Linia po Andrzeju Snopku Wiercińskim  h. Rawicz,  synu Marcina i Zofii Wiercińskiej h. Ślepowron.

Powstanie listopadowe 1830 roku i Wielka Emigracja czyli Nihil semper suo statu manet.

Szabla polska XVII w.

Wszystkie narody, wszystkie państwa mają swoje kresy. Nieszczęśliwy i zmienny jest los grodów i siół kresowych. Gdy wicher się   zrywa, wstrząsa przede wszystkim posadami ich budowli. Gdy chmura się zbierze, ostry grad siecze przede wszystkim właśnie ziem kresowych łany. Gdy grzmią pioruny, przede wszystkim tu w wieżyce i domy uderzają.

Józef Piłsudski

Tablica genealogiczna, arch. prywatne Wiercińskich.

1. Wierciński zwany Snopek h. Rawicz, Andrzej, dziedzic działów w Jakubowicach i Wiercieniu, parafia Boćki, ur. Wiercień, par. Boćki ok. 1675, zm. Jakubowice par. Boćki 1740, żona Domicella Fedorowicz zwana Hryniewiecka h. Oginiec, c. Samuela i Anny, ur. Jakubowice, par. Boćki chrzest ks. Marcin Prusiewicz, 02.09.1678, chrzestni: Paweł Łuba zwany Korybut z Justyną, żoną Pawła Popławskiego z Bodaków, zm. ok.1760.



1679 - Wykaz pospolitego ruszenia ziemi bielskiej na popisie pod Brańskiem.

1700 -  Cesja od  Jana Czarneckiego Ur. Andrzejowi, synowi Marcina Wiercieńskiemu pewnych części w Jakubowicach uczyniona.
1700 - 13 lipca w Grodzie Brańskim, dożywocie wspólne Ur. Andrzeja syna Marcinowego i Domicelli Fedorowiczówny Wiercieńskich Małżonków przyznana.
1703, we wtorek po Narodzeniu N: P: w Grodzie Brańskim Ur. Samuel Fedorowicz Ur. Andrzejowi synowi Marcina Wiercieńskiemu pewnych części na Jakubowicach uczynił. Donacja.
1711, w poniedziałek przed S: Marcinem w Grodzie Brańskim Condeminata na Intencyą Stanisława, Mateuszowego syna Wiercieńskiego na Andrzeju, Tomaszu Krzysztofie i Stanisławie synach Marcina Wiercieńskich otrzymana.
1712 roku w poniedziałek po Oktawie Bożego Ciała w Grodzie Brańskim Dekret Kondesensionalny między Stronami dopiero wspomnianymi.
1722 roku w poniedziałek dnia 14 Juli w Grodzie Brańskim donacja od Ur. Stanisława syna Mateuszowego Wiercieńskiego Ur: Andrzejowi i Tomaszowi Wiercieńskim synom Marcina Części swoich Dziedzicznych na Wiercieniu mianych.
Fedorowicze z gałęzi hryniewieckiej poszli po Michale, czwartym z synów kniazia Dymitra, wnuku Fedora.
źródła:
Jan Marek Giżycki, Spis ważniejszych miejscowości w powiecie starokonstantynowskim na Wołyniu z 32 rycinami. s. 233, 356, 673, ibidem, drzewo genealogiczne Snopek Wiercińskich h. Rawicz, nakł. niektórych ziemian wołyńskich, Stary-Konstantynów, druk. W. L. Anczyc, Kraków 1910.
Dokumenty wywodowe miecznika bielskiego Feliksa Polikarpa Wiercińskiego, arch. pryw. Wiercińskich.
Władysław Walenty Fedorowicz, Wiadomości o Fedorowiczach, cz. 1. Lwów 1880. [pdf]

Dzieci osoby nr. 1, Andrzeja Wiercińskiego zwanego Snopek h. Rawicz i Domicelli Fedorowicz h. Oginiec zwanej Hryniewiecka.

2. Wierciński zwany Snopek h. Rawicz, Kazimierz, ur. Jakubowice ok. 1698, zm. Kulikowo k. Mielnika 1739, dziedzic Kulikowa k. Mielnika, ślub Boćki ks.Wiktoryn Mojkowski 17.02.1726 Anna Wiercińska zwana Maciejuk h. Ślepowron, ur. Wiercień, par. Boćki ok. 1710. Anna Wiercińska 23.01.1741 roku w Boćkach oddała rękę Pawłowi Niwińskiemu. Świadkami tego  wydarzenia byli: Wielmożny Józef Nowosielski i Wojciech Malinowski.
Jeszcze przed śmiercią Kazimierza pozostali synowie Andrzeja wyjechali z Podlasia. W roku 1747 powrócili by uporządkować swoje sprawy.

[Kulikowo] w powiecie Mielnickim leżących similiter naszych Dziedzicznych at prasens bez żadnego prawa w użytkowaniu Urodzonego Jegomości Pana Niwińskiego, Secundi Conubi, Małżonka Jeymości Pani Kazimierzowej Wiercińskiej, bratowej naszej zostających, które aby jak są wolne ab omni onere tak aby żadnemi nie były onerowane długami w Gruntach y Sianożęciach, aby nie były pomnieyszane w lasach przestrzegając dezolacyi których gdyby wiedział jakowe Preajudicjum tenże Jegomość Pan Andrzey Wierciński bronić obligatur, Nihil jednak preajudicanto succesoribus niegdy Jegomości Pana Kazimierza Wiercińskiego, brata naszego najstarszego, co do części na nich należących. Na co się dla tym większego waloru rękami własnemi przy Pieczęciach zwykłych podpisujemy. Działo się w Kulikowie Roku Tysiąc Siedemset Czterdziestego Siódmego Dnia Dwudziestego Piątego Februarij. Swym, brata Starszego Urodzonego Jegomości Pana Piotra Imieniem od tego Konsensu od nas danego podpisuję się Grzegorz Wierciński Regent Grodzki Kamieniecki manu propria Losus Sigilli Cerei rubri. Swym et cujus supra nomine podpisuję się Stanisław Józef Wierciński manu propria.



1747, Kulikowo, fragment dok., arch. prywatne Wiercińskich.

Sumariusz Papierów do Legitymacyi Imienia Wiercieńskich należących a podanych W: Alexandrowi Gardlińskiemu Deputatowi Powiatu Łuckiego z 11 lutego 1801 roku zawiera wpis,
1747 w Sobotę przed Niedzielą Wielkopostną (...) w Grodzie Brańskim Dymisyi ręcznej od Ur. Grzegorza i Stanisława synów Andrzeja Wiercieńskich swym i Ur. Piotra Wiercieńskiego, Brata starszego Imieniem Dóbr Dziedzicznych na Wiercieniu mianych na Osobę stryjecznego Brata Andrzeja Wiercieńskiego uczyniony - oblata.

źródła:
1726 - Boćki, akt ślubu Kazimierza i Anny.
1741 - Boćki, akt ślubu z Pawłem Niwińskim.


Jan Marek Giżycki,  fragment drzewa genealogicznego Snopek Wiercińskich h. Rawicz.

3. Wierciński zwany Snopek h. Rawicz, Piotr, regent mielnicki, dziedzic Dobrej w Małopolsce Wschodniej, ur. Jakubowice, par. Bocki 01.08.1700, chrzestni: Jan Wygonowski zwany Zarzeczny z Marianną Wiercińską, zm. 1770, żona Barbara Gardlińska h. Półkozic, ur. ok. 1720, zm ok. 1800.
1739.01.16 - Czartorysk, chrzest Zuzanny Zakrzewskiej, chrzestni: ur. Piotr Wiercinski z Katarzyną Falibowską, sygn. 297-1-185, s. 49V.
1742 - Czartorysk, chrzest Antoniny Agnieszki Ferens, chrzestni: ur. Piotr Wiercinski i Antonina Jakimowska, asysta Antoni Grzybowski i Konstancja Dąbrowska, sygn. 297-1-185, s. 53V.
1750.05.25 - zapis cesji od Wielmożnego Piotra Borechowskiego na rzecz Wielmożnych Piotra i Barbary z Gardlinskich Wiercieńskich, małżonków oblatowany tego dnia w Grodzie Łuckim.
1750.05.27 Łuck - relacya Posessyj w Dobra Wieś suchą wolą na Wielmożnych Piotra i Barbarę z Gardlinskich Wiercieńskich, małżonków.

źródła:
Feliks Polikarp Wierciński, Sumariusze dokumentów wywodowych, Łuck 1801 i 1804., arch. prywatne Wiercińskich.
Jan Marek Giżycki, Spis ważniejszych miejscowości w powiecie starokonstantynowskim na Wołyniu z 32 rycinami. s. 233, 356, 673, ibidem, drzewo genealogiczne Snopek Wiercińskich h. Rawicz, nakł. niektórych ziemian wołyńskich, Stary-Konstantynów, druk. W. L. Anczyc, Kraków 1910.

4. Wierciński zwany Snopek h. Rawicz, Grzegorz, regent grodzki kamieniecki, ur. Jakubowice, chrzest 13.01.1703, chrzestni Walenty Zaremba, wikary boćkowski z Teklą Łubiną, zm. Kamieniec Podolski 1780, żona Jadwiga Trzemeska h. Gozdawa.

5. Wierciński zwany Snopek h. Rawicz, Stanisław Józef, miecznik drohicki, używał imienia Józef, dziedzic części Radgoszczy k. Tarnowa, ur. Jakubowice, par. Boćki ok. 1715, żona Teresa Hulewicz h. Nowina.
1793 - rozliczenia między Wiercińskimi i Hulewiczami z jednej i Damianem Gawinem Niesiołowskim z drugiej strony.
Dekretem Sądu Szlacheckiego Tarnowskiego (...) Odebrawszy tejże sumy połowę z prowizją od W Anny Humińskiej a mając drugą połowę na Schedach Wielmożnych Wiercińskich y Hulewiczów, też raz na drugiej połowie, połowę od W. Józefa Wiercińskiego z swojey Schedy wypłacającego(...) ręką własną podpisuję się(...) w Radgoszczy Dnia 10 m-ca Grudnia 1793 Roku Damian Gawin Niesiołowski.



Dzieci osoby nr. 2,  Kazimierza Wiercińskiego zwanego Snopek h. Rawicz i Anny Wiercińskiej zwanej Maciejuk h. Ślepowron.

6. Wiercińska zwana Snopek h. Rawicz, Katarzyna, ur. Jakubowice, par. Boćki, 1727, zm. Jakubowice, par. Boćki 28.04.1727, [] Boćki, ks. Wiktoryn Mojkowski.

7. Wierciński zwany Snopek h. Rawicz [wywod. Wieże], Wojciech, wójt w Rzeczycy, ur. Kulikowo k. Mielnika ok. 1738, zm. Wojciechów, par. Modliborzyce ok. 1814, żona Tekla Pasławska h. Sas, ur. ok. 1760, zm. ok. 1800.
1805 - Lwów, legitymacja potwierdzająca szlachectwo.
14.10.1808 - Lwów, potwierdzenie szlachectwa.
1808 -1814, dzierżawił od Wojciecha Wiercińskiego zwanego Buzak h. Ślepowron miejscowości Wojciechów i Wierzchowiska.
Po 1814 napisał testament, Ciało moje przy kościele Modliborzyckim, pogrzebione mieć chcę na którego pogrzeb i nabożeństwo żałobne kwotę przeznaczam i do rąk W. JMg. X. Piotrowskiego, plebana Modliborzyckiego oddaję.

Ks. Michał Piotrowski był proboszczem w Modliborzycach od 15.05.1804 do 1831 roku. Studiował filozofię i teologię w seminarium św. Krzyża w Warszawie. Święceń kapłańskich udzielił mu 08.09.1791 r. biskup Antonin Malinowski. Wcześniej był rektorem kościoła szpitalnego w Markuszowie.

 

 
Wojciechów, testament Wojciecha Wiercińskiego, Testamenty szlacheckie głównie z Podlasia, NAC [ link]

źródła:
1808 - Feliks Polikarp Wierciński, Sumariusze dokumentów wywodowych, Łuck 1801 i 1804., arch. prywatne Wiercińskich.
Testament Wojciecha Wiercieńskiego, testamenty szlacheckie głównie z Podlasia, NAC.

Dzieci osoby nr. 3, Piotra Wiercińskiego zwanego Snopek h. Rawicz i Barbary Gardlińskiej h. Półkozic.

8. Wierciński zwany Snopek h. Rawicz [wywod. Wieże], Michał Stanisław, zakonnik, jezuita, ur. Police, par. Czartorysk 04.10.1739, chrzestni: Wielmożny Antoni Chylicki z Apolonią Żbikowską, zm. Ostrów 30.11.1804.
1739 - ochrzczony jako Stanisław Michał. 
01.09.1757 - wstąpił do zakonu Jezuitów.
1759-1762, studiował teologię w Jarosławiu. Następnie był księdzem w Łucku i nauczycielem w Kamieńcu Podolskim.
1767-1771, studia teologiczne w Łucku.
1774 - został mianowany przez Potockiego prefektem Szkoły Woj. Lubelskiej. Działacz Komisji Edukacji Narodowej.
1774-1780, był prefektem szkół lubelskich.
1780.08.27 -pisał do Ignacego Potockiego '' Jaśnie Wielmożny Panie Nasz i Dobrodzieju, wiadomość, która z listów warszawskich szeroko i głośno rozeszła się po Lublinie, iż szkoły tutejsze od Prześ. Komisji już są oddane akademikom krakowskim, mocno zatrwożyła nas wszystkich''
08.03.1784 - odbierał metryki dla potrzeb wywodowych od księdza Tadeusza Chudzickiego z kościoła w Boćkach.

W roku siódmym oddany zostałem do szkół ex jezuickich do Lublina, wraz z braćmi memi. Przeszedłem infimę pod księdzem Piotrowskim, a rektorem Wiercińskim, bez dyscypliny i batoga, i zasłużyłem na promocyą do gramatyki pisał w Pamiętnikach Kajetan Koźmian.

Michała Wiercińskiego, który był rektorem w szkołach lubelskich, wspomina Ignacy Potocki w ''Korespondencji w sprawach edukacyjnychz lat 1774-1809''. W przypisach dokonanych przez Bożenę Michalik do drukowanego wydania listów Potockiego czytamy.

