poświadczyli, że sędziowie polubowni przeprowadzili dział dóbr między Janem ze Srok [Srokowskim h. Jastrzębiec] i jego synem Błażejem.
1453 - Ścibor zostaje sędzią lwowskim. Po Ściborze sęstwo lwowskie otrzymuje Piotr z Branic h. Hołobok, ojciec Mikołaja Branickiego, męża Małgorzaty Wiercińskiej.

Ilustracja


Beńkowa Wisznia, pałac Fredrów, źródło Wikipedia.

źródła:
Wojciech Maniecki, Dziennik Literacki [Literarisches Tageblatt], s. 405, Lwów 1870.
Akta grodzkie i ziemskie z czasów Rzeczpospolitej Polskiej z arch. tzw. bernard. we Lwowie.
Artur Ziaja, Fredrowskie Rudki i Benkowa Wisznia, art. na Nieznana Ukraina pl.


60. Wnuczek h. Jastrzębiec, Mikołaj, dziedzic Pietniczan, starosta niegrodowy w mieście Skała k. Kamieńca Podolskiego, ur. ok. 1420, zm. przed 1493,  żona Anna 'Brzozdowska' Sieniawska h. Leliwa, sędzianka lwowska, ur. ok. 1450, c. Guncerza z Sieniawy k. Przeworska i Wojniłowa k. Kałusza [ob. Войнилів, Ukraina], protoplasty rodu Sieniawskich h. Leliwa, sędziego ziemskiego lwowskiego, który sęstwo lwowskie otrzymał po Piotrze z Branic ok. 1475 roku i sprawował je do śmierci w 1974. Rodzeństwo Anny: Jadwiga za Dymitrem Daniłowiczem z Rudy, Wołkowic i Zaderewiec, Katarzyna za chorążym lwowskim Jerzym Juchną Nagwozdanem ze Stankowa, Jan z Wołkowa i Brzozdowiec, żonaty z Katarzyną Chodorowską c. stolnika lwowskiego Jana, nast. z Barbarą Herburt c. Seweryna, Rafał zm. 1518, chorąży halicki, żonaty z Anną Cebrowską h. Hołobok. Synem Rafała i Anny Cebrowskiej był Mikołaj Sieniawski z Brzeżan, hetman wielki koronny, który 1549 lokował miasto Kałusz na terenie wsi Nidolhe. W 1553 król Zygmunt August za zasługi nadał mu je na własność.[Kałusz (ukr. Калуш) – miasto na Ukrainie, w obwodzie iwanofrankowskim]. Mikołaj założył także miasta: Borek w 1530, Sieniawskie Pole nad Ikawą w 1543 oraz Mikołajów nad Maniłówką na Podolu w 1555 r.

źródła:
Jan Fijałek, Tarłowie. Znamienitego rodu początki i świetność, s. 187, Przegląd Historyczny 8/2, 1909.
Polski Śłownik Biograficzny t. 37 s. 118, w: Franciszek Sikora, Gunter Sieniawski h. Leliwa, Rafał Sieniawski h. Leliwa.

Dzieci osoby nr. 38, Snopek v. Snopkowski h. Rawicz, Jakub 'de Sythno' i Anna 'z Sitna i Sitańca' Sitańska h. Nałęcz.

61. Snopek v. Snopkowski h. Rawicz, Jakub, starosta niegorodowy w Babczyńcach k. Stryja, dziedzic Niedrzewicy, części Sitna i Snopkowa, ur. ok. 1469, zm. po 1515, ślub ok. 1480 Jadwiga Herburt z Fulsztynu h. wł., ur. ok. 1455, zm. ok. 1500, c. Jana Herburta.
1483.01.06 - Jacobus Snopek de Babyncze recognovit qua post noblem Heduigim consoris tem suam legittimam, filam olim nblis Joannis Herborthowski a fratribus eiusdem Hedvigis germanis videlicet Joanne et Nicolao.
1487 - Jakub Snopkowski s. Jakuba, sprzedaje część Dolnej Niedrzewicy Janowi z Osmolic. 
1488 - sprzedaje dziedzictwo po matce w Niedrzewicy za 200 grzywien. 
1493.05.06 - Jacobo Snopek, tenutarium [tenutariusz, starosta niegrodowy] de Babincze.
1482.01.15. - Jadwiga, siostra Jana i Mikołaja Herburtów, 1 v. żona Macieja Kurosza, Jezierzany i Sarnek, rozliczenia z Piotrem Kurioszem, i Apolonią, żoną Jana Morawskiego.
1483.02.24 - Jadwiga, żona Jakuba Snopka, wdowa po Macieju Kuroszu, rozliczenie z Janem Morawskim dot. wsi Jezierzany i Sarnek.

