23
Jul

X

Genealogia Snopek Wiercińskich h. Rawicz.
Linie litewskie.




Panno święta, co Jasnej bronisz Częstochowy

i w Ostrej świecisz Bramie! Ty, co gród zamkowy

Nowogródzki ochraniasz z jego wiernym ludem!

Jak mnie dziecko do zdrowia powróciłaś cudem


Adam Mickiewicz. Pan Tadeusz
.

 


Najświętsza Maryja Panna w kaplicy Ostrobramskiej.
Rycina z Geografii historycznej  Zygmunta Glogera, Kraków 1903.

1. Wierciński zwany Snopek h. Rawicz, Florian, cześnik drohicki, deputat wojskowy, towarzysz pancerny, ur.  Wiercień Mały, par. Dziadkowice ok. 1670, zm. po 1746,  - ślub 1, po 1694  Eufemia Anna Blinstrub h. Łabędź, wojszczanka witebska, wdowa po podczaszym starodubowskim w latach 1678-1694 Jakubie Worłowskim z Gieka, wyznawcy kalwinizmu, ślub 2, około 1714, Helena Szołkowska h. Szeliga
Szołkowski herbu Szeliga, ale księżyc bez krzyża noszą. Jan Szołkowski, podczaszy Wileński, poseł na sejm 1662. Constit. Fol. 2 i Mikołaj Szołkowski z tegoż komissarzem naznaczony do zapłaty wojsku, Constit. f.5,  Stanisław pisarz ziemski Wiłkomierski, poseł na konwolacyą 1696.
1700.10.02 - familia Wiercińskich od najdawniejszych czasów podług świadectwa kronikarzy polskich szczycąc się dostojnością i prerogatywami stanu szlacheckiego, używa herbu Rawicz, którego opisanie następne, panna siedząca na niedźwiedziu w polu żółtem. Wzięty za protoplastę rodu Wiercińskich Floryan Snopek Wierciński cześnik drohicki jako aktualny szlachcic znajdował się na generalnym zjeździe senatorów, dygnitarzy urzędników ziemskich i grodzkich, rycerstwa i szlachty roku 1700 Oktobra 2 pod Olkienikami odbytym.
1700 - w Województwie Podlaskim, z chlubnym Domu swego kwitnąc zaszczytem, od kilku wieków w Ziemi Drohickiej na Wielkim i Małym Wiercinie, dziedzictwy zasiedlona, wielu znakomitych w Ojczyźnie odważnych w boju rycerzy i użytecznych krajowi mężów wydała. O których pisząc autor Historyi Polskiej Niesiecki w tomie IV dzieła swojego na karcie 515 między innemi wymienia: Jana, jeszcze w roku 1598, a Pawła, że Jana III podpisał elekcyą królewską, Akta zaś Ziemi Drohickiej, z których nadpradziad wywodzących się własną ręką wypisał notacyą najdujących się licznych tam tranzaktów, poczynając prosto od roku 1600, świadczą o ciągłym Małego i Wielkiego Wiercina dziedziczeniu tej familii, aż do pomienionego pradziada Floryana Wiercińskiego, czesznika drohickiego.
1700- posesor Troupi par. Troupie, pow. Wiłkomierz, dziedzic Narmojni par. Szatek pow. Wiłkomierz oraz Fiedoryszek i Łabunowa.
1700.10.04 -1708 - jak poświadczył kwit wojskowy 4 oktiabria mu wydany,że w czasie boju krwawego pod Olkiennikami stawał z wojennym uzbrojony rynsztunkiem a będąc towarzyszem hetmańskiej chorągwi pancernej kilkokroć był wojskowym deputatem o czem przekonały 1702 Julii 16 i 1706 Februari ordynacye hetmana Wielkiego Xisięstwa Litewskiego Xięcia Wiszniowieckiego, który mu w nagrodę pomienionych strat i trudów wojennych assygnował 1708 februaryi 15 z dóbr Fiedoryszek w wiłkomierskim powiecie złotych 300 a oktobra 7 w tymże roku zabezpieczył swą ochroną dobra jego Trowpie wszelkich nadużyciów wojskowych.
OlkienikiValkininkai, miejscowość na południe od Wilna, nad rzeką Mereczanką. Miejsce bitwy stoczonej 02.11. 1700 r. między wojskami litewskiego rodu Sapiehów a pospolitym ruszeniem litewskiej szlachty, wspieranej przez króla Augusta II oraz rody Paców, Ogińskich i Radziwiłłów, zakończonej porażką Sapiehów. 
1706 -
darowizna  części dóbr Łabunów przez Floriana i Eufemię z Blinskubów [wł. Blinstrubów, błędny opis w AGAD] 1°v Worłowską Wiercińskich Maciejowi i Zofii z Worłowskich Szołkowskim.
1715.04.29 - majętność [Troupie] wspólnie z żoną swą Heleną Szołkowską, prawem wieczystym od Szołkowskich w 1715 Apryla 29 na wieczność kupił.
1718Floryan Wierciński w 1718 był cześnikiem Ziemi Drohickiej, który to tytuł przez pokolenia członkowie tego rodu nosili. 
1729.02.03, Troupie - list do X. Radziwiłła '' Luboć w podstarości jestem będąc czasu kadencji Wieczystej nie przyszło zasnąć, stopy J.O Xięcia Pana Dobrodzieja, też teraz literalnie przez Syna mego służąc oraz siebie y syna mego do służby zaręczając '' 