Michał Wierciński ( 1739 -1804 ), ex- jezuita W 1774 r. w czasie wizytacji Szkoły Lubelskiej przez Potockiego, mianowany prefektem Szkoły Wojewódzkiej.

źródła:
Czartorysk metryka ur. Stanisława Michała, sygn. 297-1-185 s. 50V.
Feliks Polikarp Wierciński, Sumariusz dokumentów wywodowych, Łuck 1801
Feliks Polikarp Wierciński, Sumariusz dokumentów wywodowych, Łuck 1804.
Kajetan Koźmian, Pamiętniki, lata 1780–1815, t. 1, s. 2, nakład J.K. Żupański, Poznań 1858.
Zygmunt Kukulski, Pierwsi nauczyciele świeccy w Szkole Wydziałowej Lubelskiej w dobie Komisji Edukacji Narodowej, s. 53, 55, 64, skorowidz osobowy: Wiercieński zob. Wierciński, skład księgarnia św. Wojciecha, Lublin 1939.
Jan Poplatek, Ludwik Grzebień (uzup.), Komisja Edukacji Narodowej. Udział byłych jezuitów w pracach Komisji Edukacji Narodowej, s. 149, 442, Wyd. Apostolstwa Modlitwy, Kraków 1973.
Ignacy Potocki, Bożena Michalik (opr.), Korespondencjia w sprawach edukacyjnych z lat 1774–1809, List Michała Wiercińskiego do Ignacego Potockiego z 27.08.1780, Wrocław 1978.
List Wiercińskiego do Potockiego, APP, rkps 279a/449, k. 1- 2, AGAD.

9. Wierciński zwany Snopek h. Rawicz [wywod. Wieże], Jan Ignacy, zakonnik, bernardyn, ur. ok. 1740, zm. po 1781.
1781 - dnia 23 października we wsi Jakimowice ojciec Jan Wierciński z konwentu zakonu św. Franciszka ochrzcił imionami Cecylia Felicjanna Salomea c. Feliksa Polikarpa Wiercińskiego.
źródła:
Feliks Polikarp Wierciński, Sumariusz dokumentów wywodowych, Łuck 1801.
Feliks Polikarp Wierciński, Sumariusz dokumentów wywodowych, Łuck 1804.

10. Wiercińska zwana Snopek h. Rawicz [wywod. Wieże], Łucja 'Chilińska, Chilicka', ur. ok. 1745, zm. po 1803, ślub ok. 1764 Michał Chyliński h. Jastrzębiec, podczaszy derbski. Dorpad [Derpt], dzisiaj Tartu, Estonia.
1765.01.22 - wpisała się do ksiąg kościoła milatyńskiego, Łucya z Wiercińskich Chylicka, zostając w chorobie wielkiej, gdy się ofiarowałado cudotwórnego Jezusa Milatyńskiego zdrową została.
1793.04.29 - dekret Konfederacji Województwa Wołyńskiego między Tadeuszem i Feliksem Wiercieńskimi bracią oraz Michałem i Łucją z Wiercieńskich Chylickimi Małżonkami a potomkami Piotra i Barbary z Gardlińskich Wiercieńskich Małżonków z jednej a z J.W. Olizarem z drugiej strony zaszły w Łucku 1793 Aprila 29.
1789 - podawała do chrztu Mariannę Teklę c. Feliksa Polikarpa.
22.09.1803, Łucja Chilicka, podczaszyna derbska, matka chrzestna Marii Tekli, córki Józefa s. Feliksa Polikarpa.

źródła:
Cuda i nabożeństwo wsławionego obrazu Pana Jezusa Ukrzyżowanego znajdującego się w kościele parafialnym milatyńskim, s. 36, poz LXX, Druk Pillerowski, Lwów 1830.
Feliks Polikarp Wierciński, Sumariusze dokumentów wywodowych, Łuck 1801 i 1804., arch. prywatne Wiercińskich.

11. Wierciński zwany Snopek h. Rawicz [wywod. Wieże], Feliks Polikarp, miecznik bielski, ur. 26.01.1747, zm. 1814, żona, data intercyzy 26.02.1782, Joanna Helena Sabina Rutkowska h. Pobóg, cześnikówna dobrzyńska, ur. Jakimowice 29.08.1760.
1760.08.29 - o. Franciszek Romanowski, franciszkanin, ochrzcił z wody niemowlę imionami Helena Joanna Sabina, córkę Wielmożnych Bartłomieja i Salomei z Duninów Brzezińskich Rutkowskich, cześników dobrzyńskich. Rodzicami chrzestnymi byli: Franciszek Politowicki i Aleksandra Kułaczyńska. 1771 - dopełnienie chrztu, chrzestni Joanny: Marcin Grocholski herbu Syrokomla, chorąży dyneburski od 1760, winnicki od 1762, bracławski od 1772, kasztelan bracławski od 1774, wojewoda bracławski od 1790 i Antonina Dunin ze Skrzynna c. Piotra Dunina ze Skrzynna herbu Łabędź, zm. przed 16 sierpnia 1735, kasztelana radomskiego w latach 1732-1735 i Wilhelminy Mari Frederyki z Rochlitz, nieślubnej córki Jana Grzegorza IV, elektora Saksoni, żona Ignacego Malczewskiego. Ignacy Malczewski herbu Tarnawa zm. w Zasławiu w 1779, s. Antoniego i Marianny z Dobrzyńskich, był regentem nadwornym kancelarii mniejszej koronnej. Prapradziadkowie poety Antoniego Malczewskiego. Asysta: Leonard Marcin Świeykowski herbu Trzaska, 1720–1793 s. Macieja i Zofi Omiecińskiej, podsędek bracławski 1760, sędzia bracławski 1772, wojewoda podolski 1790-1793 i Franciszka z Kuleszów Wąsowiczowa, żona Stanisława Dunin-Wąsowicza.

Boniecki utrzymuje, iż żyło 3 Brzezińskich Duninów: Stanisław, Franciszek Salezy i Jan. Franciszek Salezy, wyżej wymieniony, łowczy opoczyński (w Opoczyńskiem było gniazdo tych Brzezińskich, Brzezinki) 1746, podczaszy 1748, w końcu stolnik  1768, kawaler orderu św. Stanisława. Jan starosta gzowiecki. Pomiędzy Wiercińskimi, późniejszymi dziedzicami Łazunczynka i tymi Brzezińskimi było pewne pokrewieństwo: Bartłomiej Pobóg Rutkowski, mogący się rodzić na początku XVIII w. był żonaty z Salomeją Duninówną Brzezińską, córką Mikołaja i Teresy Dobieckiej, a córka tego Bartłomieja Joanna, wyszła za Polikarpa Wiercińskiego, ojca Józefa Wiercińskiego, posiadającego Łazuczynek

1782.02.26 - intercyza między Feliksem Wiercińskim, miecznikiem bielskim oraz Bartłomiejem i Salomeą Rutkowskimi.
1787.01.01 - dopełnienie chrztu Barbary Mączyńskiej c. stolnika sanockiego Macieja i Tekli z Rutkowskich. Chrzestnymi byli: Maksymilian Jastrzębski, wojski czerczeński i Marianna Górska, podczaszyna nurska. Asysta Maciej Trzaska, burgrabia czerczeński z Anną Regulską, podstoliną łomżyńską oraz Feliks Wierciński, miecznik bielski z Salomeą Rutkowską, cześnikową dobrzyńską.
1788 - dopełnienie chrztu Ksawerego Joachima Eustachego Mączyńskiego s. stolnika sanockiego Macieja i Tekli z Rutkowskich. Chrzestnymi byli: Eustachy Kittel, radca stowarzyszenia królewskiego z Jaśnie Wielmożną Salomeą Rutkowską cześnikową dobrzyńską, Jaśnie Wielmożny Feliks Wierciński, miecznik bielski z Jaśnie Wielmożną Rozalią Rutkowską, cześnikową dobrzyńską. Na potwierdzenie czego ja składam podpis. Działo się we wsi Jakimowice w 1788 roku 07 stycznia, Franciszek Rutkowski prezbiter.
Eustachy Hieronim Kittel, wł. Khittl [Khittel], pochodził z Czech, lekarz księcia Hieronima Sanguszki i nadworny medyk hetmanowej Ogińskiej. Dnia 14 września 1776 roku, został mianowany pierwszym fizykiem powiatowym Tarnowa. W 1780 r., pod jego wpływem książę August Czartoryski, wojewoda ruski, polecił wybudować łazienki w Krzeszowicach k. Tęczyna. Eustachy Hieronim Khittel i jego bratanek Karol otrzymali szlachectwo w 1790 (91) r., potwierdzone na sejmie w roku 1793, oraz herb Białopiór. Po 1793 r. został właścicielem klucza wilczkowickiego [Wilczkowice]. Doktoryzował się w Halle w 1793 r. Żonaty z Anną z Knylów.
1799 1804 - Inwentarz, poz., 1023.4. Bielski miecznik, Wierciński Feliks.
1799.06.05 - umowa między braćmi XX Sanguszkami, Hieronimem i Janem - wypłata Wiercińskiemu i Rutkowskiemu 17358 złotych, w skutek dekretu ziemskiego pow. zasławskiego.



Trybunał Koronny w Lublinie, Liber Complanationum 2ndus s. 42 NAC.

1775 - chrzest Alojzy Rutkowskiej, młodszej siostry Joanny c. Bartłomieja i Salomei z Dunin Brzezińskich Rutkowskich, 
o. Franciszek Rutkowski dopełnił sakramentu chrztu z olejów świętych. Rodzicami chrzestnymi byli: Ignacy Malczewski, regent kancelarii koronnej i Teresa Beyzynowa, sędzina ziemska krzemieniecka. Asysta, [prawdop. Jan s. Pawła ur. ok. 1755] Beyzyn, sędzia krzemieniecki, podskarbi bracławski i Joanna Rutkowska, cześnikówna dobrzyńska ze wsi Jakimowice.
1789.06.22 - Józef Dziegciowski, kantor katedry kijowskiej, prepozyt bazaliański, dziekan zbarski, uzupełnił ceremonię chrztu Tekli Magdaleny de Pazzi c. Kazimierza i Apoloni z Piaggów Duninów, cześników łomżyńskich. Rodzicami chrzestnymi byli: Przewielebny Jan Chryzostom Kaczkowski, doktor obojga praw, biskup kariopolitański, sufragan łucki, wikariusz generalny brzesko-podlaski z Jaśnie Wielmożną Anielą z Garlickich Markowską, cześnikową buską oraz Jaśnie Wielmożny Ksawery Tomkowicz, podstoli nowogrodzki z Jaśnie Wielmożną Joanną Wiercińską, miecznikową bielską.
1801.05.12 - Chrzest Antoniny Heleny c. Wielmożnych Pawła i Franciszki z Sokołowskich Chodakowskich. Rodzicami chrzestnymi byli: Wielmożny Feliks Polikarp Wierciński, miecznik bielski z Wielmożną Anną Frankowską, szambelanową. Asysta, Wielmożny Erazm Frankowski, szambelan z Wielmożną Magdaleną Żukowską podsędkową starokonstantynowską i Wielmożny Jan Brodowicz z Wielmożną Urszulą Giżycką, chorążanką łomżyńską.
1802 - wywód Feliksa Wiercińskiego z herbem Wieże w imieniu potomków Piotra i Barbary Gardlińskiej, przed marszałkiem guberni wołyńskiej, Stanisławem Worcellem, wpis do 6 księgi starożytnej szlachty guberni wołyńskiej z herbem Wieże. [Uwaga, herbem wywodowym Wieże posługiwało się jedynie kilku potomków z linii po Tadeuszu. Część Snopków Wiercińskich z linii po Piotrze w następnych latach wydodziło się z herbem Rawicz a część została zdeklasowana do stanu jednodworców] 


1802, fragment pierwszej strony wywodu.

1804.03.18 - Feliks dzierżawił wieś Teleżyniec od książąt Sanguszków,  Inwentarz dóbr wsi Teleżyniec, poz 1074 do klucza Szepetowieckiego należących dziedzicznych X Hieronimowi Sanguszka W- ody Wołyńskiego przy podaniu w arendowną trzechletnią possesyą W Felixowi Wiercińskiemu, miecznikowi Bielskiemu, spisany.

1803.01.12 - chrzest Ludwika s. Wincentego Staniowskiego, porucznika Wojsk Polskich i Tekli z Leszczyńskich. Chrzestni: Joanna Wiercieńska, miecznikowa bielska z Ludwikiem Sarzyńskim.
1802.12.08 - chrzest Gracjana Mikołaja s. Grzegorza Wojtkiewicza, generalnego ekonoma majątków ks. Hieronima Sanguszki i Katarzyny z Pawłowskich. Do chrztu podawali: Jakub Wilamowski starosta zbarski z Joanną Wiercińską, miecznikową bielską.

źródła:
Metryki parafii  Białogródka, z jęz. łac. tłum. wł.
Bronisław Górczak, Katalog rękopisów Archiwum X.X. Sanguszków w Sławucie, nakł. właściciela, druk. M. Gajecki, Sławuta 1902, nr. 1075, s. 363, Inwentarz dóbr wsi Teleżyniec do Klucza Szepetowieckiego należących dziedzicznych X Hieronimowi Sanguszko Woj. Wołyńskiego, przy podaniu w arendowną trzechletnią possesyą W. Felixowi Wiercińskiemu, miecznikowi bielskiemu spisany dnia 13 marca 1804.
Katalog rękopisów Archiwum X.X. Sanguszków w Sławucie, Inwentarz 1023.4, Bielsk Miecznik Wierciński Feliks 1799-1804 r.
Trybunał Koronny w Lublinie, Liber Complanationum 2ndus s. 42 AGAD.
Jan Marek Giżycki, Spis ważniejszych miejscowości w powiecie starokonstantynowskim na Wołyniu z 32 rycinami. s. 233, 356, 673, ibidem, drzewo genealogiczne Snopek Wiercińskich h. Rawicz, nakł. niektórych ziemian wołyńskich, Stary-Konstantynów, druk. W. L. Anczyc, Kraków 1910.
Kazimierz Pułaski, Kronika polskich rodów szlacheckich Podola, Wołyniai Ukrainy: monografie i wzmianki, hasło: Giżyccy, t. 2, s. 48, nakł. Feliks West, Brody, skład E. Wende, Warszawa 1911, reprint, Oficyna Wydawnicza Blitz-Print, Warszawa 1991.
Księga spowiadających się parafian rzymsko-katolickiego kościoła wyżgródeckiego za rok 1857, AGAD zespół 433 sygn. 58, [link]

12. Wierciński zwany Snopek h. Rawicz [wywod. Wieże], Tadeusz, dziedzic działu w Wiercińszczówce [część Radgoszczy] k. Tarnowa, ur. ok. 1750, zm. po 1804, żona N. N.
źródła:
Feliks Polikarp Wierciński, Sumariusz dokumentów wywodowych, Łuck 1801
Feliks Polikarp Wierciński, Sumariusz dokumentów wywodowych, Łuck 1804.

