Wiercińscy z przydomkiem Buzak h. Ślepowron. Henryk Wiercieński w ''Pamiętnikach '' tak opisuje początki rodu na Lubelszczyźnie, Uwaga: Andrzej nie był bratem Wojciecha jak również nie był cześnikiem drohickim. Tytuł cześników drohickich przynależał do starszej linii Wiercińskich z przydomkiem Snopek. Najstarszym dokumentem, który udało mnie się odnaleźć jest plenipotencja wystawiona w Drohiczynie w roku 1780 przez starostę mielnickiego Kazimierza de Tęczyn Ossolińskiego. Drohiczyn 1780 fragment dokumentu wystawionego przez starostę mielnickiego Kazimierza de Tęczyn Ossolińskiego, źródło: Ekstrakty z ksiąg grodzkich drohickich NAC Plenipotencja dla Floriana Drozdowskiego źródło: Trybunał Koronny Lublin, protokół plenipotencji, Wincenty Wilczopolski NAC. Kolejny dokument to nota zamieszczona w ''Opisie 815 rękopisów Biblioteki ord. Krasińskich'' -Edward Krasiński, Franciszek Pułaski - 1915 Opowieść o lubelskich gałęziach po Wojciechu i Andrzeju Wiercieńskich, powinienem zacząć od przypomnienia osoby poety i prawnika Kajetana Koźmiana ur. 31 grudnia 1771 w Gałęzowie koło Bychawy, zm. 7 marca 1856 w Piotrowicach [Kajetan Koźmian] ''Żądza władzy wrodzoną jest ludzkiej naturze: Stąd demokrat na dole despotą na górze. '' Kajetan Koźmian Dla dania wyobrażenia jak w czasach młodości mojej ludzie dawniejszego wychowania pojmowali przyjaźń, wspomnę jeden jej dowód mówiąc o Pawle Stryjeńskim. Gdyśmy przez nagłą śmierć stracili ojca, zaraz bliźsi jego przyjaciele zjechali się do Gałęzowa: Wierciński podstarosta, Grabowski podkomorzy , Lipski miecznik urzędowski, komornik Rzeczycki, Jan Dmóchowski, ci dwaj ostatni obowiązani mojemu ojcu, Tadeusz Kownacki już mój osobisty przyjaciel, Jakub Janiszewski. Paweł Stryjeński nie dał się innym uprzedzić. Jedni trudnili się pogrzebem, drudzy wzięli w opiekę gospodarstwo, a widząc mnie płaczącego, pocieszali mówiąc:'' nie płacz, my cię nie nie odstąpiemy, jeżeliby cię interesa kłopotały, wyjaw nam i powierz się szczerze a masz nas gotowych na zawołanie, nie damy nie damy się pochylić waszej fortunie, nasze są ku jej pomocy. Dnia 12 marca 1794 roku rozpoczęła się Insurekcja Kościuszkowska w której Wierciński wziął czynny udział.- źródło: J. Kermisz s. 202 Według aktu chrztu Kazimierza Siwkowskiego z Janowa Lubelskiego z 15 lipca 1784 roku Wojciech i Teofila zostali poproszeni na jego chrzestnych. Odpis aktu ślubu Wojciecha i Gertrudy z 1800 roku.[link do wypisu z aktu ślubu] NAC. Dąbie -Wierciński woyski, Modliborzyce- Wierciński woyski, Słupia- Wierciński, Wierzchowiska- Wierciński, Stojeszyn - Wiercińskich w nocie dotyczącej , wojskiego większego drohickiego (Kart.L; U VIII nr 734). Motycz to rozległa stara wieś położona około 15 km na południowy zachód od Lublina pomiędzy traktami drogowymi południowym na Kraśnik i północnym na Warszawę Geograficznie leży na krańcu Wyżyny Lubelskiej w mezoregionie Płaskowyżu Nałęczowskiego Poprzecinana jest utwardzonymi drogami prowadzącymi z Lublina starym traktem królewskim na Wojciechów, Nałęczów, Wąwolnicę, Kazimierz