1746.04 - następnie wzmieniony teraz Florian Wierciński, że oprócz majątku ojczystego po przodkach Narmojnie zwanego wspólnie z żoną Heleną Szołkowską, posiadał majętność Sroupie [prawidłowo Troupie] z poddanymi w powiecie wiłkomierskim. Zostawił on po sobie synów trzech: Antoniego, Józefa y Jakuba Wiercińskich, jak o tem poświadczył testament tegoż Floryana Wiercińskiego w roku 1746 Aprila sporządzony. 
źródła: 
Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich. Warszawa : nakł. Filipa Sulimierskiego i Władysława Walewskiego, 1880-1914.
1706 Archiwum Zabiełłów, Zabiełłowie - dobra, sygnatura 1/383/0/-/116, AGAD.
1729 - list Floriana do X. Radziwiłła, Archiwum Warszawskie Radziwiłłów, dział V - Listy domów obcych, sygnatura 1/354/0/5/17316, AGAD.
Jan Ciechanowicz, Rody rycerskie Wielkiego Księstwa Litewskiego Rzeszów, t. 5, s. 344–347, FOSZE, 2001–2006, ISBN 83-87602-80-9 , na podstawie wywodów familii urodzonych Snopków Wiercińskich herbu Rawicz CPAH Litwy w Wilnie, f 391,z. 4 nr 3240, s. 31, CPAH Litwy w Wilnie . f391z 8 nr 2597, s. 263-270, CPAHL, f.391, z 1, nr 1010, s.5-6, CPAHL, f.391,z.1 nr. 1055, s 101-103, CPAHL, f. 391, z. 4, nr 3240, s. 81-91.
Jan Ciechanowicz, Rody szlacheckie Imperium Rosyjskiego pochodzące z Polski t. 2, s. 486–489, ISBN 83-89968-61-4 . 
Helena Kozerska, Prace Biblioteki Uniwersyteckiej w Warszawie, Wydania 5 pod nr 257 - dane z 1820 15 III w Wilnie. 
Andrzej Rachuba, Urzędnicy Wielkiego Księstwa Litewskiego: spisy t. IV  [w:] Worłowski Jakub, s.271, DiG, 2004.

Syn osoby nr. 1, Floriana Wiercińskiego zwanego Snopek h. Rawicz i Eufemii Anny Blinstrub h. Łabędź.

2. Wierciński zwany Snopek h. Rawicz, Antoni, regent grodzki witebski - 1713, dziedzic Degianiec i Narmojni, ur. ok. 1690, zm. ok.1760, ślub 1, ok. 1715, Magdalena Mickiewicz zwana Rymwid h. Poraj, ur. ok. 1690, zm. ok. 1720, ślub 2, ok. 1720 Katarzyna Chrzczonowicz h. Pilawa.
1713.02.18 - Na urzędzie JKM grodzkim Witebskim, przedemną Samuelem Kazimierzem z Brusiłowa Dorohinickim Kisielem, chorążym i podwojewodzimWitebskim, od jaśnie wielm. JM. Pana Kazimierza Alexandra Pocieja, wojewody Witebskiego, Rohaczewskiego, Żyzmorskiego, Olkinickiego, Suraskiego starosty, pułkownika JKMci, będącym, comparens palam, sługą wielm, JM Pana Adama z Brusiłowa Kisiela, podkomorzego woj. Witebskiego, dyrektora sejmiku Gromnicznego, anno tysiąc siedemset trzynastego, woj. witebskiego, jmpn Antoni Wertyński, takowe laudum Gromniczne z rzeczą, w nim poniżej wyrażoną podał, ad acta grodu woj Witebskiego podał, w te słowa pisane: My, senatorowie, dygnitarze, urzędnicy ziemscy, grodzcy, rycerstwo, szlachta...Acticatio laudum seymiku Gromnicznego, anno 1713 woj. witebskiego.
1713.05.09 - na urzędzie J.K.Mści grodzkim Witebskim etc, comparens personaliter, J. M. Pan Antoni Wiercinski ten ordynans Jaśnie W. JM Pana hetmana woj. Litto, z rzeczą, w nim wyrażoną, wydany, ad acta grodu wojWitebskiego podał, w te słowa pisany: Ludwik Konstanty na Włodawie y Rożance Pociey, kasztelan Wileński, hetman wielki wo Xa Litto, Borciański, Ratyński, Puński, Szerszewski starosta, wielmożnemu J. M. Panu Dębożemu, pułkownikowi J. M. pana kasztelana Krakowskiego (...) Acticatio ordynansu jwjmpa hetmana wo wo xa Litto.1713.05.23 - na urzędzie JKMści grodzkim ette, comparens personaliter, JM Pan Antoni Wertyński, sługa wielm, J. M. Pana Adama z Brusiłowa Kisiela, podkomorzego Witebskiego, ten ordynans na rzecz, w nim wyrażoną, ad acta...Actt. ordynansu na ustąpienie z Ozierzyc i Urab.
1713.05.23 - actatio ordynansu Jw. Jmp. hetmana Wo. Litto. do regimentu dragońskiego pułkownictwa J. M. Pana Dębożego, na jurysdyki szlacheckie w mieście Witebsk. 1713.06.29 Actitatio poszportu jwjmp podskarbiego Wo. Xa. Litto., służącego wjmpn. Kisielowi, podkomorzemu woj witebskiego ogłasza jako Antoni Wiercińskij.
1720 ok.-1730 ok., Antoni Wierciński z dwóch żon spłodził synów siedmiu. Z pierwszej Magdaleny Mickiewiczówny Onufrego, Michała, Tadeusza y Marcina; z drugiej Katarzyny Chrzczonowiczówny; Wincentego, Macieja i Jana, którzy po nim osiągnęli majętność Degiańce