Syn osoby nr. 4,  Grzegorza Wiercińskiego zwanego Snopek h. Rawicz i  Jadwigi Trzemeskiej h. Gozdawa.

13. Wierciński zwany Snopek h. Rawicz, Kacper Melchior Baltazar, ur. ok. 1730, zm. ok. 1800.

Dzieci osoby nr. 5,  Stanisława Józefa Wiercińskiego zwanego Snopek h. Rawicz i Teresy Hulewicz h. Nowina.

14. Wierciński zwany Snopek h. Rawicz [wywod. Wieże], Władysław, ur. 1759 Budki, par. Czartorysk, chrzest Czartorysk, chrzestni Kmita i Anna Izewska, zm. ok. 1820, żona N.N.

15. Wierciński zwany Snopek h. Rawicz [wywod. Wieże], Wincenty, ur. ok. 1755, zm. ok. 1820.

16. Wierciński zwany Snopek h. Rawicz [wywod. Wieże], Jan, dziedzic działów

we wsiach Kamionka par. Kuniów i Stójło par. Ostróg, ur. 1760, zm. 20.04.1840,  żona Marianna N, ur. 1785, zm. Kuniów, par. własna, 11.08.1825

1840 - umarł Urodzony Jan Wierciński, kościoła ostrogskiego parafianin,

lat 80, wdowiec, pozostali synowie Ambroży, Julian i Ezechiel, córki Tekla i Anna.

1840 - we wsi Kamionka umarł ze starości Urodzony Jan Wierciński, opatrzony SS Sakramentami. Wdowiec mający od urodzenia lat osiemdziesiąt kościoła Kuniowskiego parafianin. Zostawił po sobie synów trzech Ambrożego, Juliana, Ezachiela i córki dwie, Teklę i Annę.

 

źródła:
1840, akty zgonu z par. Kuniów, sygn 880, s. 59 R oraz par. Ostróg, sygn. 880, s. 19 V.

Synowie osoby nr. 7, Wojciecha Wiercińskiego zwanego Snopek h. Rawicz [wywod. Wieże] i Tekli Pasławskiej h. Sas.

17. Wierciński zwany Snopek h. Rawicz [wywod. Wieże], Antoni, ur. ok. 1795.
18. Wierciński zwany Snopek h. Rawicz [wywod. Wieże], Apolinary, ur. ok. 1795.


Dzieci osoby nr. 11, Feliksa Polikarpa Wiercińskiego zwanego Snopek h. Rawicz [wywod. Wieże] i Joanny Heleny Sabiny Rutkowskiej h. Pobóg.

Jan Marek Giżycki,  fragment drzewa genealogicznego Snopek Wiercińskich h. Rawicz.

19. Wiercińska zwana Snopek h. Rawicz [wywod. Wieże], Katarzyna, ur. 1794, zm. 1855, ślub, Kajetan Kamieński h. Ślepowron.
1804.05.17 - Białogródka, podawała do chrztu, wraz z Józefem, swoim bratem, Urszulę Jankowską z Teleżyńca.

20. Wierciński zwany Snopek h. Rawicz [wywod. Wieże], Rajmund, ur. ok. 1780, zm. po 1804.

21. Wierciński zwany Snopek h. Rawicz [wywod. Wieże], Józef Grzegorz Kazimierz, miecznik bielski, dziedzic Bogdanówki i Małego Łazuczyna [Łazuczynka] na Wołyniu, ur. Rublanka 12.03.1783, chrzest, Białogródka, 1786.06.20, ks. Franciszek Rutkowski, ex-jezuita, rektor byłego kolegium Towarzystwa Jezusowego w Ostrogu, chrzestni: Wielmożny Wincenty Gordon, major choragwi Królowej Jadwigi z Wielmożną Salomeą Rutkowską, cześnikowa dobrzyńską oraz Wielmożny Andrzej Mietelski, kapitan choragwi królewskiej z Wielmożną Regulską, komornikowa łomżyńską, zmarł  w Żytomierzu ok. 1854,  ślub 1, Urszula Giżycka h. Gozdawa, c. Antoniego Klemensa, szambelana Stanisława Augusta, chorążanka horodelska, zm. 09.06.1827 Łazuczynek, Wielmożna z Giżyckich, pozostawiła męża Józefa, trzech synów i cztery córki,  pochowana w Bazalii, ślub 2, kościół filialny w Musurowcach, ks. Wojciech Sobiuch 1844.02.07, Izabella 'Elżbieta' Dzierżanowska h. Grzymała, c. Jana i Izabeli Dubin Kniażyckiej, pisarka, siostra Marii, żony księcia Konstantego Adama Czartoryskiego, Heleny Weroniki która za generałem Józefem Rautenstrauchem i Joanny za Józefem Piegłowskim, dziedzicem Musurowców.

1783.03.12 -  Józef został ochrzczony z wody przez parocha unickiego Grzegorza Chomikowskiego. Na chrzcie otrzymał imiona Grzegorz Józef Kazimierz. Chrzestnymi zostali Feliks Regulski h. Rawicz, komornik łomżynski z Salomeą Rutkowską, cześnikową dobrzyńską.
Osoby z aktu dopełnienia sakramentu chrztu:
1. ks. Franciszek Rutkowski, ex-jezuita, był rektorem w Ostrogu od 1770, nastapił po ks. Wawrzyncu Zadarnowskim aż do kasaty zakonu 13.08.1773. W tym czasie wykładowcą w Ostrogu był ks. Michał Wierciński, brat Feliksa Polikarpa.
2. Wincenty Gordon de Huntly h. Bydant [1750 - 1792], s. komornika granicznego czernihowskiego, major wojsk polskich, pochodzenia szkockiego. Był bratem Karola i Franciszka Salezego, także oficerów wojsk polskich.

1804.05.17 - chrzest Urszuli Jankowskiej, Rodzice chrzestni, Wielmożny Józef Wierciński, miecznik z Katarzyna Wiercińską, jego siostrą, asysta, Wielmożny Platon Łukasiewicz z Wielmożną Marianną Giżycką.
1810 - ślub z Urszulą Giżycka h. Gozdawa, chorążanka horodelską, po której wział schedę w Bogdanówce.
1823 - Józef Wiercinski majac lat 40, posiadał w Łazuczynku i na schedzie w Bogdanówce, żony swojej, poddanych 97 i placił podatku ordynackiego rs. 128, kop.15 i asygn. 626 i kop. 75.  Z tego małżenstwa było trzech synów ( jeden umarl w młodości) i 4 córki, wiec sie wesoło bawiono w Łazuczynku: panny byly ładne (oprócz najmłodszej), inteligentne (bardzo wykształcone nawet, jak na owe czasy), gościnność staropolska, a pan Józef był duszą całego towarzystwa i nie bez nauki; wymownie o tem świadczą pozostałe listy p. Józefa ( któreśmy sami czytali: jest w nich i werwa poetyczna, życie i wyraźne ślady dobrej znajomości łaciny(...)Tak wesoło było w Łazuczynku do r. 1830; nastąpiło powstanie, pan Józef z dwoma synami, młodzieniaszkami jeszcze, z Ludwikiem i Bertoldem, siadł na koń i podążył na pole walki(...) Już w lipcu 1831 r. Nałożono areszt na majątek p. Józefa: 75 poddanych, dochód roczny 312 rs. 50 kop. ( tak to obliczono ) za udział w powstaniu., a przy końcu roku skonfiskowano ten majątek zupełnie. Synowie emigrowali następnie za granicę, ojciec ich zasłany w 1838 r. Do Wiatki, potem internowany w Połtawie i Czernichowie, powrócił zaledwo po r. 1838 (może nawet i później trochę) do Kraju, ogołocony ze wszystkiego, bez funduszy i środków do życia, ale z energią i uwielbieniem niewygasłem dla ideałów swoich politycznych.(...)Żona zmarła w Łazuczynku jeszcze przed powstaniem w 1828r; najstarsza córka już była za mąż wyszła, dając przytułek młodszym siostrom. Po powrocie tedy z wygnania, zapewne po r. 1840, ponowił pan Józef śluby z Izabellą Dzierżanowską h. Grzymała - siostrą rodzoną Konstantynowej Czartoryskiej i generałowej Rautenstrauchowej,- i zaczął '' chodzić dzierżawami'' zanim śmierć nie przyszła a zawitała ona jakoś zaraz po r. 1850; pp. Wiercińscy mieszkali wtedy w Żemelińcach, w parafii lachowieckiej, należących niegdyś do klucza lachowieckiego. Żona jego, znana w swoim czasie pisarka, autorka ,,Siostry Miłosierdzia''''Edgarda i Celiny'' ''Jerzego Ossolińskiego'' etc. Żyła jeszcze jakich lat kilkanaście i umarła w Mosurowcach, w pow. krzemienieckim, u swojej siostry Piegłowskiej.

Dietrich Monten, Finis Poloniae 1831, przekroczenie granicy z Prusami przez rozbite oddziały powstańcze, źródło Wikipedia.

 

Kiedy teraźniejszości nie mamy, kiedy przyszłość chmurami zasłonięta ciemnemi i gęstemi, oczy swoje ku przeszłości zwracamy: tam nasza sława, nasze duchowe relikwie, stamtąd czerpiemy nadzieję na przyszłość

 Jan Marek Antoni Giżycki, Spis ważniejszych miejscowości w powiecie starokonstantynowskim na Wołyniu z 32 rycinami,  1910  

 
20.05.1827, parafia Bazalia, Kotiurzyńce, ślub Wilhelma Jacymirskiego z Eleonorą Andruszkiewicz, świadkowie: Ferdynand Gozdziejewski i Józef Rawicz Wierciński.

1833.01.04 - na fundamencie najwyższych i Jaśnie Oświeconego Księcia Jenerał - Feldmarszałka Sakena, główno komenderujacego pierwsza armia, zostały skonfiskowane majątki rokoszanów w guberni Wołyńskiej - Józefa Wiercińskiego, powiatu starokonstantynowskiego, wieś Mały Łazuczyk.

1843 - Józef Wierciński, szlachcic z Wołynia, jako osoba '' podejrzana pod wzgledem politycznym'' zostal wysłany '' do wewnetrznych guberni'' 1 X 1843 wrócil na Wołyń i zostal oddany pod tajny dozór policji. Figurowal w Ksiedze Adresowej Kom. Opieki z adnotacja o ułaskawieniu.
1844.02.07 - Białogródka, ślub, Wielmożnych Józefa Wiercińskiego, wdowca lat sześćdziesieciu pięciu ze wsi Lazuczynek, parafii Bazaliańskiej, syna Wielmożnych Polikarpa i Joanny z Rutkowskich Wiercińskich z W. Izabellą Dzierżanowska, panną lat trzydziestu sześciu ze wsi Musurowce, córką Wielmożnych, Jana i Elżbiety z Dobier Dzierżanowskich, oboje wyznania rzymsko-kat., Świadkowie ślubu: Józef Piegłowski, Seweryn Milowicz, Jan Mikołajewski.

Franciszek Dzierżanowski z Wereszczyńskiej miał syna Jana, po którym został syn Konstanty i 5 córek: Maryanna Czartoryska, Weronika Rautenstrauch, Joanna Piegłowska,  Izabella Wiercińska i Teofila, zmarła w stanie panieńskim. Tenże Franciszek D. z czwartej żony,  Zdzańskiej, miał syna Augusta, którego syn Emil i Córka Florentyna, żona Antoniego Kamieńskiego z Krykowa w pow. kamienieckim, urodzonego z Katarzyny Wiercińskiej. Potomstwo Emila dotąd w Galicyi zostaje i z tego źródła wiadomość o Dzierżanowskich, wspominał J.M. Giżycki.

Generał Józef Rautenstrauch, jeden ze szwagrów Józefa Wiercińskiego, źródło Wikipedia.

1854 -Izabella Wiercińska (z Dzierżanowskich), Siostra miłosierdzia. Powieść, 2 tomy. Warszawa, nakład i druk Samuel Orgelbrand.

1857, Musurowce, Księga spowiadających się parafian rzymsko-katolickiego kościoła wyżgródeckiego, poz. 382, W-na Joanna z Dzierżanowskich c. Jana, wdowa po Józefie, matka Augusta, poz. 383 W-na Elżbieta z Dzierżanowskich c. Jana, wdowa po Józefie Wiercińskim siostra Joanny. 

źródła:
1783 - Białogródka, metryka urodzenia Józefa Wiercińskiego, z jęz. łac. tłum. wł.
Jan Marek Giżycki, Spis ważniejszych miejscowości w powiecie starokonstantynowskim na Wołyniu z 32 rycinami. s. 27, 29, 59, 233, 234, 235, 678, ibidem, drzewo genealogiczne Snopek Wiercińskich h. Rawicz, nakł. niektórych ziemian wołyńskich, Stary-Konstantynów, druk W. L. Anczyc, Kraków 1910.
Kuryer Litewski nr 6 – dodatek, Wilno 29.05.1833, poz. 664.
Ludwik Lubliner, Les confiscations des biens des polonais sous le règnede l’empereur Nicolas I, C. Moquardt, Bruksela, Lipsk 1861.Kurier Litewski, dodatek nr. 2, Wilno 04.01.1833. [link]
1828 - Bazalia, akt zgonu Urszuli z Giżyckich Wiercińskiej.
Wiktoria Śliwowska, Zesłańcy polscy w Imperium Rosyjskim w pierwszej połowie XIX wieku: Słownik biograficzny, s. 664, Wydawnictwo DiG, Warszawa 1998, ISBN 83-7181-020-2 .
Józef Dunin-Karwicki [Józef Włast], Opowiadania historyczne z dziejow okolicy Słuczy i jej dopływow, s. 7, 8, Spółka Wyd. Polska, Kraków 1897.
Polski Słownik Biograficzny [w:] t. 8 s. 20, Giżycki Antoni Klemens (1744-1806) szambelan Stanisława Augusta. Karol Estreicher, Bibliografia polska, t.V, s. 78, Kraków 1880.
''Niewiasta'' s. 93, Kraków 21.01.1862.
 