Dolny. Kajetan Koźmian wspominał Wiercieńskich z czasów gdy mieszkali w Motyczu. [ Kajetan Koźmian Pamiętniki link] Władysław Reymont w ''Nil Desperandum'' część ''Rok 1794'' Fikcja literacka, oparta na prawdziwych wydarzeniach. Nazwiska szlachty okolicznej są jednak jak najbardziej prawdziwe. Zadanie łatwym nie było, bowiem za powodem starościny Kossowskiej, jakoby na ekstraordynaryjnym sejmiku województwa, zebrała się socjeta co najprzedniejszych domów. Stawili się pod jej kuligową chorągiew: Stryjeńscy, Suchodolscy, Skarbek-Kiełczewscy, Głuscy, Rulikowscy, Raszewscy, Koźmianowie, Trzcińscy, Lipscy, Dłuscy, Poletyłłowie, Sobieszczańscy, Wiercieńscy i kto ich tam wszystkich zapamięta (...) Tyle fikcja literacka. Ponownie sięgam do pamiętników Kajetana Koźmiana. We wspomnieniach z końca roku 1813, z roku 1814 i początku 1815 znalazłem słowa pełne oczekiwania na odzyskanie przez kraj niepodległości. Pamiętnikarz maluje klimat oczekiwania i nadziei tamtych lat. Tak nam czas schodził w podsłuchiwaniu ciągłem wiadomości o spodziewanem starciu Napoleona z koalicyją. Dążył on już pod Bautzen i Lutzen; wieści przychodziły do nas różnymi drogami, przez korespondencye umyślne z Badenim, przez Rozwadowskiego, z którym zjechałem się na czas umówiony w Jaworzu u Bobrownickich, na koniec dowiedzieliśmy się z radością o wygranej przez Napoleona bitwie, o nastąpionem kilko- niedzielnem zawieszeniu broni, i o rozpoczętych negocyacyach o pokój. Oczekując więc na rozstrzygnienie losów naszych z niecierpliwością, czas ten tęskny przerywałem wycieczkami to do Baranowa do Jana hr. Krasickiego, gdzieśmy u uprzejmego gospodarza przezierali manuskrypta biskupa warmińskiego, to do p. Michała Tarnowskiego brata Jana, to do Jaworza do spowinowaconych ze mną Bobrownickich, to nakoniec do Górek do wielkiej mojej przyjaciółki pani Karoliny Stryjeńskiej, to do Motycza do podstarostwa Wiercieńskich, gdzie mnie fetowano na św. Kajetan. Andrzej Edward Koźmian, syn Kajetana w ''Pamiętnikach z dziewiętnastego wieku'' Poznań 1867 opisuje rodzinę Wiercińskich w latach jemu współczesnych. Trzeci dom, który odwiedzałem, był o mil pięć w Wierzchowiskach u podstarostwa Wiercieńskich. Dom ten był już wówczas jedyny w swoim rodzaju, jedyny, jaki zapamiętam,- był prawdziwie staropolski. Pan podstarosta Wiercieński, dostatni właściciel kilku wiosek, był jeszcze w całej rozciągłości tego wyrazu dawnym kontuszowym Polakiem. Jak ubiór jego tak i wyobrażenia, obyczaje, uczucia, dom cały był prawdziwie polskim. W późnym wieku wszedłszy w powtórne związki ślubne, stał się żonie uległym, a ta serdecznością, gościnnością, słynną na całą okolicę, hojnością i trochę nierządem była także prawdziwą Polką. Oboje zacni byli ludzie, wylani z całą duszą dla przyjaciół, sąsiadów i rodziny. Największem było dla nich szczęściem, gdy się wydarzyła sposobność usłużenia przyjacielowi; największa przyjemność, gdy dom widzieli napełniony gośćmi. Gościnność ich przeszła w okolicy w przysłowie a dziś może się zdawać bajeczną