źródła:
M. Vierebkin, ИСТОРИКО-ЮРИДИЧЕСКІЕ МАТЕРІАІЫ ИЗВЛЕЧЕННЫЙ ЙЗЪ АКТОВЫХЪ КНИГЬ ГУБ. ВИТЕБСКОЙ И МОГИЛЕВСКОЙ, s. 65, 111, 121, 124, 143, wydanie 21, Типо-Лихографш Г. А, Малкина, Witebsk 1891.Jan Ciechanowicz, Rody rycerskie Wielkiego Księstwa Litewskiego Rzeszów, t. 5, s. 344–347, FOSZE, 2001–2006, ISBN 83-87602-80-9 , na podstawie wywodu familii urodzonych Snopków Wiercińskich herbu Rawicz z31 marca 1819 roku, CPAH Litwy w Wilnie, f 391,z. 4 nr 3240, s. 31.



Spis szlachty ziemi wileńskiej, f. 39 I, Centralne Archiwum Lit. C.C.P.


Synowie osoby nr. 1, Floriana Wiercińskiego zwanego Snopek h. Rawicz i 
Heleny Szołkowskiej h. Szeliga.
 

3. Wierciński zwany Snopek h. Rawicz, Józef, współdziedzic Troupi, par. Troupie, pow. Wiłkomierz, ur. ok. 1715, zm. ok. 1790, żona
 N. N.
1746.04.27 - [Florian] miał żonę Helenę domu Szołkowską i z nią dwóch spłodził synów, Jakuba i Józefa, którym majętność głowną Trowpie [Troupie] prawem wieczystym przez ostatnie testamentu rozporządzenie w 1746 Aprila 27 .Drugi syn Floryana a brat Antoniego Józef Snopek Wierciński dziedziczył po ojcu majętność Sroupie [Troupie] zwaną, był oycem synów trzech: Bogusława Jakuba, Franciszka Germana i Ignacego.
źródła:
Jan Ciechanowicz, Rody rycerskie Wielkiego Księstwa Litewskiego Rzeszów, t. 5, s. 344–347, FOSZE, 2001–2006, ISBN 83-87602-80-9 , na podstawie wywodów familii urodzonych Snopków Wiercińskich herbu Rawicz, CPAH Litwy w Wilnie, f 391,z. 4 nr 3240, s. 31, CPAH Litwy w Wilnie . f391z 8 nr 2597, s. 263-270, CPAHL, f.391, z 1, nr 1010, s.5-6, CPAHL, f.391,z.1 nr. 1055, s 101-103, CPAHL, f. 391, z. 4, nr 3240, s. 81-91.

4. Wierciński zwany Snopek h. Rawicz, Jakub, dziedzic części Troupi, par. Troupie, pow. Wiłkomierz, ur. ok. 1716, zm. ok. 1790.
Jakub Wierciński dziedzic części folwarku Sroupiów był oycem synów trzech: Antoniego, Hieronima Mateusza i Franciszka. żona N. N.
źródła:
Jan Ciechanowicz, Rody rycerskie Wielkiego Księstwa Litewskiego, Rzeszów, t. 5, s. 344–347, FOSZE, 2001–2006, ISBN 83-87602-80-9 , na podstawie wywodów familii urodzonych Snopków Wiercińskich herbu Rawicz CPAH Litwy w Wilnie, f 391, z. 4 nr. 3240, s. 31, CPAH Litwy w Wilnie, f. 391 z. 8 nr. 2597, s. 263-270, CPAHL, f. 391, z. 1, nr 1010, s. 5-6, CPAHL, f. 391, z. 1 nr. 1055, s. 101-103, CPAHL, f. 391, z. 4, nr 3240, s. 81-917.