22. Wiercińska zwana Snopek h. Rawicz [wywod. Wieże], Marianna Tekla Joanna, ur. 24.01.1795, Teleżyniec, par. Białogródka, chrzest z wody, chrzestni: Maciej Moszczeński, stolnik sanocki z Łucją Chylińską, używała imienia Tekla,  zm. po 1846, ślub 1, ok. 1814 Jan Kanty Giżycki h. Gozdawa, dziedzic Bereżanki, wicemarszałek szlachty powiatu kamienieckiego, ur. 1782, zm. 1831, ślub 2, Tomasz Rożniecki h. Rola, dziedzic Laskowic k. Kamieńca Podolskiego.

22.09.1803, dopełnienie sakramentu chrztu, o. Symforian Rozmusiewicz, chrzestni: Wielmożny Franciszek Dunin Brzeziński, kanonik katedry krakowskiej z Łucją Chilicką [Chylińską], podczaszyną derbską. 

źródła:
1795 i 1783 - Białogródka, metryki chrztu  Tekli Wiercińskiej, z jęz. łac. tłum. wł.
Kazimierz Pułaski, Kronika polskich rodów szlacheckich Podola, Wołynia i Ukrainy: monografie i wzmianki, hasło: Giżyccy, t. 2, s. 48, nakł. Feliks West, Brody, skład E. Wende, Warszawa 1911, reprint, Oficyna Wydawnicza Blitz-Print, Warszawa 1991. 

23. Wiercińska zwana Snopek h. Rawicz [wywod. Wieże], Aniela Dominika, ur. Teleżyniec 1798, ślub, 1816 Jakub Gardliński [Gardlicki] h. Strzemię. 
Chrzest Anieli, Białogródka, ks. Franciszek Rutkowski, ex jezuita, rektor byłego kolegium Towarzystwa Jezusowego w Ostrogu, chrzestni: Franciszek Mikoszewski, komornik zasławski z Marianną Giżycką, miecznikową, asysta Antoni Giżycki z Teresą Beyzymową, komornikową. Chrzestna Anieli Dominiki Wiercińskiej, Teresa Beyzym z Dunin Wąsowiczów, żona Paweła Beyzyma h. wł. ur. ok. 1740, sędziego ziemskiego krzemienieckiego w latach 1777-1792. Od 1775 był horodniczym [odp. klucznika] winnickim. W 1775 brał udział razem z Pisarskim w rozgraniczaniu różnych dóbr na Wołyniu. W 1780 poseł na sejm z woj. Wołyńskiego. W 1792 roku został odznaczony Orderem Orła Białego. 
Jakub Gardliński po 1830 roku wszedł w związek małżeński z N. Kościuszko.

24. Wiercińska zwana Snopek h. Rawicz [wywod. Wieże], Franciszka Marianna, ur. Teleżyniec 06.10.1799, chrzest Białogródka, ks. Mikołaj Korwin Sawicki, wikary białogrodzki 1799, Chrzestni: chrzest z wody w obecności Karola Mullera, doktora medycyny, radcy koronnego.
25. Wiercińska zwana Snopek h. Rawicz [wywod. Wieże], Cecylia Felicjanna Salomea, ur. Jakimowice 1781
1781.10.23, chrzest Białogródka, chrzestni: Bartłomiej Rutkowski, cześnik dobrzyński z żoną Wielmożną Salomeą z Duninów Brzezińskich Rutkowskich, cześnikową dobrzyńską. Dopełnienia aktu chrztu dokonał Antoni Kownacki, wikariusz białogrodzki.

Dzieci osoby nr. 12, Tadeusza Wiercińskiego zwanego Snopek h. Rawicz [wywod. Wieże] i N. N.


Jan Marek Giżycki,  fragment drzewa genealogicznego Snopek Wiercińskich h. Rawicz.

26. Wierciński zwany Snopek h. Rawicz [wywod. Wieże], Karol, dziedzic Wiercińszczówki k. Tarnowa, ur. ok. 1770, zm. Radgoszcz [Wiercińszczówka] k. Tarnowa 1822, żona N. N.
1822 - Karol Wierciński w roku 1822 zmarły zapisał cały swój majątek jedynej swojej córce Antoninie a po niej za sukcesorów tego majątku miały być dzieci Tadeusza Wiercińskiego na wypadek gdyby Antonina przedwcześnie z tego świata zeszła. W roku 1830 Antonina Wiercińska w małoletności rzeczywiście w stanie panieńskim zmarła. Do spadku po niej stają:
1. Antoni Joachim, dwojga imion Wierciński, 2. Anna z Wiercińskich Rafałowiczowa, 3. Jacenty Wierciński, już nieżyjący po którym spadek przyjmują jego dzieci: Fortunat Wierciński, Józefat Wierciński, Hugon Wierciński, Honorata Wiercińska, Marianna Wiercińska, i Franciszka Wiercińska. Administratorem majątku został W. Feliks Krzyżanowski.
źródła:
1839 - sąd szlachecki tarnowski, akta spadkowe po Karolu i Antoninie Wiercińskich, arch. pryw. Wiercińskich.

27.  Wiercińska zwana Snopek h. Rawicz [wywod. Wieże], Anna, ur. ok. 1770, mąż Stanisław Rafałowicz h. Trzywdar.
Mieli syna Anastazego, zmarłego podczas epidemii cholery w dniu 26.07.1848 r. Pochowany został na cmentarzu w Białogródce.

28. Wierciński zwany Snopek h. Rawicz [wywod. Wieże], Antoni Joachim, ur. ok. 1770.
1839 - był pełnomocnikiem w sprawie spadkowej po Karolu i Antoninie.


źródła: 
1839 - sąd szlachecki tarnowski, akta spadkowe po Karolu i Antoninie Wiercińskich, arch. pryw. Wiercińskich


29. Wierciński zwany Snopek h. Rawicz [wywod. Wieże], Jacenty 'Hiacynt', ur ok. 1775, zm. przed 1839, ekonom mająku Gardlińskich w Juwkach k. Kamieńca Podolskiego, żona Katarzyna Piaskowska h. Junosza.

 

Syn osoby nr. 14 Władysława Wiercińskiego zwanego Snopek h. Rawicz [wywod. Wieże] i N.N.

30. Wierciński zwany Snopek h. Rawicz [wywod. Wieże], Tadeusz, ur ok. 1770, zm ok. 1800

żona Tekla Czerniawska h. Szreniawa

Dzieci osoby nr. 16 Jana Wiercińskiego zwanego Snopek h. Rawicz [wywod. Wieże] i Marianny N.

31. Wierciński zwany Snopek h. Rawicz [wywod. Wieże], Ambroży, ur. ok. 1805, zm. ok. 1860

żona Antonina Topolnicka h. Sas, ur. ok. 1810.

32. Wierciński zwany Snopek h. Rawicz [wywod. Wieże], Julian, dziedzic cząstkowy w Stójle, ur. ok. 1806, zm. Stójło, par. Kuniów ok. 1860, żona N. N.

33. Wiercińska zwana Snopek h. Rawicz [wywod. Wieże], Tekla, ur. ok. 1810

34. Wiercińska zwana Snopek h. Rawicz [wywod. Wieże], Anna, ur. ok. 1810

35. Wierciński zwany Snopek h. Rawicz [wywod. Wieże], Eizechiel, dziedzic cząstkowy w Kamionce, par Kuniów, ur. ok. 1810, zm. Kamionka, par Kuniów 26.02.1874, żona 1. Anna Magnuszewska, zm. ok. 1860, żona 2. Petronela Naszkiewska.

1859 - jednodworzec [szlachcic niewylegitmowany]

Dzieci osoby nr. 21 Józefa Grzegorza Kazimierza Wiercińskiego zwanego Snopek h. Rawicz [wywod. Wieże] i Urszuli Giżyckiej h. Gozdawa.

36. Wiercińska zwana Snopek h. Rawicz [wywod. Wieże], Marianna Tekla Joanna, ur. Teleżyniec 20.09.1803, mąż Dominik Dziegciowski h. Syrokomla [wywod. Massalski], deputat, dziedzic na Czuczelach [Czuchelach], par. Bazalia.

Roku Pańskiego tysiąć osiemset trzeciego, dnia dwudziestego września ojciec Symforiusz Rozmusiewicz, były prowincjał z zakonu św. Franciszka ochrzcił z wody niemowlę imionami Marianna Tekla Joanna, córkę Jaśnie Wielmożnych Józefa i Urszuli z Giżyckich Wiercińskich, prawych małżonków, Rodzicami chrzestnymi dziecięcia byli Franciszek Dunin Brzeziński, kanonik katedralny krakowski z Wielmożną Łucją Chylicką podczaszyną derbską.

Czuchele z kluczem Bazalijskim dostały się w 1753 roku Sapiehom. Nestor Sapieha dał w zastaw Czuchele razem z Bogdanówką Antoniemu Giżyckiemu (Cf. Bogdanówka) w 1789 r. Po śmierci Nestora Sapiehy Czuchele wychodzą z rąk Sapiehów. Około r. 1795 Teofila Sapieżyna, krajczyna, przedała część Czuchel Mateuszowi Wł. Dziegciowskiemu. W 1797 r. dzierżawcą jednej części był Jan Socha Chomętowski, szambelan dworu polskiego, podkomorzy starokonstantynowski i dziedzic drugiej tej wsi połowy którą miał nabyć na początku XIX wieku od Aksakowej (Złota księga Szl. polsk., I, p. 25). Wówczas Czuchele były dużą wsią, ponieważ okolo roku 1788 (Buesching, l. c.) zaznaczono już tu dymów 110. Około 1813 roku na schedzie Chomętowskiego było poddanych 127, a na Dziegciowskiego 78 (Spis I). 
Przez Chomentowskich Czuczele przeszły na synowców Mateusza Dziegciowskiego. Od 1823 roku scheda Dziegciowskiego przeszła także do jego synowców, Wincentego i Dominika, mających tu i w Koszelówce, razem, poddanych 232, opłacających podatku ordynackiego rs. 161 i kop. 48, a asygnacyjnych 1552 i kop. 96. Na części deputata Dominika Dziegciowskiego, liczono poddanych 120 i ziemi około 34 włók. Czuczele ok. 1850 r. zmieniły nazwę na Czuchleby. Deputat Dziegciowski zmarł przed r. 1863; z Marią Wiercińską h. Rawicz był bezpotomny.

źródła:

1803 -metryka urodzenia Marii Wiercińskiej
Jan Marek Antoni Giżycki, Spis ważnieszych miejscowości w powiecie starokonstantynowskim na Wołyniu z 32 Rycinami, 1910
Józef Dunin-Karwicki [Józef Włast], Opowiadania historyczne z dziejów okolicy Słuczy i jej dopływów s. 7, 8, Spółka Wydawn. Polska, Słuck, 1897.

37. Wierciński zwany Snopek h. Rawicz [wywod. Wieże], Bertold Antoni 'chevalier Bertold de Wiercinski', powstaniec listopadowy, pułkownik artylerii, ur. Łazuczynek, parafia Bazalia, powiat starokonstantynowski, Wołyń 28.03.1811, zm. Boulogne-sur-Mer, Francja 22.03.1868, ślub St. James, Westminster, London 08 07 1854 Susanne Rodwell, ur. Anglia 

02 .02.1837, zm. Konstantynopol, Turcja 24 XI 1906. Suzanne Rodwell była zamężna 4 razy: Louis Coxhead w 1853, Anglia, Bertold Wiercinski w 1854, St. James, Westminster, Londyn, Anglia, George Augustus Berry, 27.05. 1869 Konstantynopol, Turcja i Marian Langiewicz  w 1876, ambasada brytyjska, Turcja.


1854 M Bertold Wiercinski i Louisa Susann Coxhead England Marriages, 1538–1973 źródło: Index England Marriages, Family Search.org

Bertold był absolwentem liceum w Krzemieńcu.


Podpis Bertolda Wiercińskiego pod listem do gen. Władysława Zamoyskiego [link]

01.05.1828 - wszedł do służby w Korpusie Gwardii
08.03 1831 - podoficer, komp. 4 lekko-piesza
1831 - za bitwę pod Grochowem otrzymał srebrny krzyż Orderu Virtuti Militari.

Bogdan Willewalde Bitwa pod Grochowem w 1831 roku, źródło: Wikipedia [link]

26.05.1831 - za bitwę pod Ostrołęką został awansowany do stopnia podporucznika w 3 batalionie artylerii pieszej rakietników. 

Karol Malankiewicz, Bitwa pod Ostrołęką, źródło: Wikipedia

Rozkazem Naczelnego Wodza krzyż srebrny został zamieniony Bertoldowi na złoty.



Złoty krzyż orderu Virtuti Militari




Bracia Ludwik i Bertold Wiercińscy

1833.04.07 Besançon - członek Hufca Świętego płk. Ludwika Oborskiego.
1833 jesień do 1834 - działacz emigracyjny w Stanach Zjednoczonych. 
1834 - awansowany w Stanach Zjednoczonych do stopnia kapitana.
1834 - na emigracji we Francji i Anglii, związany z Hotelem Lambert.
29.11.1844 - Po uroczystym nabożeństwie odbył się miting zorganizowany przez zwolenników Czartoryskiego pod prezentacją pułkownika Wiercińskiego. Uchwalono rezolucję, w której oświadczono, że Polacy z niecierpliwością oczekują chwili, kiedy zostaną wezwani do wzięcia udziału w wojnie państw zachodnich z caratem.