źródła:
Tomasz Jurek red., Stanisław Prinke, opr. inf. edycja elektroniczna, Słownik Historyczno- Geograficzny Ziem Polskich w Średniowieczu.
Rocznik Polskiego Towarzystwa Heraldycznego tom 6-7, 1923 r.
Witold Taszycki, Słownik Staropolskich Nazw Osobowych, t. V z. I, Ossolineum, 1977.
Akta Grodzkie i Ziemskie z Arch. Bernard. we Lwowie. t. XIX, s. 190, 303, Lwów 1906.

62. Golian v. Snopkowska h. Rawicz, Katarzyna, dziedziczka połowy Nabroża, ur. ok. 1460, c. Jana Goliana z Przecławic k. Grójca, córka tytularna Jakuba Snopka, mąż Stanisław 'Tuczapski' Łaszcz h. Prawdzic.
1489 - Katarzyna otrzymała od swej matki Jadwigi Snopkowskiej połowę Nabroża. Na drugą połowę wsi pożyczyła Jadwiga od swego zięcia Stanisława Łaszcza z Tuczap, żonatego z Katarzyną 130 grzywien i zapewne dlatego w 1487 roku wieś była u niego w zastawie.
1493 - Katarzyna, wdowa po Stanisławie Łaszczu.
Po Stanisławie Łaszczu wieś odziedziczyli dwaj synowie: Paweł (zm. ok. 1625 r.), ożeniony najpierw z Elżbietą Krzywicką, a następnie z Urszulą Modrzyńską i Marcin, żonaty z Elżbietą Niszczycką. Po Marcinie majątek objęli synowie: Samuel Łaszcz, który był w 1 poł. XVII wieku proboszczem nabroskim i Piotr (zm. w 1619 r.), notowany kolatorem tutejszego kościoła. Drugą część po Pawle przejęły dzieci: Aleksander, Jan, który w 1638 roku sprzedał swe części w Nabrożu i Tuczapach bratu Aleksandrowi i nieznana z imienia córka, która wyszła za mąż za Aleksandra Modryńskiego.

źródła:
Historia Nabroża, Aleksander Świeżawski, Erekcja parafii w Nabrożu i jej losy w XV w., s.12, 13, Wydawnictwo Instytutu Teologicznego Księży Misjonarzy, 1985.

63. Golian v. Snopkowska h. Rawicz, Anna, ur. ok. 1460, c. Jana Goliana z Przecławic k. Grójca, córka tytularna Jakuba Snopka.
1487 - Katarzyna otrzymała od swej matki Jadwigi Snopkowskiej połowę Nabroża, mąż Paweł Gózdź de Czermno s. Krystyna.
1493 - Nobilis Anna filia olim [córka] nobilis Heduigis Snopkowska heredissa de Nabrosch [ dziedziczka Nabroża] consors [żona] nblis. Pauli heredis de Czermno recognovit, quia nblis. Katherina Tuczapska daeadem Nabrosch heredissa soror ipsius germana [jej siostra rodzona] satis sibi fecit pro ipsius maternalibus. Cztery mile od Zamościa leży wieś Czermno, nad brzegiem Huczwy czyli Uczewa, jak powiada Długosz. Miejsce to zapomniane a wielce historyczne, nazywa się w starych księgach Czermno, Czerwno, Czerwieńsk, Czerwonogród.