Dzieci osoby nr. 2, Antoniego Wiercińskiego zwanego Snopek h. Rawicz i Magdaleny Mickiewicz zwanej Rymwid h. Katarzyna Chrzczonowicz h. Pilawa.

5. Wierciński zwany Snopek h. Rawicz, Onufry, ur. ok. 1716, zm. ok. 1790.
źródła:
Jan Ciechanowicz, Rody rycerskie Wielkiego Księstwa LitewskiegoRzeszów, t. 5, s. 344–347, FOSZE, 2001–2006, ISBN 83-87602-80-9 , na podstawie wywodu familii urodzonych Snopków Wiercińskich herbu Rawicz z31 marca 1819 roku, CPAH Litwy w Wilnie, f 391, z. 4 nr. 3240, s. 31.
6. Wierciński zwany Snopek h. Rawicz, Michał, ur. ok. 1717, zm. ok. 1790.
źródła:
Jan Ciechanowicz, Rody rycerskie Wielkiego Księstwa LitewskiegoRzeszów, t. 5, s. 344–347, FOSZE, 2001–2006, ISBN 83-87602-80-9 , na podstawie wywodu familii urodzonych Snopków Wiercińskich herbu Rawicz z 31 marca 1819 roku, CPAH Litwy w Wilnie, f 391, z. 4 nr 3240, s. 31.
7.Wierciński zwany Snopek h. Rawicz, Tadeusz, ur. ok. 1718, zm. ok. 1790.
źródła:
Jan Ciechanowicz, Rody rycerskie Wielkiego Księstwa Litewskiego, Rzeszów, t. 5, s. 344–347, FOSZE, 2001–2006, ISBN 83-87602-80-9, na podstawie wywodu familii urodzonych Snopków Wiercińskich herbu Rawicz z 31 marca 1819 roku, CPAH Litwy w Wilnie, f. 391, z. 4, nr. 3240, s. 31.
8. Wierciński zwany Snopek h. Rawicz, Marcin, ur. ok. 1719, zm. ok. 1790.
źródła:
Jan Ciechanowicz, Rody rycerskie Wielkiego Księstwa LitewskiegoRzeszów, t. 5, s. 344–347, FOSZE, 2001–2006, ISBN 83-87602-80-9, na podstawie wywodu familii urodzonych Snopków Wiercińskich herbu Rawicz z 31 marca 1819 roku, CPAH Litwy w Wilnie, f. 391, z. 4 nr. 3240, s. 31.

9. Wierciński zwany Snopek h. Rawicz, Wincenty, elektor króla Stanisława Augusta z powiatu oszmiańskiego, ur. ok. 1721, zm. ok. 1800.
1764 - Wierciński Snopek Wincenty, elektor króla Stanisława Augusta z powiatu oszmiańskiego.
źródła:
Jan Ciechanowicz, Rody rycerskie Wielkiego Księstwa Litewskiego, Rzeszów, t. 5, s. 344–347, FOSZE, 2001–2006, ISBN 83-87602-80-9, na podstawie wywodu familii urodzonych Snopków Wiercińskich herbu Rawicz z 31 marca 1819 roku, CPAH Litwy w Wilnie, f. 391, z. 4, nr. 3240, s. 31.
Oswald Zaprzaniec z Siemuszowej Pietruski, Elektorów Poczet..., nakład Kajetana Jabłońskiego, Lwów 1845.
Prawa, konstytucje, przywileje Królestwa Polskiego i Wielkiego Księstwa Litewskiego, Volumen Septimum 1764 - 1768, s. 230, Warszawa, drukarnia księży pijarów, 1782.

10. Wierciński zwany Snopek h. Rawicz, Maciej, ur. ok. 1722, zm. ok. 1800.
źródła:
Jan Ciechanowicz, Rody rycerskie Wielkiego Księstwa Litewskiego, Rzeszów, t. 5, s. 344–347, FOSZE, 2001–2006, ISBN 83-87602-80-9, na podstawie wywodu familii urodzonych Snopków Wiercińskich herbu Rawicz z 31 marca 1819 roku, CPAH Litwy w Wilnie, f. 391, z. 4, nr. 3240, s. 31.
11. Wierciński zwany Snopek h. Rawicz, Jan, ur. ok. 1735, zm. ok. 1805, żona Joanna Rawicz h. Rawicz, ur. ok. 1760, zm. przed. 1840.
źródła:
Jan Ciechanowicz, Rody rycerskie Wielkiego Księstwa LitewskiegoRzeszów, t. 5, s. 344–347, FOSZE, 2001–2006, ISBN 83-87602-80-9, na podstawie wywodu familii urodzonych Snopków Wiercińskich herbu Rawicz z 31 marca 1819 roku, CPAH Litwy w Wilnie, f. 391, z. 4, nr. 3240, s. 313.

Synowie osoby nr. 3, Józefa Snopka Wiercińskiego h. Rawicz i N. N.