1844 - Mowa Bertolda Wiercińskiego, źródło: Biblioteka cyfrowa, Poznań [link]
1848 - do służby na Sycylii został powołany w stopniu majora i mianowany przez ministra obrony Sycylii komendantem fortecy Syrakuzy.
1848 - awansowany do stopnia pułkownika walczył pod komendą gen. Ludwika Mierosławskiego.
1863 - autor memorandum do Rządu Narodowego.
1865.11.30 - był inwigilowany przez agentów policji carskiej m.in. Juliana Bałaszewicza v. Alberta Potockiego.



Marian Langiewicz, ostatni mąż Zuzanny Luizy Wiercińskiej, źródło Wikipedia [link]

1906.11.24 - Zuzanna Luiza, wdowa po Bertoldzie, została pochowana w Konstantynopolu z jej ostatnim mężem, dyktatorem powstania styczniowego Marianem Langiewiczem.



Miejsce spoczynku Langiewiczów w Konstantynopolu., źródło, Wikipedia.

Bertold Antoni Wierciński (chevalier Bertold de Wiercinski), born on March 29 1811 and educated at Krzemieniec Lyceum ( a famous Polish public school), served as lieutenant of artillery in the insurrectionary forces. In company with Leon Jabłoński, he belonged to the Holly Troop (...) hi spent some time in the United States (in about 1834). He styled himself "Baron" though not entitled to this designation On Jan. 22 1857 he was elected an honorary member of the Polish National Chapter.
Bertold Antoni Wierciński (kawaler Bertold de Wierciński) urodził się w 29 marca 1811. Nauki pobierał w Liceum Krzemienieckim (słynna polska szkoła publiczna), służył jako porucznik artylerii w siłach powstańczych. Wspólnie z Leonem Jabłońskim należał do Hufca Świętego(...)Jakiś czas przebywał w Stanach Zjednoczonych (około 1834). Tytułował się ''baronem'' chociaż nie był do tego uprawniony. 22 stycznia 1857 został wybrany na honorowego członka ''Polish National Chapter"

(tłumaczenie własne)

.

Proporzec Polish National Chapter
źródła:
Jan Karol Sienkiewicz, Kronika Emigracji Polskiej, t. 2, arkusz 12, s. 188–192, druk U. Pinard, Paryż 1834.
Bertold Wierciński, Mowa na obchodzie 29.11.1844 r. w Londynie, druk O. Kasperowicz 1844.
Ludwik Hass, Wolnomularze polscy w kraju i na świecíe 1821–1999: słownik biograficzny, s. 528–529 Oficyna Wydawnicza „Rytm”, Warszawa 1999.
Szymon Konarski, Materiały do biografii: genealogii i heraldyki polskiej, tomy 7–8, s. 452, hasło: „Bertold Wierciński”, Rzym 1985.
Grzeloński Bogdan, Ameryka w pamiętnikach Polaków, s. 76, 83, Antologia, Warszawa 1975.
Józef Alfons Potrykowski, Anna Owsińska (wstęp i opr.), Tułactwo Polaków we Francji. Dziennik emigranta. cz. 2. przypis 381, Wydawnictwo Literackie, Kraków 1974.
Szymon Konarski, Materiały do biografii: genealogii i heraldyki polskiej, tom 2, s. 74,102, Buenos Aires-Paryż 1964 [w:] Wierciński Bertold ur 1812 Łazunczynek (Wołyń) por. rakietników, ozd. k.VM, zm 22 03 1868 Boulogne-sur-Mer (GW 31.3 1868 RTHL 1828 s. 425.
Lubomir Gadoń, Z życia Polaków we Francyi, rzut  Towarzystwa Historyczno-Literackiego w Paryżu 1832–1882, s. 133, Paryż, Kraków 1883.
Tomasz Łubieński, Bić się, czy nie bić?: Czerwonobiały; Norwid wraca do Paryża, s. 202, 203, Wyd. Pavo, Warszawa 1996; The Polish review, kwartalnik naukowy, t. 15, s. 22, 25, 28, 33, 34, Polish Institute of Arts and Sciences in America 1970.[w:] Bertold Antoni Wierciński (chevalier Bertold de Wiercinski)
Barbara Orzelska-Konarska, W kręgu Hotelu Lambert: Władysław Zamoyski w latach 1832–1847, s. 178, 231, Ossolineum, Wrocław 1971.
Maria Danilewicz-Zielińska, Próby przywołań: szkice literackie, s 260, 261, 267, Biblioteka „Więzi”, Warszawa 1992.
Eligiusz Kozłowski, General Jozef Hauke-Bosak: 1834–1871, s. 47, Wyd. Ministerstwa Obrony Narodowej, 1973.
Accounts and Papers of the House of Commons By Great Britain. Parliament. House of Commons 1867–8, number of certificates of naturalization issued to aliens, Bertold de Wiercinski 4.08.1854.
Janusz Stankiewicz, Lista nazwisk osób odznaczonych Orderem VIRTUTI MILITARI, Wierciński Bartold, Srebrny, 8 marca 1831.
International Genealogical index – British Isles – ślub Bertolda Wiercińskiego i Louise Susane Coxhead c. Jamesa Rodwella 8.07.1854, Saint James, Westminster, London, England.
Potocki Albert [Julian Aleksander Bałaszewicz], Rafał Gerber (wstęp i opr.), Raporty szpiega, t. 2, s. 60, przypisy s. 516, indeks osób s. 566, Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 1973.  
Prof. Dr. Zdzisław P. Wesołowski. Captain, United States Air Force Reserve. The Order of the Virtuti Militari and its Cavaliers 1792 -1992 [w:]Bartold, Damazy, Ludwik i Jan Wiercińscy. Allgemeine Zeitung, nr. 297 z  24.10.1853.
Journal des debates 11. Aout 1855 [w:] Bertold Wierciński.  
Souvenirs de la Pologne historiques 1833 [w:] bracia Ludwik, Wincenty i Bertold Wiercińscy.
Władysław Jabłonowski, Pamiętniki z lat 1851 -1893 [w:] Wiercińska, patrz Langiewiczowa.
Juliusz Przyjemski i Bertold Wierciński list do Władysława Zamoyskiego, Londyn 1853 r.

38. Wierciński zwany Snopek h. Rawicz [wywod. Wieże], Ludwik Klemens, pułkownik artylerii, inspektor kopalni w Jaworznie, ur. Łazuczynek, parafia Bazalia, powiat starokonstantynowski, Wołyń 1812, zm. Windukty na Żmudzi 1858 r., żona Anna Rymkiewicz h. Bożedarz, 1842.09.08 Nancy, Meuerthe et Moselle.



Podpis Ludwika Wiercińskiego pod aktem ślubu z Anną Rymkiewicz.

1830 - w powstaniu listopadowym podporucznik, 6 kompania poz. piesza.
1831.09.14 - kawaler złotego krzyża Orderu Virtuti Militari, awansowany do stopnia kapitana. Po upadku powstania znalazł się w Galicji z korpusem gen. Józefa Dwernickiego, następnie wyemigrował do Francji. Po powrocie do Galicji zamieszkał w Dąbrówce.
1835–1840 w szeregach Węglarstwa Polskiego i Stowarzyszenia Ludu Polskiego, inspektor kopalni w Jaworznie, następnie ponownie na emigracji.
1848 - w czasie Wiosny Ludów brał udział powstaniu Giuseppe Garibaldiego w stopniu pułkownika, dowódca artylerii w Syrakuzach na Sycylii u Giuseppe La Fariny pod komendą gen. Ludwika Mierosławskiego.

źródła: 

Szymon Konarski, Materiały do biografii: genealogii i heraldyki polskiej, tomy 7–8, s. 452, hasło: „Ludwik Wierciński”, Rzym 1985.
Zenona Rondomańska (red.), Nad Bałtykiem, Pregołą i Łyną XVI–XX wiek: księga pamiątkowa poświęcona Jubileuszowi 50-lecia pracy naukowej Profesora Janusza Jasińskiego, s. 244, ISBN 978-83-89151186 , ISBN 83-89151189 .
Jan Marek Giżycki, Spis ważniejszych miejscowości w powiecie starokonstantynowskim na Wołyniu z 32 rycinami, s. 234, ibidem, drzewo genealogiczne Snopek Wiercińskich h. Rawicz, nakł. niektórych ziemian wołyńskich, Stary-Konstantynów, druk W. L. Anczyc, Kraków 1910.
Manifest Towarzystwa Demokratycznego Polskiego, druk. Bourgogne i Martinet 1836[34]
Irena Homola, Bolesław Łopuszański (opr), Kapitan i dwie panny: Krakowskie pamiętniki z XIX wieku, s. 42, 43, Wyd. Literackie, 1980.
Józef Białynia-Chołodecki, Korpus Dwernickiego w granicach Austryi, s. 85, Druk. i lit. Piller-Neumann, Lwów 1913
Janusz Stankiewicz, Lista nazwisk osób odznaczonych Orderem Virtuti Militari, Wierciński Ludwik, Złoty, 14 Września 1831.

39. Wierciński zwany Snopek h. Rawicz [wywod. Wieże], Wincenty, , ur. Łazuczynek, parafia Bazalia, powiat starokonstantynowski, Wołyń ok. 1818, zm. po 1833, Francja.



1833 konfiskata majątku Ludwika, Wincentego i Bertolda, synów Józefa i Urszuli Giżyckiej, źródło: Souvenirs de la Pologne historiques

40. Wiercińska zwana Snopek h. Rawicz [wywod. Wieże], Eleonora

mąż N. Milewski h. Ślepowron

41. Wiercińska zwana Snopek h. Rawicz [wywod. Wieże], Tekla

mąż N. Sielecki

42. Wiercińska zwana Snopek h. Rawicz [wywod. Wieże], Salomea

mąż N. Piotrowski h. Junosza

Dzieci osoby nr. 22  Marianny Tekli Joanny Wiercińskiej zwanej Snopek h. Rawicz [wywod. Wieże] i Jana Kantego Giżyckiego h. Gozdawa.

43. Giżycka h. Gozdawa, Joanna, ur. 1815, zm. 1852

mąż Tytus Leśniewicz h. Półkozic, dziedzic Wiktorówki i cz. Krykowa w pow. kamienieckim

44. Giżycka h. Gozdawa, Dorota, ur. 1819, zm. 1864

niezamężna

45. Giżycka h. Gozdawa, Julia, ur. 1825, zm. 1860

Córka osoby nr. 26 Karola Wiercińskiego zwanego Snopek h. Rawicz i N. N.

46. Wiercińska zwana Snopek h. Rawicz [wywod. Wieże], Antonina, dziedziczka części Radgoszczy [Wiercińszczówka], ur. Radgoszcz [Wiercińszczówka] k. Tarnowa ok. 1815, zm. Radgoszcz [Wiercińszczówka] k. Tarnowa 1830.

Syn osoby nr. 28, Antoniego Joachima Wiercińskiego zwanego Snopek h. Rawicz [wywod. Wieże] i N.N.

47. Wierciński zwany Snopek h. Rawicz, Piotr, ur. ok. 1800, żona Józefa Turzańska h. Grzymała.

1844 - wpisany w metryce jako jednodworzec [szlachcic niewylegitymowany] 

Dzieci osoby nr. 29  Jacentego 'Hiacynta' Wiercińskiego zwanego Snopek h. Rawicz [wywod. Wieże] i Katarzyny Piaskowskiej h. Junosza.

48. Wierciński zwany Snopek h. Rawicz [wywod. Wieże], Fortunat, ur. 09.05.1804, Semenówka, par. Lubar k. Żytomierza, chrzest Lubar 10.05.1804, chrzestni  Józef Straszyński z Marianną Tomaszewską, zm. ok. 1870, żona N. N.

49. Wiercińska zwana Snopek h. Rawicz [wywod. Wieże], Honorata, ur. ok. 1820

50. Wierciński zwany Snopek h. Rawicz [wywod. Wieże], Józef [Józefat], ur. ok. 1820

51. Wiercińska zwana Snopek h. Rawicz [wywod. Wieże], Marianna, ur. ok. 1820

52. Wiercińska zwana Snopek h. Rawicz [wywod. Wieże], Franciszka, ur. ok. 1820

53. Wierciński zwany Snopek h. Rawicz [wywod. Wieże], Hugon Franciszek, ur. Juwki par. Stara Sieniawa, pow. Kamieniec Podolski 09.04.1822, chrzest Stara Sieniawa, ks. Piwiński, kanonik kamieniecki, prepozyt staro-sieniawski., Chrzestni: Wielmożny Tomasz Zaborowski, konsyliarz [radca] tytularny z Zuzanną Turkowską, żona N. N.

1822 - Hugon Franciszek, syn Wielmożnych Hiacynta i Katarzyny z Piaskowskich Wiercińskich, ekonomów w majątku Wielmożnych Gardlińskich

źródło:
Stara Sieniawa, odpis metryki urodzenia Hugona Franciszka z 04.08.1832, wystawiony przez ks. kanonika Marczyńskiego, podpisał sekretarz Bazyli Niedźwiecki, arch. pryw. Wiercińskich.

Dzieci osoby nr. 30 Tadeusza Wiercińskiego zwanego Snopek h. Rawicz i Tekli Czerniawskiej h. Szreniawa 

54. Wierciński zwany Snopek h. Rawicz, Erazm, major Wojsk Polskich, powstaniec listopadowy, wolnomularz, ur. 1791, zm. Tours, d'Indre et Laire., Francja 28.06.1845, ślub 1, Marianna Snarska h. Murdelio, ślub 2, Francja 1838 Marie Catherine Doublet, wdowa, jej pierwszym mężem był Jean Babtiste Flessard.

1909 - wstąpił do służby.
1809 - 1812, brał udział w Kampanii Napoleońskiej.
1812 - zesłany na Kaukaz.
1815 - 1824, ppor. 3. p. piechoty liniowej w Warszawie, członek loży Doskonałe Milczenie.