i pewnie przy dzisiejszych wykształconych obyczajach a oziębionych sercach nikt nigdy i nigdzie równie gościnnym nie będzie. Zamieszkując wieś Wierzchowiska w powiecie janowskim, mieli w niej dom mieszkalny drewniany i szczupły ale zawsze pełny; w miarę jak Bóg ubłogosławił ich potomstwem, a cztery im dał córki, przystawiono do starego domu jakiś nowy pokoik i wkrótce dom wierzchowski stał się obszernym dworcem, składającym się z różnych pokojów, pokoików, komnat, przepierzeń itd. ciąg dalszy [link do Pamiętników Andrzeja Koźmiana] Źródła: Przy okazji pracy nad linią lubelską natknąłem się na książkę ''Pamiątka dla rodzin polskich: krótkie wiadomości biograficzne o straconych na rusztowaniach, rozstrzelanych, poległych na placu boju, oraz zmarłych w więzieniach, na tułactwie i na wygnaniu syberyjskim, 1861-1866r.: ze źródeł urzędowych, dzienników polskich, jak niemniej z ustnych podań osób wiarygodnych i towarzyszy broni '', Cz.2. Wierciński August wieku lat 46, emigrant rodem z ziemi Spiskiej, zmarł 12 lutego1865r w Konstantynopolu [ link] Seweryn Wierciński zginął dnia 6 maja 1863 roku. Taką datę bitwy pod Dołhą podano na pomniku powstańców z Podlasia w Białej. Wpis z herbem Ślepowron w księgach Heroldii Królestwa Polskiego w Lublinie, źródło NAC [link] Przypomnijmy zatem powstańcze losy Aleksandra Głowackiego, znanego Polakom pod literackim pseudonimem Bolesław Prus. Do Powstania poszedł, jako szesnastoletni uczeń Gimnazjum Męskiego Klasycznego w Kielcach - dokąd przeniósł się z Siedlec wraz z bratem - by walczyć w oddziałach generała Langiewicza, w 3 batalionie majora Dionizego Czachowskiego, operującym w Górach Świętokrzyskich. Dalsze losy powstańcze młodocianego partyzanta związane są z Podlasiem, gdz walczył w oddziale Aleksandra Czarneckiego "Bończy", pod Międzyrzecem i Dołhą - źródło: Jerzy Sołdek, Gazeta Nałęczowska'' Omyłka szesnastolatka'' Źródła: 34. Wierciński zwany Buzak h. Ślepowron, Stefan Karol Boromeusz, urzędnik kolei Warszawsko Wiedeńskiej, ur. Woroniec, parafia Komarówka 18.08.1848, chrzest Komarówka 04.11.1848, chrzestni: płk. Władysław Zygmunt Ziemięcki, dowódca charkowskiego pułku ułanów z Walentyną Jasieńską, asysta August Jasieński, dziedzic Rozwadówki z Florentyną Ziemięcką , zm. Warszawa 12.04.1877, pochowany Warszawa, Stare Powązki, kwatera 26, rzad 6, miejsce 2. Woroniec w parafii Komarówka dnia czwartego listopada tysiąc osiemset czterdziestego ósmego roku(...)stawił się Wielożny Seweryn Wiercieński właściciel części wsi dóbr Woronca lat 33 w przytomności Wielmożnego Władysława Zygmunta dwóch imion Ziemięckiego, Pułkownika, Dowódcy Pułku Harkowskiego (...)Rodzicami jego chrzestnymi byli wyżej wymienieni Władysław Zygmunt dwóch imion Ziemięcki i Wielmożna Walentyna Jasieńska. August Jasieński i Wielmożna Florentyna Ziemięcka Pułkownikowa(...)[akt urodzenia]
Linia lubelska po Wojciechu synu Marcina i Agnieszki Wyszomirskiej h. Rawicz, wnuku Bazylego i Barbary Kłopotowskiej h. Pomian, prawnuku Kazimierza i Doroty Piotrowskiej h. Junosza.