źródła:
Akta Grodzkie i Ziemskie z Arch. Bernard. we Lwowie t. XIX, poz. 2303.
Aleksander Świeżawski, Erekcja parafii w Nabrożu i jej losy w XV w., s.12, 13, Wydawnictwo Instytutu Teologicznego Księży Misjonarzy, 1985.

Dziecko osoby nr. 40, Snopek h. Rawicz z Mozgawy, Mikołaj i Anna N.

64. Snopek h. Rawicz, Paweł 'Paul Schnopke von Seeburg', kanonik kapituły katedralnej, ur. Zybork [dz. Jeziorany] po 1480, zm. Dobre Miasto 22.02.1554, pochowany we Fromborku.
1512 - przebywał na dworze biskupa Fabiana Luzjańskiego.
1512.12.28 - Frombork, wystąpił jako świadek podczas składania przysięgi przez kapitułę warmińska królowi Zygmuntowi I.
1514 - został sekretarzem biskupa.
1522 - ekonom dominium.
1524 - otrzymał od biskupa Maurycego Ferbera kanonię w Dobrym Mieście.
1528,07.03 - prepozyt kapituły kolegiackiej.
1528 - pracował przy tworzeniu jednolitej ordynacji krajowej dla Warmii i Prus Książęcych.
1533 - spisał Ratio economi mense episcopalis Warmiensis, która jest uznawana za najstarszą księgę rachunkową biskupstwa warmińskiego.
1536.01.20 - 1538 -kanonik fromborskiej kapituły katedralnej.


źródła: Kopiczko Andrzej, Kanonicy dobromiejscy 1521–1771, [W:] SłownikBiograficzny Kapituły Kolegiackiej w Dobrym Mieście, Olsztyn 1999, s. 103.

Dzieci osoby nr. 42,  Ożarowski h. Rawicz, Stanisław 'Snopkowski' i Beata Żegota h. Jelita c. Jana.

65.  Ożarowski h. Rawicz, Adam, ur. ok. 1505, zm. ok. 1570, żona Krystyna z Ruszowa, ob. gmina Łabunie, pow. Zamość.

66. Ożarowski h. Rawicz, Andrzej 'Snopkowski', ur. ok. 1506, zm. ok. 1570.

Dzieci osoby nr. 52, Snopek h. Abdank, Maciej i N. N.

67. Snopek h. Abdank, Grzegorz Maciej, dekretysta, scholastyk, rektor Akademii Krakowskiej w latach 1537-1538, ur. Szamotuły 1485, zm. Poznań 11/12.07.1541.
1499 - Gregorius Mathie de Schamothuli Posnaniessis, student Akademii Krakowskiej.
1506 - ukończył studia filozoficzne, otrzymując tytuł magistra artium.
1507 - rektor szkoły katedralnej w Gnieźnie.
1510 - rektor szkoły katedralnej na Wawelu.
1512-13, mansjonarz kolegiaty św. Michała na Wawelu, pleban w Moninie i Niedźwiedziu, penitencjarz w kat. krak.
1515 - pleban, burmistrz i Grzegorz Snopek, witryk kościoła par. w Dolsku kwitują wykonawców testamentu Jana Łukowskiego dziek. pozn. i pleb. w Dolsku z 30 grz., które zm. pleban zapisał na budowę sklepienia kościoła w Dolsku.; burm. i witryk poświadczają, że otrzymali sumę 15 1/2 grzywien z dochodów kościoła dolskiego od aktualnego plebana Szymona Wysockiego, należną spadkobiercom zmarłego plebana Łukowskiego.
1519 - altarzysta w kościele akademickim św. Anny w Krakowie.
1521 - profesor zwyczajny na Wydziale Prawa
1525 - kanonik kapituły katedralnej poznańskiej.
1530 - zapisuje sumę 600 zł na utrzymanie przez 3 lata 2 studentów pochodzących z Szamotuł., okolicznych wsi lub ewent. z Poznania, ale uczących się w szkole w Szamotułach. Jednym z obowiązków nałożonych na stypendystów było przepracowanie przez 3 lata w Szamotułach. Wybór kandydatów po swej śmierci powierza bratu, doktorowi medycyny Szymonowi z Szamotuł, a po jego śmierci każdorazowo najstarszemu mistrzowi pochodzącemu z Szamotuł., który winien naradzać się z prepozytem i burmistrzem z Szamotuł. Ustanowił też drugą fundację przeznaczoną na potrzeby Collegium Minus.
1533 - biskup Jan Latalski powołał Grzegorza na archidiakona poznańskiego.
1533 - rektor Akad. Lubrańskiego.
1537.10.16 - został wybrany na rektora Akademii Krakowskiej.
1533 - powołany został na archidiakonię przy katedrze, nadano mu prebendę kanonicką.
1538 - został wikariuszem generalnym. W testamencie zapisał cały majątek na rzecz kościołów św. Anny i św. Mikołaja w Krakowie, kolegiaty oraz na rzecz ubogich. Zapisał także 1000 grzywien na rzecz szpitala w Szamotułach.