Żołnierze 3 pułku, źródło Wikipedia [link]

1825 - por. 2 pułku strzelców pieszych Wojsk Polskich w Zamościu.
1826 - por. p. 8 piech. lin.
1827 - oficer dymisjonowany, mieszkał w Warszawie na Pradze.
1830 - mjr. 12 ppl., powstaniec listopadowy.
1831 - emigrant we Francji.
1834 - sygnatariusz aktu z roku 1834 przeciw Adamowi Czartoryskiemu.

 

źródła:
Szymon Konarski, Materiały do biografii: genealogii i heraldyki polskiej, tomy 7–8, s. 452, hasło: „Erazm Wierciński”, Rzym 1985.
Stanisław Małachowski-Łempicki, Wykaz polskich lóż wolnomularskich, poz. 4032, Kraków 1939.
Ludwik Hass, Wolnomularze polscy w kraju i na świecie 1821–1999: słownik biograficzny, s. 528–529, Oficyna Wydawnicza „Rytm”, Warszawa 1999
Bronisław Gembarzewski, Wojsko Polskie: Królestwo Polskie 1815–1830, lista oficerów, wyd. 1903.
Akt z roku 1834 przeciw Adamowi Czartoryskiemu wyobrazicielowi systemu polskiej arystokracji, Poitiers, druk. F. A. Saurin 1839.
Adolf Tobiasz Krosnowski, Almanach historique; ou, Souvenir de l’émigration polonaise, Paryż 1841.
Leonard Chodźko, La Pologne historique, littéraire, monumentale et illustrée, s. 32, Paryż 1839–1841. 
Bulletin de la Societe archologique de Touraine [w:] Line Skórka, Il y a 150 ans arrivaient en Touraine les premiers emigres Polonaise.
Akt zgonu, Tours, Archiwum d'Indre et Laire.

55. Wierciński zwany Snopek h. Rawicz, Ignacy, ur. 1800, ślub Kołki, 01.03.1831 Joanna Siemaszko h. Łabędź, ur. 1810, córka Ignacego i Dominiki z Abramowiczów.
1931 - ślub Urodzonych Ignacego Wiercińskiego, młodzieńca lat 31 ze wsi Kopyle, parafii Kołkowskiej z Joanną Siemaszkówną, panną lat 20 ze wsi Husiatynia. Świadkami tego wydarzenia byli Urodzeni Zenon Barczewski i Fabian Woiński.
1840.02.06 - Kołki, Ignacy wraz z Zuzanną Czerniawską, podawali do chrztu Karola Feliksa Stachulskiego, syna Wincentego i Agnieszki z Pinińskich, asystowali Urodzony Adam Długopolski z Urodzoną Józefą, Fabiana Woińskiego małżonką, Asystę drugą tworzyli: Urodzony Józef Krzyżanowski z Urodzaną Teofilą, Michała Mireckiego małżonką. 
1880 - część wsi po Ignacym Wiercińskim była własnością Skarbu Państwa. Prawdopodobnie po powstaniu listopadowym została zlicytowana za udział Erazma w powstaniu. Być może również Ignacy był powstańcem, jednak brak bliższych danych na ten temat.

źródła:
Akt ślubu, par. Kołki.
Akt chrztu Karola Stachulskiego.
Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, Tom XV, cz. 2, s. 121 [link]

Dzieci osoby nr. 31 Ambrożego Wiercińskiego zwanego Snopek h. Rawicz i Antoniny Topolnickiej h. Sas. 

56. Wiercińska zwana Snopek h. Rawicz, Marianna Karolina, ur. Samczyki, par. Starykonstantynów 02.11.1838, chrzest kościół XX Kapucynów, Starykonstantynów, ks. Gerard, kapucyn 24.11.1838, Chrzestni: Franciszek Doliński z Urodzoną Barbarą Łosiewiczową, asysta, Urodzony Ignacy Naleszewicz z Ur. Honoratą Dolińską, chrzest z wody, kaplica w Samczykach, ks. Gerard, kapucyn, chrzestni, Urodzony Franciszek Doliński z Urodzoną Barbarą Łosiewiczówną, panną.

57. Wierciński zwany Snopek h. Rawicz, Jan, powstaniec styczniowy, emigrant, ur. Mikołajów, Podole 27.12.1844, ślub, Saint Nicolas de Port 1887.10.22 Marie Georgette Mienville.

1865 - członek Zjednoczenia Emigracji Polskiej.
1887.09.09 - rezydentura francuska, Le sieur Wiercienski (Jean), ne le 27 decembre 1844 a Mikolajów (Pologne russe), demeurant a Nancy (Muerthe-et-Moselle).

źródła:
Bulletin des Lois, 1887.
1887.10.22, akt ślubu Jana Wiercińskiego s. Ambrożego i  Antoniny Topolnickiej z Marie Georgette Mienville, Saint Nicolas de Port.
Eligiusz Kozłowski, Zapomniane wspomnienia, Instytut Wydawniczy PAX, 1981.

Dzieci osoby nr. 32, Juliana Wiercińskiego zwanego Snopek h. Rawicz i N. N.

58. Wierciński zwany Snopek h. Rawicz, Antoni, ur. ok. 1840, żona N. N.

59. Wierciński zwany Snopek h. Rawicz, Władysław, ur ok. 1845, zm. po 1939

Syn osoby nr. 35, Eizachiela Wiercińskiego zwanego Snopek h. Rawicz i Anny Magnuszewskiej.

60. Wierciński zwany Snopek h. Rawicz, Walerian, ur. Kamionka, par. Kuniów 1859, zm. Kamionka, par. Kuniów 17.04.1859

Dzieci osoby nr. 35, Eizachiela Wiercińskiego zwanego Snopek h. Rawicz [wywod. Wieże] i Petroneli Naszkiewskiej. 

61. Wierciński zwany Snopek h. Rawicz, Jan, ur. ok. 1860

62. Wierciński zwany Snopek h. Rawicz, Władysław, ur. ok. 1860

63. Wiercińska zwana Snopek h. Rawicz, Olimpia, ur. ok. 1860

64. Wiercińska zwana Snopek h. Rawicz, Faustyna, ur. ok. 1860

Dzieci osoby nr. 38 Ludwika Klemensa Wiercińskiego zwanego Snopek h. Rawicz i Anny Rymkiewicz h. Bożedarz

65. Wiercińska zwana Snopek h. Rawicz, Maria, ur. 1846, mąż Jerzy Konarski, mieszkali w Jukojalnach na Żmudzi

66. Wierciński zwany Snopek h. Rawicz, Julian, ur. 1850, był dwa razy żonaty, pozostawił potomstwo.

67. Wiercińska zwana Snopek h. Rawicz, Felicja, poślubiła wdowca po zmarłej siostrze, mąż Jerzy Konarski, mieszkali w Jukojalnach na Żmudzi.

68. Wiercińska zwana Snopek h. Rawicz, Ksawera, w stanie panieńskim.

Dzieci osoby nr. 47,  Piotra  Wiercińskiego zwanego Snopek h. Rawicz i Józefy Turzańskiej h. Grzymała.

69. Wierciński zwany Snopek h. Rawicz, Antoni, ur. Załuże, par. Lachowce 15.10.1832, chrzest Lachowce, ks. Kalikst Stawicki 16.10.1832, Chrzestni: Urodzony Tomasz Turzański z Urodzoną Petronellą Rzepecką, panną, zm. Gurszczyzna, par. Kuniów 18.01.1890 r.
Ślub 1, przed 1864 Zuzanna Ostaszewska h. Ostoja, ślub 2, Honorata Kryńska h. Rawicz z Radohoszczy Małej c. Karola i Antoniny Malinowskiej, wdowa po N. Malinowskim.

1832 - Antoni, syn Urodzonych Piotra i Józefy z Turzańskich Wiercińskich.

1864 - jednodworzec [szlachcic niewylegitymowany]

1873 - wdowiec z Dzwonków, par. Białogródka.

 

70.Wiercińska zwana Snopek h. Rawicz, Magdalena,  ur. 20.07.1834, chrzest Lachowce, ks. Szydłowski 22.07.1834, chrzestni: Urodzony Jan Popławski z Urodzoną Petronellą Rzepecką.

71. Wierciński zwany Snopek h. Rawicz, Dominik, ur. Załuże, par. Lachowce 1836, zm. Załuże, par. Lachowce 13.04.1843, pogrzeb, Lachowce, o. Alojzy Derkacz, dominikanin.

1843 - umarło dziecię imieniem Dominik, Urodzonych Piotra i Józefy Turzańskiej.

72. Wiercińska zwana Snopek h. Rawicz, Konstancja, ur. Załuże, par. Lachowce 1838, zm. Załuże, par. Lachowce 04.03.1843

1843 - umarło dziecię imieniem Konstancja Urodzonych Piotra i Józefy z Turzańskich Wiercińskich.

73. Wierciński zwany Snopek h. Rawicz, Wincenty, ur. Załuże, par. Lachowce 19.04.1840.

74. Wiercińska zwana Snopek h. Rawicz, Franciszka, ur. Załuże, par. Lachowce 01.04.1844, chrzest Lachowce, o. Szydłowski, dominikanin. 20.04.1844, chrzestni: Urodzony Augustyn Skibicki z Marianną, Urodzonego Feliksa Markiewicza żoną.

1844 - ochrzczono niemowlę imieniem Franciszka, jednodworców Piotra i Józefy z Turzańskich.

Dzieci osoby nr. 48,  Feliksa''Fortunata'' Wiercińskiego zwanego Snopek h. Rawicz [wywod. Wieże] i N. N.

75. Wierciński zwany Snopek h. Rawicz [wywod. Wieże], Edmund, ur. ok. 1830 r.

1862, Żytomierz ur. Wandy Ludwiki Biskupskiej c. Józefa, chrzestni Feliks Wiercinski, Malwina Maliszewska, asystowali: Edmund Wiercinski i Maria Ungerbaer.

76. Wierciński zwany Snopek h. Rawicz [wywod. Wieże], Feliks 'Fortunat' Klemens, powstaniec styczniowy, sekretarz Wołyńskiej Deputacji Szlacheckiej, ur. 1835, zm. Lwów 1880, żona Julia Bielecka v. Bielicka h. Pobóg, ur. ok. 1840, zm. Kurowice k. Lwowa ok. 1910 r. 

1862.03.28, Żytomierz, chrzest Wandy Ludwiki Biskupskiej, chrzestni: Feliks Wierciński, Malwina Maliszewska, asystowali: Edmund Wierciński, Maria Ungerbaer.
1880 - Wierciński Ślepowron Feliks, ur. 1835, um. 1880, błędny zapis herbu Feliksa przez Józefa Białynię-Chołodeckiego.
źródła:
1862 - Żytomierz, metryka ur. Wandy Ludwiki Biskupskiej, sygn. 178-3-54, s. 25
Aldona Cholewianka-Kruszyńska, Kazimierz i Juliusz Wiercińscy. Malarskie pasje łańcuckich oficjalistów, wyd. Muzeum – Zamek Łańcut, skład i druk Provision, Łańcut 2013, ISBN 83-872-3846-5 .
Józef Białynia-Chołodecki, Cmentarzyska i groby naszych bohaterów z lat 1794-1864 na terenie wschodniej Małopolski, Lwów 1928. [link]

77. Wierciński zwany Snopek h. Rawicz, Jan

Tablica genealogiczna Wiercińskich h. Wieże z 04.09. 1858  roku, linia po Tadeuszu w Królestwie Galicji i Londomerii, źródło, arch. pryw.

Syn osoby nr. 53, Hugona Franciszka Wiercińskiego zwanego Snopek h. Rawicz [wywod. Wieże] i N.N.

78. Wierciński zwany Snopek h. Rawicz [wywod. Wieże], Aleksander.

 

Dzieci osoby nr. 54, Erazma Wiercińskiego zwanego Snopek h. Rawicz i Marianny Snarskiej h. Murdelio.

79. Wierciński zwany Snopek h. Rawicz, Józef Tomasz Franciszek, ur. 03.1824, zm. Warszawa, ul. Gwardii, nr. 1980, zm. 05.04.1824 r.
Świadkami spisania aktu urodzenia byli porucznik Józef Jarom oraz lekarz pułkowy Marcin Klimkiewicz, obaj z pułku trzeciego. Zgon Józefa zgłosili, Erazm Wierciński, podporucznik z pułku trzeciego piechoty liniowej Wojsk Polskich, ojciec dziecka i Fortunat Szczucki, porucznik z tego samego pułku.

80. Wierciński zwany Snopek h. Rawicz, Teofil Feliks, ur. Zamość, ul. Kolegiacka, nr. domu 34, 09.02.1825, świadkami spisania aktu urodzenia byli, Wielmożny Maciej Wesołowski, kapitan oraz Urodzony Leonard Krajewski, porucznik, obaj z 2 pułku Strzelców Pieszych Wojsk Polskich.

81. Wiercińska zwana Snopek h. Rawicz, Eleonora Erazyna Marianna, ur. Warszawa, Praga, ul Targowa, nr domu 193, chrzest, Warszawa, Praga, chrzestni:Franciszek Plewiński i Katarzyna Bogdan, asysta Ignacy Jaźwiński i Marianna Rutkowska.
Świadkami spisania aktu ur. byli, Franciszek Plewiński, urzędnik Komisji Rachunkowej oraz Ignacy Jaźwiński, urzędnik Komisji Wojewódzkiej.

Dzieci osoby nr. 58 Antoniego Wiercińskiego zwanego Snopek h. Rawicz i N. N.

82. Wierciński zwany Snopek h. Rawicz, Jan, ur. ok. 1880, żona Józefa N.

83. Wierciński zwany Snopek h. Rawicz, Antoni, starszy ułan, osadnik wojskowy w Jełomalinie, ur. Stójło w 1889 r, żona Róża N. c. Kazimierza, do 1939 roku mieszkał w Jełomalinie z żoną Różą i dziećmi: Alfredą, Erazmem i Jerzym. Całą rodzinę zesłano na Syberię.

84. Wierciński zwany Snopek h. Rawicz, Józef, ułan 8 Pułku Ułanów Księcia Józefa Poniatowskiego stacjonującego w Rakowie pod Krakowem, ur. Stójło ok. 1900, zm. Kraków 06.11.1923

Na polecenie ministra spraw wewnętrznych Władysława Kiernika, ułani zostali wysłani do pacyfikacji protestujących robotników. Polała się krew. Zginęło 18 robotników i 14 żołnierzy. Ułani zostali pochowany w mogile zbiorowej na cmentarzu rakowickim. Pochowani zostali: rtm. L. Bochenek, ppor. M. Zagórowski, kpr. J. Domoń, st. ułan M. Chodaczek, uł. T. Antonow-Łazowski, uł. J. Wierciński, uł. M. Korzeniowski.