12. Wierciński zwany Snopek h. Rawicz, Bogusław Jakub, ur. ok. 1735, zm. ok. 1800.
13. Wierciński zwany Snopek h. Rawicz, Franciszek German, ur. ok. 1735, zm. ok.1800.
14. Wierciński zwany Snopek h. Rawicz, Ignacy, ur. ok. 1735, zm. ok. 1800.

Dzieci osoby nr. 4, Jakuba Wiercińskiego zwanego Snopek h. Rawicz i N. N.

15. Wierciński zwany Snopek h. Rawicz, Antoni, dziedzic wsi Szyły, par. Troupie, powiat Wiłkomierz, ur. ok. 1740, zm. ok. 1800.
Antoni ożenił się z Ewą Mickiewiczówną i doczekał się synów Justyna i Floriana. On tez nabył majątek Szyły, poprzednio sprzedawszy Trowpie[Troupie], ślub ok. 1760 Ewa Mickiewicz zwana Rymwid h. Poraj, ur. ok. 1740, zm. ok. 1800.
źródła:
Jan Ciechanowicz, Rody rycerskie Wielkiego Księstwa Litewskiego, Rzeszów, t. 5, s. 344–347, FOSZE, 2001–2006, ISBN 83-87602-80-9, na podstawie wywodów familii urodzonych Snopków Wiercińskich herbu Rawicz CPAH Litwy w Wilnie, f. 391, z. 4 nr. 3240, s. 31, CPAH Litwy w Wilnie,  f. 391 z 8 nr. 2597, s. 263-270, CPAHL, f.391, z. 1, nr 1010, s. 5-6, CPAHL, f.391,z.1, nr. 1055, s. 101-103, CPAHL, f. 391, z. 4, nr 3240, s. 81-91.
Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich. T. XII, s.110, Warszawa : nakł. Filipa Sulimierskiego i Władysława Walewskiego, 1880-1914.

16. Wierciński zwany Snopek h. Rawicz, Hieronim Mateusz, ur. ok.1740, zm. ok. 1800, żona N. N.
17. Wierciński zwany Snopek h. Rawicz wyw. Wieniawa, Franciszek Felicjan, krajczy brasławski, ur. ok. 1740, zm. ok. 1810.
Dekret wywodowy familii urodzonych Snopków Wiercińskich herbu Wieniawa z 21 października 1800 r. oznajmił, że Felicjan Franciszek, dwuimienny, Snopek Wierciński, krajczy brasławski, miał sześciu synów; Tomasza, Łukasza, Antoniego, Kazimierza, Bonifacego i Stefana; z których Tomasz był ojcem Franciszka, a ten Mateusza, Wincentego i Dyonizego, zatwierdzonych w szlachectwie właśnie wówczas.

W następnych pokoleniach stali się Wiercińscy bardzo liczni i posiadali rozmaite folwarki na Wileńszczyźnie i na Litwie etnicznej. W 1836 roku Adam Mikołaj, Antoni Izydor Wincenty, Stefan, Mateusz Ignacy, Marceli Antoni Piotr, Antoni Feliks, Paweł Fabian, Jakub Ignacy, Stanisław Józef, Bogusław, Franciszek Michał, Hipolit Kazimierz, Aleksander Jakub Antoni, Stanisław Ludwik, Edward Donat, Jan Justynian, Piotr Marian, Teofil, Medard Kazimierz, Stanisław Napoleon Wiercińscy uznani zostali przez Deputację Wywodową Wileńską za ''aktualnych y starożytnych dworzan''i wpisani do części szóstej ksiąg genealogicznych guberni wileńskiej- CPAHL, f.391,z.1 nr,1055,s 101-103 
W 40. latach XIX wieku heroldia odnotowała w powiecie wileńskim Adama Mikołaja Wiercińskiego z żoną Teklą z domu Grzybowską, dwoma synami i jedną córką - CPAHL, f. 391,z 7. nr 291, s. 8.
Heroldia wileńska w 1851 roku potwierdziła rodowitość szlachecką Michała Wiercińskiego, zamieszkałego w zaścianku Kopane Błoto w powiecie oszmiańskim, nadzorcy magazynów zbożowych, oraz jego żony Wiktorii z Grużewskich, synów Felicjana i Antoniego, jak też córek Anny i Emilii. W tym czasie potwierdzenie szlachectwa uzyskał również Tomasz Wincenty Wierciński, dzierżawca ziem Anny Ułanowskiej, zamieszkały w majątku Łoszany w tymże powiecie z żoną Scholastyką z Mikulickich i synami Justynem, Karolem Edwardem, Florianem, Stefanem. Wówczas w powiecie wileńskim miał też własny majątek Maciejuńce Adam Mikołaj Wierciński, w którym zamieszkiwał z żoną Teklą z Grzybowskich; synami: Antonim, Izydorem, Wincentym i Stefanem - radcą tytularnym, lekarzem powiatu jekaterinobaumskiego w guberni permskiej ( CPAHL, f. 391, z. 4, nr 3240, s. 81-91 )W '' Herbarzu polsko rosyjskim'' Jan Ciechanowicz dodaje.
W opracowaniach Ciechanowicza można znaleźć informację o jeszcze innej gałązce rodu. Oto
Snopkiewicz-Wierciński ( Snopkovicius-Vertinskas) herbu Wieniawa.
Dziedziczyli posiadłości w powiecie oszmiańskim.