źródła:
Kazimierz Miaskowski. Kanonicy katedralni poznańscy instalowaniw latach 1524-1532, w: Przegląd Kościelny, T. 6, 1904, s. 277.
Zdzisław Pietrzak, Poczet rektorów uniwersytetu, Grzegorz Snopek z Szamotuł, Dziennik Polski 08.12.2002.
Henryk Przybylski, Grzegorz Snopek z Szamotuł, Rektor Uniwersytetu Jagiellońskiego, Poznań 1947.
Romuald Krygier, Szamotulanie znani i mniej znani, s. 162, Tow. Kultury Ziemi Szamotulskiej, 1992.
Polski słownik biograficzny 9, 1961, [W:] Grzegorz Snopek z Szamotuł, s. 90-91.
Tomasz Jurek red., Stanisław Prinke, opr. inf. edycja elektroniczna, Słownik Historyczno- Geograficzny Ziem Polskich w Średniowieczu.

68. Snopek h. Abdank, Szymon 'doctoris Simonis Shamotuli', lekarz, doktor medycyny, ur. ok. 1486, zm. 1544.
1511 - zapisał się na studia na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie.
1513 - został bakałarzem.
1516 - otrzymał tytuł magistra.
1520.07.03 - mgr. Szymon z Szamotuł, rektor szkoły Wszystkich Świętych w Krakowie, przeciw bak. Stanisławowi, niegdyś kantorowi tamże, w sprawie pieniędzy i zaniedbania.
1542 - został profesorem i obiął katedrę medycyny w Akademii Krakowskiej.
1542 -1544, był lekarzem biskupa Andrzeja Zebrzydowskiego a następnie królowej Węgier Izabeli Jagiellonki.


źródła:
Romuald Krygier, Szamotulanie znani i mniej znani, s. 179, Tow. Kultury Ziemi Szamotulskiej, 1992.
Polski Słownik Biograficzny, [W:] Maciej Zdanek, Szymon z Szamotuł (zm. ok. 1561), Warszawa : Instytut Historii PAN Kraków: Polska Akademia Umiejętności.
Archiwa, biblioteki i muzea kościelne, t. 66, s. 298, Ośrodek Archiwów, Bibliotek i Muzeów Kościelnych przy Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, 1996.

Córka osoby nr. 53, Snopek h. Abdank, Michał 'Mikołaj Romanowski v. Czelatycki v. Wierciński' i Anna 'Romanowska'  h. Szaława.