źródła: 
Czesław Brzoza, Kraków między wojnami: kalendarium 28 X 1918-6 IX 1939.

85. Wierciński zwany Snopek h. Rawicz, Leon, plutonowy Wojska Polskiego, ur. ok. 1910.

Leon walczył w kampanii wrześniowej nad Bzurą a następnie w AK na Wołyniu.

Lipiec 1943 r. Na przełomie lipca i sierpnia 1943 r. powstały zaczątki oddziału partyzanckiego por. „Gzymsa” – Franciszka Pukackiego. Zaczątki stanowiła grupa 10 ludzi z „Wachlarza”/II Odcinek /, która z por. „Gzymsem „wyszła z szepetówki przechodząc do lasów, Sławucko-Zasławskich, a następnie do rejonu samoobrony polskiej w miejscowości Stójło koło Ostroga nad Horyniem. W kilka dni później dołączył do grupy „Gzymsa” Feliks Sawicki „Szczęsny” z grupą ludzi zabranych z Charkowa, gdzie pełnili służbę w „Wachlarzu”. Powstał oddział liczący 20 dobrze uzbrojonych ludzi, wypróbowany w działaniach dywersyjnych. Do tych pierwszych żołnierzy OP Gzyms należeli: „Stanisław” – Schallenberg „Zacer” – NN „Kaczka” – Wacław Rybacki „ Jankiel” – Jerzy Groncki„ Syrena” – Henryk Przepiórka „Wilk”- NN Czarny” -NN „Paluszek” -Wacław Wierkowski wchm.19 P.n., „Olcha” NN„Leon”-Leon Wierciński plut. - Białowąs kpr.-Wiszniewski-Faliński.

źródła: 
Kalendarium Batalionu 45 pp.27 Wołyńskiej Dywizji AK.
Korespondencja prywatna.

86. Wierciński zwany Snopek h. Rawicz, Teodor [Izydor], ur Stójło 1908, zm. Puławy 03.08.1944, żona Józefa N.

Wierciński Izydor s. Antoniego ur. 1908 r. w Stójło, rej. Zdołubnów st. szeregowy 4 pp. poległ 3 VIII 1944 pod Puławami CAW. III-23/III.

źródła: 

Księga Poległych Na Polu Chwały: Żołnierze Ludowego Wojska Polskiego polegli, zmarli z ran i zaginieni w czasie II wojny światowej w latach 1943 -1945.

Dzieci osoby nr. 69, Antoniego Wiercińskiego zwanego Snopek h. Rawicz i Zuzanny Ostaszewskiej h. Ostoja.

87. Wierciński zwany Snopek h. Rawicz, Stanisław, ur. Dzwonki, par. Lachowce d. par. Białogródka. 20.06.1864, chrzest Lachowce, chrzestni: jednodworcy [szlachta niewylegitymowana] Grzegorz N. i Teofila Markowska, żona Tomasza

88. Wierciński zwany Snopek h. Rawicz, Wincenty, ur. Dzwonki, par. Lachowce d. par. Białogródka. 03.02.1868, chrzest Lachowce, chrzestni: Michał Krzemiński z Karoliną Bartosiewicz, żoną Grzegorza, zm. Suraż, par. Szumsk 12.11.1906, w akcie zgonu zapisany jako chłop, żona Karolina Romanowska h. Boża Wola. Dzieci: córka Maria oraz synowie Zygmunt, Celestyn, Kazimierz i Józef. Dzieci Wincentego po wojnie znalazły się w ramach repatriacji w Polsce.

Dzieci osoby nr. 69, Antoniego Wiercińskiego zwanego Snopek h. Rawicz i  Honoraty Kryńskiej h. Rawicz.

89. Wierciński zwany Snopek h. Rawicz, Walery, ur. 1871, ślub Kuniów 27.02.1894 Małgorzata Podhorecka, ur. Hucisko Stare 1873

c. Antoniego i Tekli, świadkowie ślubu: Marian Galimski i Ignacy Zabłocki.

90. Wierciński zwany Snopek h. Rawicz, Jan, ur. Borowica, par. Kuniów 06.01.1877, chrzestni: Jan Giżycki i Honorata Kalnicka, żona Jana.

91. Wierciński zwany Snopek h. Rawicz, Rafał, ur. Borowica, par. Kuniów 01.11.1879, chrzest Kuniów, chrzestni: Karol Gołdosewicz i Elżbieta Symonowicz, żona Ignacego.

92. Wierciński zwany Snopek h. Rawicz, Szymon, ur. Borowica, par. Kuniów 29.10.1881, chrzest Kuniów, chrzestni: Piotr Soroczyński i Elżbieta Symonowicz, żona Ignacego, ślub Szumsk, on kawaler z Górszczyzny w par. Kuniów 13.05.1907 Anna Paszkiewicz c. Mikołaja i Marii Dzwonkowskiej.

93. Wierciński zwany Snopek h. Rawicz, Leon, ur. Gurszczyzna, par. Kuniów 12.04.1886, chrzest Kuniów, chrzestni: Wincenty Wierciński i Franciszka Bednarska, wdowa.

94. Wierciński zwany Snopek h. Rawicz, Andrzej, ur. Gurszczyzna, par. Kuniów 25.05.1888, chrzest Kuniów, chrzestni: Stanisław Szpakowski i Paulina Zabłocka, wdowa.

95. Wiercińska zwana Snopek h. Rawicz, Anna

96. Wiercińska zwana Snopek h. Rawicz, Petronela

Dzieci osoby nr. 76,  Feliksa''Fortunata'' Klemensa Wiercińskiego zwanego Snopek h. Rawicz [wywod. Wieże] i Julii Bieleckiej v. Bielickiej h. Pobóg,

97. Wierciński zwany Snopek h. Rawicz [wywod. Wieże], Juliusz, ur. 12. 1862, zm. Żytomierz 02.04.1863, żył 5 miesięcy, zmarł z odry. 

źródła:
Żytomierz 1863, akt zgonu Juliusza sygnatura 178-3-54, str. 130V, poz. 100

98. Wierciński zwany Snopek h. Rawicz [wywod. Wieże], Adolf Soter, ur. Żytomierz 22.04.1865, chrzest Żytomierz, chrzestni: Melchior Jabłoński, Sylwia Biskupska, syn sekr. Gub. 

99. Wierciński zwany Snopek h. Rawicz [wywod. Wieże], Kazimierz, oficjalista w majątkach Potockich w Łańcucie i Kurowicach, malarz amator, ur. Lwów 03.03.1873, zm. Lwów 1929, ślub Lwów, par. św. Mikołaja 1900 Ludwika Hercmanek v. Herzmanek c. Leona, oficera armii C.K. i Michaliny z Waszczyńskich. 

1890 - student prawa na Uniwersytecie Lwowskim.

ok. 1902 - buchalter w fabryce wódek i rosolisów h. Romana Potockiego

1896 - kadet rezerwy w regimencie piechoty CK.

1900 - poślubił Ludwikę Hercmanek, której siostra Helena była za lwowskim malarzem Michałem Teppą.

1907 -03.1909, administrator majątku Potockich w Łańcucie.

1910 - zastepca prawny dóbr hr. Potockich w Kurowicach k. Lwowa.

1912 - zamieszkał w Przemyślanach

1914.08.02 - zmobilizowany do armii C.K.

1914 - Kazimierz Wierciński s. Feliksa, oberlejtnant armii CK.

1818.12.31 - po upadku monarchii austriackiej został zwolniony z wojska.

1919- rozpoczął pracę w spółce przemysłu drzewnego Ojkos.

 

źródła:
Schematismus fur das Kaiserliche und Konigenliche Heer und Kriegs Marine, Wiedeń 1898 [w:] s. 30, Galiziches Infanterie -Regiment, Lamberg.
Aldona Cholewianka-Kruszyńska, Kazimierz i Juliusz Wiercińscy. Malarskie pasje łańcuckich oficjalistów, wyd. Muzeum – Zamek Łańcut, skład i druk Provision, Łańcut 2013, ISBN 83-872-3846-5. [link]
Dynamiczny Herbarz członków Związku Szlachty Polskiej, Wierciński h. Wieże. [link]

100. Wierciński zwany Snopek h. Rawicz [wywod. Wieże], Feliks, ur. Lwów ok. 1874

ok. 1902 - absolwent seminarium nauczycielskiego.

ok. 1902 - kasjer w administracji dóbr Potockich w Kurowicach k. Lwowa.

 

Synowie osoby nr. 86, Teodora Wiercińskiego zwanego Snopek h. Rawicz i N.N.

101. Wierciński zwany Snopek h. Rawicz, Józef, ur. ok. 1940

102. Wierciński zwany Snopek h. Rawicz, Henryk, ur. ok. 1940

Dzieci osoby nr. 88, Wincentego Wiercińskiego zwanego Snopek h. Rawicz i Karoliny Romanowskiej h. Boża Wola. 

103. Wierciński zwany Snopek h. Rawicz, Zygmunt

104. Wierciński zwany Snopek h. Rawicz, Celestyn

105. Wierciński zwany Snopek h. Rawicz, Kazimierz

106. Wierciński zwany Snopek h. Rawicz, Józef

107. Wiercińska zwana Snopek h. Rawicz, Maria

Dzieci osoby nr. 99,  Kazimierza Wiercińskiego zwanego Snopek h. Rawicz [wywod. Wieże] i Ludwiki Hercmanek v. Herzmanek. 

 

108. Wierciński zwany Snopek h. Rawicz [wywod. Wieże], Julian Leon 'Juliusz', zastępca dyrektora w ordynacji hr. Potockich w Łańcucie do 1944, prawnik, adwokat, malarz amator, ur. Łańcut 22.08.1901, zm. Kraków 27.07.1985, żona Maria Pohorecka h. Sas c. Andrzeja, lekarza, dyrektora Szpitala Powszechnego we Lwowie, od 1927 wicedyrektora Lwowskiej Szkoły Pielęgniarek. Pohoreccy mieszkali we Lwowie pod adresem Głowińskiego 7.

1920 - wojna polsko-bolszewicka w 14 szwadronie 214 pułku ułanów, otrzymał Krzyż Walecznych.
1939 - II wojna światowa, kampania wrześniowa, porucznik rezerwy w 24 dywizji piechoty.
1844 - Gdy zbliżał się front wschodni, ostatni właściciel Łańcuta, książę [wł. hrabia] Alfred Potocki postanowił wywieźć zamkowe zbiory. W 11 wagonach, zapakowane w 600 skrzyń, wyjechały do Wiednia rodzinne klejnoty, dzieła sztuki, meble, porcelana, srebra i najcenniejsze książki. Potocki pozostał w Łańcucie aż do 22 lipca. Nazajutrz po ogłoszeniu słynnego manifestu wyjechał do Krakowa, a stamtąd wraz z matką do Wiednia. Niemcy, którzy przez kilka dni zamek zajmowali, opuścili go nocą 29 lipca. Następnego dnia rano Julian Wierciński, pełnomocnik księcia do opieki nad majątkiem, polecił służbie wywiesić na wejściach tabliczki z napisem w języku rosyjskim: "Muzeum Narodu Polskiego". Kiedy koło południa wkroczyły wojska radzieckie, ich dowódca gen. Paweł Kuroczkin uznał pałac za muzeum, dzięki czemu uniknął on losu wielu innych, zdewastowanych zabytków.
1945 -  Julian zamieszkał w Krakowie gdzie prowadził kancelarię adwokacką.

Pozostawił synów, Jacka i Marka.

źródła:

Aldona Cholewianka-Kruszyńska, Kazimierz i Juliusz Wiercińscy. Malarskie pasje łańcuckich oficjalistów, wyd. Muzeum – Zamek Łańcut, skład i druk Provision, Łańcut 2013, ISBN 83-872-3846-5 
Zamek w Łańcucie, Zasłużeni dla Łańcuta, [w:] Magdalena Stopa, Łańcut, gazeta.pl 1.05.2007.

109. Wierciński zwany Snopek h. Rawicz [wywod. Wieże], Jan Kazimierz, chemik, dr. hab., ur Łańcut 06.05.1903, zm. Gliwice 08.06.1946, żona Aniela Maria Chlebowska.

Pracował na wydziale chemii uniwersytetu lwowskiego, współautor referatów z dziedziny chemii z prof. Stanisławem Tołłoczko. Po wojnie był zatrudniony w laboratorium badawczym Zjednoczonych Zakładów Azotowych w Mościcach i Chorzowie

źródła: 

Sprawozdania Towarzystwa Naukowego, t. 6, s. 133, Lwów 1926.
Adam Hulanicki, Dzieje chemii analitycznej w Polsce do roku 1945, s. 42, Kwartalnik Historii Nauki i Techniki, 53/1 2008.
Aldona Cholewianka-Kruszyńska, Kazimierz i Juliusz Wiercińscy. Malarskie pasje łańcuckich oficjalistów, s. 15, wyd. Muzeum – Zamek Łańcut, skład i druk Provision, Łańcut 2013, ISBN 83-872-3846-5 .
Dynamiczny Herbarz członków Związku Szlachty Polskiej, Wierciński h. Wieże. [link]

110. Wierciński zwany Snopek h. Rawicz [wywod. Wieże], Adam Zbigniew, dyplomata w konsulacie RP w Berlinie, ur. Kurowice k. Lwowa, zm. Lwów 1939. 

1939 - ppor w kampanii wrześniowej, oficer Kancelarii Ogólnej Dowództwa Grupy Obrony Lwowa, negocjował w połowie października 1939 roku warunki poddania Lwowa Rosjanom. Następnie został aresztowany i przetrzymywany w więzieniu na ul. Łąckiego.  Zamordowany przez NKWD we Lwowie w 1939 r. Na cmentarzu Łyczakowskim we Lwowie znajduje się mogiła porucznika Adama Wiercińskiego. Nie jest jednak pewne, czy to właśnie tam został pochowany.