źródło: 
Jan Ciechanowicz, Rody rycerskie Wielkiego Księstwa Litewskiego, Rzeszów, t. 5, s. 344–347, FOSZE, 2001–2006, ISBN 83-87602-80-9

Syn osoby nr. 11, Jana Wiercińskiego zwanego Snopek h. Rawicz i Joanny Rawicz h. Rawicz.

18. Wierciński zwany Snopek h. Rawicz, Antoni, ppor. art. w powstaniu listopadowym, na emigr. konduktor dróg i mostów., ur. majątek Bożyn k. Borysowa, gubernia mińska [ob. Białoruś] ok. 1805, zm. Nîmes, Gard, Francja 1873.10.28, ślub Cavaillon, Vaucluse, Francja 1843.04.26, Marie Verane Laurens.

W powstaniu ppor. artylerii. Do Francji przybył 22.01.1832. Skierowany do Avinionu. Majątek Bożyn k. Borysowa został skonfiskowany. Antoni ukończył Wydział Budownictwa i Miernictwa na U.W.
źródła:
Akta Towarzystwa Historyczno Literackiego w Paryżu.
Lubomir Gadoch, Emigracja polska, pierwsze lata po upadku powstania listopadowego, t. III., poz. I, 37. Kraków 1902.
Opr. zbiorowe, Zdanie sprawy z czynności Komitetu Narodowego Polskiego od 15 kwietnia do końca września 1832 przed ogółem paryskim i ziomkom w tułactwie będącym złożone, s. 203, Paryż 1832.
Tobiasz Krosnowski, Almanach historique ou souvenir de l ém s. 465, Paryż 1846.
Metryka ślubu.
Akt zgonu.

Dzieci osoby nr. 15, Antoniego Wiercińskiego zwanego Snopek h. Rawicz i Ewy Mickiewicz.


19. Wierciński zwany Snopek h. Rawicz, Justyn, ur. ok. 1765, zm. po 1834 , sędzia graniczny wiłkomierski, żona Tekla Grądzka.
Justyn ożenił się z Teklą Grądzką, z którą miał synów Erazma i Jerzego.
1818 -  prowadził sprawę Ancyporowiczów, deputatów szlacheckich powiatu wiłkomierskiego.
1834 - Justyn Wierciński, sędzia, w domu Gołubowicza, wybory  szlacheckie Gubernii Wileńskiej.

źródła:
Kurier Litewski, nr. 91, dodatek z dnia 05.08.1829.
Spis szlachty biorącej udział w wyborach 1834 roku.
 
20. Wierciński zwany Snopek h. Rawicz, Florian, ur. ok. 1760, zm. ok.1820, żona N. N.

Dzieci osoby nr. 17,  Franciszka Felicjana Wiercińskiego zwanego Snopek h. Rawicz wyw. Wieniawa i N. N.


21. Wierciński zwany Snopek h. Rawicz wyw. Wieniawa, Łukasz.
22. Wierciński zwany Snopek h. Rawicz wyw. Wieniawa, Antoni.
23. Wierciński zwany Snopek h. Rawicz wyw. Wieniawa, Kazimierz.
24. Wierciński zwany Snopek h. Rawicz wyw. Wieniawa, Bonifacy.
25. Wierciński zwany Snopek h. Rawicz wyw. Wieniawa, Stefan.
26. Wierciński zwany Snopek h. Rawicz wyw. Wieniawa, Tomasz, żona N. N.

Dzieci osoby nr. 18,  Antoniego Wiercińskiego zwanego Snopek h. Rawicz i Marie Verane Laurens.


27. Wiercińska zwana Snopek h. Rawicz, Maria Augustyna Natalia Wiercińska, ur. 1846, zm. 1847.06.22.
28. de Murier Wiercińska zwana Snopek h. Rawicz, Anna Maria Natalia, ur. 1850.04.28, zm. Kolea, Wilaya de Tipaza, Algeria 1988.
29. de Murier Wierciński zwany Snopek h. Rawicz, August Józef Odylon, sekretarz przedstawicielstwa handl. franc. w Algierze, ślub Algier 1881 Julie Rotger.
źródła:
Algier, acte de mariage,[metryka ślubu].
Bulletin de la Ligue.

Synowie osoby nr. 19,  Justyna Wiercińskiego zwanego Snopek h. Rawicz i Tekli Grądzkiej.

30. Wierciński zwany Snopek h. Rawicz, Erazm, ur. ok. 1780, zm. ok. 1840.
31. Wierciński zwany Snopek h. Rawicz, Jerzy, ur. ok. 1780, zm. ok. 1840.