69. Wiercińska h. Rawicz, Małgorzata 'Marusza', ur. Romanów [forteca ''fortalicja''] k. Bóbrki, pow. lwowski ok. 1445, zm. Branice, par. Sokołówka ok. 1530, ślub 1., 1465 Mikołaj Branicki h. Hołobok s. Piotra z Branic i Katarzyny Łysakowskiej, dziedzic Branic 1462, ur. Branice, par. Sokołówka ok. 1440, zm. Branice, par. Sokołówka przed 1476, ślub 2. ok. 1475 Wawrzyniec N.
Braniccy h. Hołobok - dawna i zamożna, lecz wygasła rodzina, na Rusi nad Stryjem posesjonaci. Wywodzą się od Cebrowskich z Cebrowa k. Sandomierza h. Hołobok. Nazwisko to przyjął Piotr Cebrowski, dziad Mikołaja od dóbr Branice nad Krywulą w d. parafii Sokołówka. [1515 r. Brańce, nast. Bryńce].
1421 - Piotr Cebrowski otrzymał od króla Władysława Jagiełły dobra Branice i inne wsie po bezpotomnej śmierci Benka z Kuchar, dotychczasowego ich tenutariusza.
1440 - po śmierci ojca Jan s. Piotra zachował rodzinny Cebrów i część dóbr na Rusi. Po nim poszła gałązka czerwonoruska Cebrowskich. Piotr otrzymał Branice i po nim Braniccy h. Hołobok. Piotr z Branic s. Piotra, sędzia ziemski lwowski 1462-1475 miał kilku synów; z nich:1475 - Jan, cytowany w Kodeksie lwowskim. 1462 - Mikołaj, dziedzic dóbr Branic, zaślubił Małgorzatę Wiercińską i z niej pozostawił dwóch synów, Jana i Stanisława.
1473 - generosum Braniczsky, tenutarium de Zastawye [Dobanowice], Leopoldis judex.
1474 - Gsus. Petrus de Branicze alias de Dobanowicze.
1481.08.28 - Nobil. Katcherina filia Johannis Lissakowsky, uxor Petri Branyeczsky, [Katarzyna c. Jana Łysakowskiego, żona Piotra Branickiego]- rodzice Mikołaja i teściowie Małgorzaty Wiercińskiej. Małgorzata po ojcu odziedziczyła Wierciany. Synowie Małgorzaty pisali się także Bratkowskimi.
1476.10.30, sąd konsystorski krakowski, Wodzisław - Margaretha muler [kobieta] de Branicze. Z Wawrzyńcem byli bezdzietni.


źródła:
Akta grodzkie i ziemskie z czasów Rzeczpospolitej Polskiej z arch. tzw. bernard. we Lwowie. 1875 t. XV s. 423
Seweryn Urski, Adam Amilikar Kosiński, Rodzina Herbarz Szlachty Polskiej, t. I, s. 376, hasło: „Branicki h. Hołobok”, Gebethner i WolffWarszawa 1904.
Scriptores Rerum Polonicarum t. XIII, Archiwum Komisji Historycznej, t.V s. 167, 168, Akademia Umiejętności, Kraków, 1889.

Dzieci osoby nr. 54, Snopek h. Abdank, Matrona 'Motrona Romanowska v. Czelatycka v. Wiercińska' i Fedor Czołhański h. Sas.

70. Czołhański h. Sas, Jan [Iwan], ur. Czołchany k. Żydaczowa ok. 1450, zm. ok. 1510

71. Czołhańska h. Sas, Małgorzata, ur. ok.1451, zm. ok. 1510, mąż Iwan Uhernicki z Uhernik.
72. Czołhańska h. Sas, Hanka, ur. Czołhany k. Żydaczowa ok. 1452, mąż 1479 Waśko z Rogoźna.
73. Czołhańska h. Sas, Uliana, ur. Czołhany k. Żydaczowa ok. 1453, mąż Waśko Michałowski.
74. Czołhańska h. Sas, Oluchna, ur. ok. 1454, mąż 1479 Hryć Krechowiecki.
75. Czołhański h. Sas, Eliasz [Ilia], ur. Czołhany k. Żydaczowa, ok. 1455.
1497 - sprzedał Rudę.
1511 - utracił tenutę Uherce.

76. Czołhański h. Sas, Andrzej,  ur. Czołhany k. Żydaczowa ok. 1456, dziedzic działu w Czołchanach, Wełdrzirzu i Lubczy.
1528 - dziedzic Wróblowic na Podolu.

77. Czołhański h. Sas, Waśko, ur. Czołhany k. Żydaczowa ok. 1457.