źródła:
Wiktor Komogorow, Polskie Podziemie na terenach Zachodniej Ukrainy i Zachodniej Białorusi w latach 1939–1941, s. 667, Warszawa: Archiwum Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji Rzeczypospolitej Polskiej; Moskwa: Zarząd Rejestracji i Zasobów Archiwalnych Federalnej Służby Bezpieczeństwa Federacji Rosyjskiej, 2001.
Korespondencja prywatna [w:] wspomnienia generałów Januszajtisa i Śpiechowicza.

Syn osoby nr. 109, Jana Kazimierza Wiercińskiego zwanego Snopek h. Rawicz [wywod. Wieże] i Anieli Marii Chlebowskiej.

111. Wierciński zwany Snopek h. Rawicz [wywod. Wieże], Andrzej Kazimierz, antropolog, religioznawca, ur. Chorzów 22.04.1930, zm. Warszawa 8.12.2003.

1948-1951, student na Uniwersytecie Warszawskim.
1873 - odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi.  
1980 - odznaczony Krzyżem Kawalerskim.

1978 - kierował Zakładem Antropologii Historycznej Instytutu Archeologii UW.

1993 - kierował Katedrą Antropologii Ogólnej w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Kielcach.

Członek PAN, Wydział II - Nauk Biologicznych; Komitet Antropologii.

2000 - odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski.

Był żonaty, pozostawił syna i córkę. Córka Andrzeja Kazimierza była do 15 września 2007 roku przewodniczącą Związku Szlachty Polskiej.

źródła:
Vertiniana. The Peculiarity of Man, nr 20 jubileuszowy, red. nauk. Ryszard Stefański, Wydawnictwo Adam Marszałek, Wydawnictwo Naukowe GRADO, Toruń-Kielce 2014, s. 456, ISSN 2083-9235.
Między drzewem życia a drzewem poznania. Kięga ku czci Profesora Andrzeja Wiercińskiego pod redakcją Mariusza S. Ziółkowskiego i Arkadiusza Sołtysiaka, Warszawa-Kielce 2003, s. 373, ISBN 83-907360-9-8.
Wykaz profesorów i docentów Uniwersytetu Warszawskiego. Dane biograficzne, "Roczniki Uniwersytetu Warszawskiego", tom 10, red. Ludwik Bazylow, 1971, s. 138.
Chmurzyński J.A., Polskie Towarzystwo Etologiczne, biogramy [w:] Wierciński, Andrzej [Kazimierz] (1930-2003).
Dynamiczny Herbarz członków Związku Szlachty Polskiej, Wierciński h. Wieże. [link]

 

 

Z tej lini pochodził również Piotr, ojciec Mikołaja, Sergiusza i Teofana.
Poszukuję danych dotyczących tej osoby aby połączyć linię z resztą rodziny. Według rosyjskiej literatury miał być drobnym urzędnikiem kolejowym a jego żona praczką. Matka musiała być znakomitą praczką, skoro wszyscy jej synowie zostali prawnikami, o ile to prawda co Rosjanie wypisują w oficjalnych biografiach Aleksandra Wertyńskiego, wnuka Piotra.

 

1. Wierciński, Piotr, urzędnik kolejowy

żona N N

Synowie osoby nr. 1 Piotra Wiercińskiego i N.N.

2. Wierciński, Mikołaj [ros. Николай Петрович Вертинский], adwokat, dziennikarz, ur. 1845, zm. Kijów 1894 r., publikował felietony w gazecie Kijowskie Słowo pod pseudonimen Graf Niver [ros. Граф Нивер ], żona 1. Barbara N., związek nieformalny 2. Eugenia z Gogol - Janowskich Kołacka h. Jastrzębiec, c. Stepana, zm. 1892, Kijów. [ros. Евгения Степановна Сколацкая]. Eugenia urodziła się w polsko -ukraińskiej rodzinie szlacheckiej Gogol - Janowskich w linii idącej od Ostapa Hohoła, hetmana kozackiego. Była spokrewniona z Mikołajem Gogolem. 

Wydawcą i redaktorem gazety Kijowskie Słowo był Afinogen Antonowicz, ur. 1848, zm. 1917. Antonowiczowie h. Andrault de Buy polski herb szlachecki z indygenatu, rodzina szlachecka pochodząca z Francji, pieczętująca się herbem Andrault de Buy. Franciszek Andrault de Buy, hrabia de Langeron, szlachcic francuski, generał wojsk niemieckich na żołdzie polskim otrzymał od Jana Kazimierza w 1658 roku udostojnienie herbu rodowego orłem białym i snopkiem Wazów. Stosowny dokument wystawiono 10 sierpnia 1658 r. 

Afinogen Antonowicz, absolwent Imperatorskiego Uniwersytetu św. Włodzimierza w Kijowie był profesorem ekonomii a od 1893 do 1896 r. wiceministrem finansów Rosji. Był też wydawcą i redaktorem gazety Kijowskie Słowo, której redakcja znajdowała się w budynku należącym do Antonowicza przy ulicy Wielkiej Włodzimierskiej 43. Gazeta miała charakter literacko - polityczny. Wnukiem Afinogena był polski oficer Mikołaj Antonowicz de Buy, żołnierz obrony Warszawy w 1939 r, członek polskiego Ruchu Oporu u pułkownika Antoniego Zdrojewskiego we Francji i następnie żołnierz brygady pancernej gen. Maczka.
 Jednym ze współautorów gazety był Mikołaj Wierciński, który podpisał swoje felietony pseudonimem Graf Niver. Pisał także dla Gazety Woroneżskiej. Mikołaj przez pewien czas mieszkał w tym domu na czwartym piętrze, zajmując poddasze. Tam też przyszli na świat, Aleksander i Nadzieja. Aleksander w wieku 5 lat został sierotą. Po śmierci rodziców, dzieci były wychowywane przez różnych dalszych krewnych ze strony matki i zgodnie z zapewnieniami krewnych uważały się za zmarłych. Aleksander odnalazł siostrę dopiero po wielu latach.

 

Źródła:

Biogramy wykładowców i pracowników Instytutu Politechnicznego i Rolniczo-Leśnego oraz Instytutu Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnego w Puławach (1862-1914).
Andrzej Kulikowski: Rody Szlacheckie, kto jest kim dziś? [= Nobility, who is today who?]. Interpress, Warsaw 1993, ISBN 83-223-2643-2 .
Андрей Лушников, Марина Лушникова ДОМ, В КОТОРОМ РОДИЛСЯ АЛЕКСАНДР ВЕРТИНСКИЙ, MY LOVELY KYIV
Иван Филиппович Масанов, Словарь псевдонимов русских писателе, t. 1, s. 302.
Лидия Вертинская, Синяя птица любви, Издат. "Вагриус", 2004

3. Wierciński, Sergiusz, ros. Сергей Вертинский, adwokat [link].

4. Wierciński, Teofan, prawnik, adwokat.

Dzieci osoby nr. 2, Mikołaja Wiercińskiego i Eugenii z Gogol - Janowskich Kołackiej h. Jastrzębiec

5. Wierciński, Aleksander, ur. Kijów 9 (21).03.1889, zm. Leningrad, Związek Radziecki 21.05.1957, poeta, aktor, kompozytor i wykonawca własnych piosenek. [link], żona Lidia Tsirgvava, ur. 14.04.1923, Charbin, Chiny, zm. 31.12.2013 Moskwa. Z pochodzenia Gruzinka.
   

Wacław Lednicki, carski dyplomata, członek frakcji polskiej w rosyjskim parlamencie w ''Pamiętnikach'' używa w odniesieniu do tego człowieka polskiej formy nazwiska. Kto jak kto ale człowiek urodzony w polskim , szlacheckim domu na dalekich kresach musiał wiedzieć jak naprawdę nazywa się sławna osoba w Rosji tamtych lat 

Romanse Wiercińskiego o trzech pięknościach na ulicach Madrytu o donnie Klarze, Dolores i krasawice Pepicie, o ananasach w szampanskom.

O swojej ćwierćwiekowej tułaczce po świecie artysta dużo wspominał w książce autobiograficznej „Ćwierć wieku bez ojczyzny” (Kijów, Muzyczna Ukraina, 1989 r.), gdzie m.in. Wyraźnie wskazał na swoje polskie korzenie, pisząc o Polsce (str. 56):  „Do tego kraju zawsze miałem jakąś sympatię. Być może dlatego, że w moich żyłach płynie jakaś część krwi polskiej. Ludzi z takim nazwiskiem, jak moje w Rosji nie spotykałem, ale w Polsce zdarzało się ono rzadziej lub częściej. Co prawda, tam wymawiało się je trochę inaczej. 

Polacy mówią: „pan Wiertyński” albo „pan Wierciński”. Jest to kwestia wymowy. Któryś mój pradziad z pewnością był Polakiem”. 

W ostatnim czasie romanse Wertyńskiego śpiewała w Polsce Olena Leonenko.

W tradycji rosyjskiego romansu mężczyźni często śpiewali teksty napisane dla kobiet i odwrotnie. Poza tym Wertyńskiemu również marzył się cyrk. Nigdy nie występował na arenie, ale swoją "cyrkowość" przeniósł do piosenek. Stąd pojawiają się w nich nieszczęśliwi akrobaci, zakochani clowni, spadające z trapezu baletnice. Poczułam, że te historie mogę opowiadać jako własne. Nie muszę nic udawać. Poza tym natura artystyczna Wertyńskiego była bardzo kobieca. Miewał zmienne nastroje. Uwielbiał stroić się we fraki, pudrować twarz i dłonie. W jego frazie muzycznej często zmienia się rytm. To też pochodna nerwowej struktury duszy. Jego wyrafinowane piosenki są trudniejsze do zrozumienia dla mężczyzn niż kobiet.  Noc z Wertyńskim, fragment wywiadu z piosenkarką. 

Córkami Aleksandra i Lidii są aktorki,   Anastazja i Marianna.

źródła:
Лидия Вертинская, Синяя птица любви, Издат. "Вагриус", 2004
Krzysztof Masłoń, Gdzie się podział Chińczyk Li ?, Rzeczpospolita 06.07.1996.
Aleksander Wertyński "Romanse i poematy". Wybór, przekład, posłowie i opracowanie: Tadeusz Lubelski. Wydawnictwo Literackie, Kraków 1996. Janusz Głowacki, To co powinienem powiedzieć, Zwierciadło nr.4, z 04.04.2006. 
Aleksander Niewiński, Któryś mój pradziad z pewnością był Polakiem, Kurier Galicyjski, 24.07. - 14.08. 2009 r.
Alexey Smolin, Trudne dzieciństwo rosyjskiego Pierrota Alexandra Vertinsky'ego, Dziecko miłości zrodzone w grzechu, Wielki Kijów 

Андрей Шляхов Главные пары нашей эпохи. Любовь на грани фола. 

 

6. Wiercińska, Nadzieja [Надежда ]

 

 

 

Indeks wylegitymowanej szlachty wołyńskiej pochodzący z Herbarza Wołyńskiego opracowany przez Towarzystwo "Pro Archivo" z Krakowa wylicza

Wierciński 1802-1896, Wierciński 1840-1904, Wierciński 1862-1915

źródło:
portal Ornatowski com.

Najtragiczniejszy jednak rozdział to czasy II wojny światowej. Na Ukrainie, w obecnych granicach (obok Białorusi ) wymordowano najwięcej procentowo ludzi ze wszystkich krajów Europy. Niestety i tym razem Ukraińcy postawili na niewłaściwego sojusznika i sami przyczynili się do śmierci setek tysięcy ludzi. Nacjonaliści ukraińscy sprzymierzyli się faszystowskimi Niemcami i w ramach „oczyszczania" ich ziemi z obcego elementu wymordowali ok. 350 tys. Żydów, 150 tys. Polaków i dziesiątki tysięcy Ormian, Czechów, a nawet Holendrów. Za to straszliwe ludobójstwo przemilczane przez rządzących i media całego świata przychodzi dziś płacić Ukraińcom, głodem, bezrobociem, ucieczką młodzieży i wieloma problemami społecznymi. Gdy przejeżdża się przez Wołyń czy Podole to widać, że jest ziemia, ale nie ma ludzi. Gdy ojciec morduje matkę, brat z ojca Ukrainiec swa matkę i siostrę Polkę, sąsiad Ukrainiec sąsiada Polaka niełatwo jest o zgodę i współpracę. „Oczyszczono" z Polaków wsie Wołynia i Podola, wypalono do fundamentów wiele polskich kościołów, dworów, pałaców i domów, ale spacerując dziś ulicami Lwowa, Krzemieńca, Chocimia, Kamieńca Podolskiego, Stanisławowa, Borysławia czy Drochobycza wszędzie czuje się polską przeszłość, polską kulturę. Wszystko co najważniejsze, najciekawsze stworzyli tu Polacy. Mimo, że niszczy się tu ślady polskości, fałszuje historię jednak gdziekolwiek postawimy swą stopę to tak jak byśmy uczestniczyli w prawdziwej rewii cudowności ojczyzny, danych nam kiedyś przez Stwórcę, a wybudowanych przez zdolnych ludzi, którzy czerpali natchnienie ze skarbnicy naszej historii i kultury. 
Źródło :
''Wołyń i Podole'' z cyklu ''Niezapomniane wyprawy'' Władysława Grodeckiego. 

W trakcie poszukiwań znajdowałem skrawki informacji o licznie rozrodzonych na tych terenach Wiercińskich. Podobnie jak inni, mordowani, zsyłani na Sybir, bowiem odważyli się pozostać Polakami. Walczyli w oddziałach partyzanckich. Kilku wyszło z Andersem, inni z Berlingiem. Są dane dot. Wiercińskich którzy przenieśli się na ziemie zachodnie w ramach repatriacji. Nieliczni pozostali... Jest to temat na inne opracowanie. Wyzwanie dla kogoś znającego tamte realia.

 

W chwili obecnej, to wszystko na temat Wiercińskich vel Wiercieńskich na dalekich kresach Rzeczpospolitej. Nutka nostalgii, łezka w oku, romanse Wertyńskiego...W takim nastroju żegnamy się z Wołyniem.