1. Wierciński zwany Buzak h. Ślepowron, Wojciech, burgrabia grodzki drohicki, podstarosta drohicki, wojski większy drohicki, obrońca przy Trybunale Królewskim w Lublinie, marszałek powiatu kraśnickiego, dziedzic Wierzchowisk, ur. Wiercień Duży, par. Dziadkowice 1743, zm. Wierzchowiska 30.03.1829, żona 1, Teofila Nahorecka h. Kościesza, dziedziczka połowy Klucza Modliborskiego, ur 1725, zm. Słupie 02.11.1798, c. Samuela i Anny Falęckiej, żona 2, Gertruda Józefa Wierzbicka h. Gryf, ur. Wrzawy, parafia Wrzawy, powiat Tarnobrzeg 14.03.1775, zm. Wierzchowiska 1837, c. Jacka, cześnika urzędowskiego i Marianny z Hadziewiczów.
W. Wielądko, Drzewo Wiercińskich h. Rawicz.
1762 i 1773, C.Dr. wpis dot Wojciecha.
Dokumenty interesu Wojciecha Wiercińskiego, podpis i pieczęć lakowa z herbem Ślepowron, Archiwum Gospodarcze Wilanowskie, Archiwum Główne Potockich, AGAD Warszawa.
1765 - burgrabia grodzki drohicki.
15.08.1776 r - podstarosta drohicki.
1784 15. 07 - Wojciech i Teofila z Nahoreckich Wiercieńscy podawali do chrztu Kazimierza Siwkowskiego w Janowie Lubelskim.
02.04.1782 - wojski większy po Ignacym Obniskim.
1791 - poborca podatkowy z pow. urzędowskiego.
1791 - 1799 - interesy Ignacego Potockiego z Wojciechem Wiercińskim sędzią ziemskim lubelskim min.: 3-letni arendowy kontrakt między Stanisławem Jankowskim, chorążym ziemi sanockiej występującym w imieniu Ignacego Potockiego a Wojciechem Wiercińskim o folwark Bezwola z przyległościam. Kwity z odbieranych sumi prowizji i rachunki.
1798 - Teofila sporządziła testament, cedujący cały jej majątek na Wojciecha Wiercińskiego w obecności Kajetana Koźmiana, Macieja Kazimierza Rzeczyckiego i Łukasza Łaźnińskiego.
1822 - wpłacił 100 zł na budowę pomnika Tadeusza Kościuszki.
1829 - zmarł we dworze w Wierzchowiskach, zgon zgłosili Franciszek Sobieszczański, ekonom w Wierzchowiskach i Izydor Niemętowski, zastępca ekonoma.