Syn osoby nr. 26,  Tomasza Wiercińskiego zwanego Snopek h. Rawicz wyw. Wieniawa i N. N.

32. Wierciński zwany Snopek h. Rawicz wyw. Wieniawa, Franciszek,
żona N. N.

Synowie osoby nr. 32, Franciszka Wiercińskiego zwanego Snopek i N. N.

33. Wierciński zwany Snopek h. Rawicz wyw. Wieniawa, Mateusz.
34. Wierciński zwany Snopek h. Rawicz wyw. Wieniawa, Wincenty.
35. Wierciński zwany Snopek h. Rawicz wyw. Wieniawa, Dyonizy.



Do broni, nieodrodne Gedymina dzieci
I w pomoc bratniej Pogoni - Biały Orzeł leci

K. Gaszyński

Nie tylko Antoni z linii litewskiej brał udział w powstaniu listopadowym. Ks. dziekan Ignacy Wierciński, był członkiem Rady Nieustającej. Można się o tym dowiedzieć ze ''

W połowie miesiąca kwietnia cała gubernia wileńska przeszło milion ludności zawierająca, wypowiedziała już posłuszeństwo carowi(...)Oprócz wyżej wymienionych członków Rządu Tymczasowego, do składania kompletu Rady Nieustającej wezwani jeszcze zostali:Ksiądz Dziekan [Ignacy] Wierciński, członkowie komisji wojny dowódca piechoty Leon Potocki i dowódca kawalerii Antoni Przeciszewski, prezydent Municypialności Józef Pawłowicz, i nieco później dowódca trzeciej dywizji powiatowej Józef Korabiewicz, oraz obywatel książę Alexander Puzyna (...) Jenerał Szyrman lubo dosyć łagodnie obchodził się z mieszkańcami, zabrał jednak ze sobą szanownego księdza [Hipolita] Wiercińskiego dziekana poniewiezkiego, i urzędników których mógł zachwycić (...)
Księdza dziekana Ignacego Wiercińskiego wspomina także opracowanie''Powstanie Listopadowe 1830-1831: dzieje wewnętrzne, militaria'' Władysława Zajewskiego.
(...)Leon Potocki, który został dowódcą piechoty, ks. dziekan Ignacy Wierciński, Józef Pawłowicz, Józef Korabowicz, później dowódca trzeciej dywizji powiatowej i książę Aleksander Puzyna. Komisja postanowiła powołać do wojska z każdego domu jednego rekruta z bronią palną, a w razie jej braku z kosą, piką lub siekierą. Każdy dwór natomiast miał dostarczyć dwa konie z siodłami i oporządzeniem(...)Władysław Zajewski dodatkowo zapisał (...) w rządzie upickim - dziekan poniewiezski ks. Hipolit Wierciński(...)

Z tych czasów, notę o następnym przedstawicielu linii litewskiej zamieścił Dyariusz Sejmu z r. 1830-1831 wydany w 1912 r.Pośród posłów znajduje się.

Romuald Wierciński z powiatu Wileńskiego.

Powstanie na Litwie, po wielu bitwach i potyczkach upadło...Pozostał wiersz nieznanego autora z 1834.

Żegnajcie lasy, przestrzenie,

Gdzie nasi legli rycerze;

Żegnaj Zawiszo, Hoppenie,

Fabricjuszu, Szlagierze !

Już wasze imię zasłynie,

Wspomni potomek daleki

My Bóg wie w jakiej krainie

Idziemy zawrzeć powieki.

Już brzmią bębny, huczą rogi,

Dalej zacznijmy śpiewanie ;

Niechaj słyszą i drżą wrogi.

Litewskie idzie powstanie.

Nie ufajcie w moc siarczystą,

Huki dział nas nie zastraszą,

Zdobędziem ziemię ojczystą,

Albo legniem z bracią naszą.

Konwent Polonia – Na liście członków znajduje się

Adam Wierciński (1864 - 1902) - lekarz w gub. kurskiej

Ewa Felińska (26 XII 1793 - 20 XII 1859), z domu Wendorff. Urodzona 26 grudnia 1793, pisarka, zesłaniec, matka św. Zygmunta Szczęsnego Felińskiego w ''Pamiętnikach z życia'' wspominała stryja Wendorffa. Interesujący jest fragment opisujący polski ubiór szlachecki.