W znanych swych pamiętnikach XIX-wieczny poeta-ziemianin Kajetan Koźmian wiele miejsca poświęca rodzinie Wiercieńskich, swym sąsiadom na Lubelszczyźnie, przyjaciołom i wreszcie krewnym. Wiercieńscy herbu Ślepowron, wżyci w sąsiedztwo wojewódzkie , nie byli jednak autochtonami ziemi lubelskiej. Wieś Wiercień na ziemi drohickiej jest kolebką rodu, którego paru przedstawicieli w połowie wieku XVIII przeniosło się w Lubelskie. Protoplastą lubelskiej gałęzi Wiercieńskich stał się Wojciech, podstarosta drohicki i – co ważniejsze – członek palestry lubelskiej. Zdolnym synom szlachty średniozamożnej i drobnej ( a tradycja rodzinna Wiercieńskich nie zanotowała faktu posiadania większych włości w okresie przedlubelskim ) Trybunał w Lublinie dawał szansę znacznego awansu ekonomicznego. Taki też był los Wojciecha Wiercieńskiego, który dorobił się majątku Wierzchowiska i umożliwił start życiowy dwóm swym synowcom sprowadzonym z Podlasia. Jeden z nich – Paweł – był dziadem Henryka Wiercieńskiego(...) W feudalizmie jednak istniała pewna wspólnota proto-narodowa, tworząca wartości później upowszechniane. Otóż w tej proto-narodowej roli Wiercieńscy imiennie się nie zapisali. Przyszli kiedyś z przeludnionego szlachtą Mazowsza na pojaćwingowskie Podlasie i utonęli w gęstwinie rodów mazowieckich ziemię tę kolonizujących. Orali swe części lub egzekwowali pańszczyznę na niewielkich folwarkach, głosowali lub siekli na sejmikach, szli z pospolitym ruszeniem, a może któryś z nich zawędrował na Wolę na elekcję. Przeniesienie w Lubelskie przyniosło większą zamożność, ale zasadniczo pozycji ich nie zmieniło. Wiercieńscy szlachta i ziemianie, swoi między swoimi tkwili wciąż w nie zmienionej strukturze społecznej . W pokoleniach podstarosty drohickiego i jego dwóch bratanków spotykamy małżeństwa Wiercieńskich z Koźmianami i Łempickimi , rodzinami z półtora szlachty, których znaczenie wystąpiło w wieku XIX w skali ogólnopolskiej, ale także z córkami małych domów ziemiańskich. W pokoleniu Stanisława Wiercieńskiego, ojca pamiętnikarza, ziemiaństwa średniego i szlachty o niewielkich zasługach historycznych pokazuje się w rodzinie więcej, ale występuje też pierwszy wyłom.
Jedna z Wiercieńskich wychodzi za Woelkego, profesora Uniwersytetu Warszawskiego, pierwszego inteligenta w rodzinie – szlachcica najświeższej daty. Woelke uzyskał szlachectwo na podstawie prawa z roku 1836 z racji posiadanej rangi służbowej.
W pokoleniu Henryka Wiercieńskiego, związki rodzinne bardziej się komplikują. Wiercieńscy koligacą się z Węgleńskimi. Przewóskimi, Dowgiłłami i Rulikowskimi – zamożnym i zasiedziałym ziemiaństwem Lubelszczyzny i kresów wschodnich dawnej Rzeczypospolitej, ale jednocześnie najstarsza siostra pamiętnikarza wychodzi za mąż za bourgeois , szlachcica zdeklasowanego, który powrócił do zamożności jako przedsiębiorca budowlany i kupiec żelazny. Wśród krewnych pojawiają się dzierżawcy, a nawet Rosjanin , oficer straży granicznej, I wreszcie sam Henryk Wiercieński . Który ożenił się z Braunówną, wykroczył tym małżeństwem poza granice swego stanu i swej klasy(...)Karol Ferdynand Braun był w opinii współczesnej człowiekiem nieskazitelnym(...) Braun dzierżawił od rządu Królestwa fabrykę wyrobów tytoniowych w Lublinie i był jednym z najbogatszych jego mieszkańców. Rodzina była niemiecka, jak się zdaje z Prus Wschodnich, w pierwszym pokoleniu osiadła na ziemiach czysto polskich, nobilitowana dopiero w Królestwie Polskim z herbem Bratkowski(...)
Andrzej Zajączkowski ''Elity urodzenia"
Kierowała mną jeszcze i druga pobudka: powiązania opowieści pana Kajetana Koźmiana, stryjecznego mojej babki z Koźmianów Wiercieńskiej(...) a jakkolwiek przodkowie moi po mieczu osiedli w Lubelskiem znacznie później niż Koźmianowie, (bo gdy Koźmianów spotykamy w liczbie szlachty tu osiadłej jeszcze w połowie XVIII stulecia, o czym świadczy Księga poborów województwa lubelskiego z 1648 roku , to pan Wojciech Wiercieński, podstarosta drohicki , pierwszy tego nazwiska, osiedlił się w Lubelskim dopiero w drugiej połowie XVIII stulecia, a brat jego Andrzej, cześnik drohicki, mój pradziad, nie opuszczał jeszcze Podlasia i dopiero syn jego, Paweł, pojąwszy Koźmianównę za żonę pod koniec XVIII stulecia, przeniósł się w te strony.