Ubierał się zwykle po polsku. Na co dzień nosił kapotę z sukna szaraczkowego koloru, z białym żupanem dymowym pod spodem, a kiedy wyjeżdżał z domu, ubierał się w kontusz jakiego bądź koloru, a miał ich kilka, w żupan atłasowy, jasny, stosownie do koloru kontusza, i w pas bogaty złoty lub srebrny potykany jedwabiami.
Te pasy były tkane tak misternie, że jeden można było obracać kilka razy, coraz inaczej, a za każdem obróceniem przedstawiał się inny kolor i deseń, tak, że jeden pas, mógł się zastosować do kilku kontuszów w odmiennych kolorach. Było bowiem niezgrabnością niedarowaną, nie umieć zgodzić pasa z resztą ubrania. Końce takiego pasa oszywały się sutą fręźlą złotą, lub srebrną, stosownie do tła pasa, na dobrą piędź szeroką.
We środek do takiego pasa, wkładała się tak nazwana dusza,zrobiona z płótna i waty, szeroka na dłoń, dość mięsisto wypchana. Koło tej duszy pas się okręcał, kiedy się brał do ubrania. Nie wiem czy to się robiło dla powiększenia grubości, czy też dla ochronienia pasa od złomów.
Taki pas noszono po wierzchu kontusza, okręcał on kibić razy kilka, wreszcie związywał się z przodu misternym węzłem, od którego fręzle na dół spadały. Zawiązanie tego węzła wymagało pewnej zgrabności i wprawy, jakoż Polacy osobiście się zajmowali tą częścią ubrania, w której byli wyćwiczeni. W Słucku była niegdyś fabryka pasów, z której się rozchodziły daleko.

Juliusz Kossak,  Szlachta polska.

Ewa Felińska opisała w jednym z rozdziałów obiad u stryjostwa Wendorff.

Obiad w Hołynce podawano regularnie o dwunastej godzinie, waza przyszła na stół, i usiedliśmy wszyscy do obiadu(...) zaczęto obnosić półmiski. Nie wiem wiele ich obniesiono, kiedy wszedł lokaj wracający z kuchni, i powiedział, że burza tylko co złamała dwie jabłonie rosnące naprzeciw drzwi szklannych.
Na tę wieść, gospodarz zerwał się od stołu jak oparzony.
- Moje drzewa!! moje drzewa !! zawołał z bolesnem przejęciem, a rzuciwszy na stół serwetę którą zawsze zatykał za kapotę, śpieszył ku drzwiom niby chcąc ratować swoje drzewa, niezważając na deszcz i burzę (...) takich drzew jak te co się złamały, pewnie się więcej nie doczekam., Dał mi je pamiętam Wierciński z Nieświeża, i tak ślicznie się rozrosły, tak piękną miały koronę, że aż serce się radowało patrząc.

Zapewne do rodu Wiercińskich należała kiedyś wieś w gminie Łuck o nazwie brzmiącej podobnie jak nazwisko.

Wierciński, Wertyńskie, wś nad rzeką Kozłówką, pow.dzisieński, w 1 okr. pol , gm. Łuck ( o 4 w. ) okr. wiejski Kozły, o 81 w. od Dzisny, 5 dm., 75 mk. ( 1865 r . 32 dusze rewiz. )

źródło: ''Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich''pod red. B. Chlebowskiego wyd. 1880-1902 .

W początkach XIX w. Wiercińscy poczęli osiedlać się w mieście Wilno. Potwierdza to Czesław Malewski w rękopisie pt. Rody szlacheckie na Litwie w XIX wieku. Wilno i powiat wileński''.

Wierciński Wilno 1816 - 1892 r.

źródło: http://genealogia.lt/szlachta_wilenska.pdf

Rodryg Wierciński to fikcyjna postać literacka. Jest jednym z bohaterów powieści Elizy Orzeszkowej ''W Klatce''. Akcja powieści dzieje się na ziemi rodzinnej pisarki, więc terenach obecnie omawianych. Przypomnę wybrane jej fragmenty jako przerywnik w monotonnym, być może, ciągu dat i wydarzeń. Możliwe, że jakiś lokalny lekkoduch stał się pierwowzorem pana na Wiercinie.

Nazajutrz Wierciński z Wiercina pojechał do państwa Jęczmionkowskich. Miał on wielkie o sobie rozumienie; ale jako człowiek który strawersował całą Europę i był zdegustowany wsią, potrzebował dystrakcyj i prowadził romans '' sous main'' z panną Zenobią Jęczmionkowską... i wnet ukazała się amerykanka, zaprzężona czterema końmi w lejc, a z niej wysiedli przed kościołem pan Rodryg i pan Barszcz.

 Wierciński miał ubranie, jakby zdjęte z żurnalu: piękny węzeł krawata, o jednej kokardzie, a dwóch końcach, piękną fryzurę, wyszłą tylko co z objęć żelazka i najpiękniejsze ze wszystkiego pince-nez, tkwiące na zadartym nosku. Barszcz z miną tryumfatora wysiadł z eleganckiej amerykanki swego amfitryona i stanął w bramie kościelnego ogrodzenia w postawie greckich bohaterów, z góry spoglądając na nędzne robaki, które przypełzły na własnych wozach i bryczkach, a nie przyjechały jak on, elegancką cudzą amerykanką.

 

Na szczęście to tylko powieść.

Pora pożegnać Wiercińskich z Litwy. Ich potomkowie po dzień dzisiejszy żyją gdzieś w okolicach Wilna. Przenieśmy się teraz pod Sandomierz.