Dane wskazują na rok 1780, jako początek pobytu Wojciecha w Lubelskiem. W dokumentach z Trybunału Koronnego w Lublinie jego nazwisko pojawia się dopiero w 1781 roku. W Zespole archiwum Trybunału Koronnego w Lublinie znajduje się kilka dokumentów dotyczących Wojciecha z 1781 r.
Niesiecki w Herbarzu polskim wspomniał ojca pierwszej żony Wojciecha Nahorecki herbu Kościesza, z Rusi w Prusy się przenieśli (...) Samuel starosta Kotelnicki, deputat na trybunał koronny, żona Falęcka, dwóch mu synów powiła, Jędrzeja i Antoniego.
W Materiałach źródłowych do dziejów Żydów w księgach grodzkich lubelskich z doby panowania Augusta II Sasa 1697-1733 wydanych przez Wydawnictwo Uniwersytetu Marii Curie- Skłodowskiej prof. Henryk Gmiterek zamieścił interesujący dokument.
2124 4 VI 1731 Relacja o złożeniu pozwu z 4 VI 1731 r. do urzędu grodzkiego lubelskiego dla Anny Nahoreckiej, wdowy po Samuelu Nahoreckim staroście kotelnickim, oraz jej dzieci: Andrzeja, Antoniego, Anny, Teofili i Teresy. Żyd Moszko Fiszlowicz pozywa w związku z membraną dłużną na sumę 150 zł węg. z 6 IV 1727 r., w której Samuel Nahorecki zobowiązywał się oddać w dzierżawę browar w należących do niego dobrach miasta Modliborzyce. - j. Łac. CLRMO 249, k. 575. Znajomość tego dokumentu pozwala ustalić datę śmierci Samuela Nahoreckiego pomiedzy 1727 a 1731 rokiem. Samuel Nahorecki miał pięcioro dzieci. Jednak Andrzej, Antoni i Anna zmarli w młodości, nie pozostawiając potomstwa. Miasto Modliborzyce odziedziczyły córki Teofila i Teresa. Poprzez śluby, następnymi współwłaścicielami miasta zostali: Wojciech Wierciński (drugi mąż Teofili), oraz Antoni Doliński (drugi mąż Teresy).
Zatargi pomiędzy siostrami zaczęły się jeszcze przed ślubem z Wiercińskim. [link] Uwaga - Teresa Nahorecka wchodziła w związki ślubne trzykrotnie. Pierwszym jej mężem był Arnolf Witosławski, następnie Antoni Skarżyński h. Bończa, miecznik łomżyński i jako ostatni Antoni Doliński h. Sas, szambelan JKM.
Pierwszy mąż Teofili Kasper Borawski zmarł w Słupi. Pochowany został w kościele w Modliborzycach w dniu 04.01.1779 roku. [ link do odpisu aktu zgonu ]
W archiwum w Lublinie zachował się po nim spis z inwentarza[link]
W 1781 roku Teofila z Nahoreckich Borawska była ciągle wdową [link]. Ślub z Wiercińskim musiał mieć miejsce w końcu 1781 lub na początku roku 1782.
1782 r. Borawscy contra Wiercińscy, źródło: TKL Protokół relacji skan 2 NAC.
Wierciński po poślubieniu Teofili, uwolnił od trudów zobowiązań finansowych Michała i Ignacego Nahoreckich.
Między Urodzonym Imć Panem Michałem Nahoreckim z jednej a Wielmożnym Imć Panem Woyciechem Wiercieńskim, Woyskim Starszym Ziemi Drohickiej z drugiej strony stoi niniejsza ugoda w ten sposób, iż gdy wspomniany Michał Nahorecki potrzebami swymi uciśniony chcąc owym zaradzić a mając sumę dziesięć tysięcy zł. polskich przez Wielmożną Teofilę z Nahoreckich wprzód niegdy Wgo Kacpra Borawskiego, łowczego urzędowskiego i teraźniejszą wyżej wyrażonego Wgo Imć Pana Wiercieńskiego Wojciecha, Starszego Ziemi Drohickiej małżonki zapisaną (...) oraz (...) Między Urodzonymi Imć Panem Ignacym Wincentym Nahoreckim z jednej a Wielmożnym Imć Panem Wojciechem Wiercieńskim z drugiej (...) źródło: Liber 1-mus Complanationum NAC.
Małżeństwo Teofili i Wojciecha trwało 16 lat od 1782 aż do jej śmierci w 1798 r.
W 1793 obradował Sejm Grodzieński, który uchwalił nową konstytucję. Ustalenia z Grodna wielu ze szlachty się nie spodobały. Zapewne podobnie myślał Wojciech Wierciński.
Dnia 24.11.1795 roku w ratuszu miasta Lublina zebrała się palestra Trybunału Królewskiego aby złożyć przysięgę na konstytucję grodzieńską. Wierciński wówczas wymówił się chorobą. W jego miejsce podpis złożył komornik ziemski lubelski Kasper Gruszecki.
Przysięga palestry lubelskiej na konstytucję grodzieńską. źródło: TKL Protokół dekretów. NAC.
W składzie palestry ponownie widzimy Wiercińskiego w dniu 5.01.1796. W tym roku prowadził m.in. sprawy Marianny i Gertrudy, córek cześnika urzędowskiego Jacka Wierzbickiego. źródło: TKL Sentencyonarz.
Byli oni, wraz z Michałem Zgliszczyńskim, opiekunami prawnymi nieletnich dzieci Jacka i Marianny z Hadziewiczów Wierzbickich [link]
Teofila z Nahoreckich Borawska prowadziła wiele spraw sądowych o schedę po jej pierwszym mężu, m.in. z Górskimi i Borawskimi. [link] Pomagał jej w nich, młody i zdolny prawnik z Podlasia, Wojciech Wierciński, syn Marcina po Bazylim i Agnieszki Wyszomirskiej h. Rawicz Początkowo burgrabia grodzki drohicki i podstarosta tej ziemi a następnie wojski starszy. Tak też czynił po ślubie z Teofilą [link] [link] [link] [link] [link] W 1789 roku doszły sprawy ze Stojńskimi [link]. Dnia 20.09.1798 roku Teofila sporządziła, w obecności Kajetana Koźmiana, Macieja Kazimierza Rzeczyckiego i Łukasza Łaźnińskiego, testament w którym, cały swój majątek zapisała mężowi. -źródło: RLTG A. Kaproń Wojciech Wiercieński i jego potomkowie, t.5, s.175 2013(2014).
Teofila z Nahoreckich Wiercińska [1716 - 02.11.1798], odpis aktu zgonu. źródło: TKL Liber relationum incipies NAC
Teofila z Nahoreckich Wiercińska została pochowana w kościele w Modliborzycach [link do odpisu aktu zgonu]. Wojciech Wierciński z Teofilą potomstwa nie mieli.
(...)Wojciech, po tym jak owdowiał, osiadł w Lublinie, gdzie zasłynął jako świetny obrońca przy ówczesnym Trybunale. Z pewnością pragnął dorobić się majątku i wrócić w rodzinne strony, lecz los zrządził inaczej. Uratowawszy znaczne dobra rodzinne, a mianowicie Wierzchowiska, Lute, Pasiekę i Stojeszyn, wcześnie osieroconej panny Gertrudy Wierzbickiej, szybko zaskarbił sobie jej sympatię i wkrótce poślubił. Zamieszkali w jej dziedzicznym majątku Wierzchowiskach.(...) Andrzej Kaproń'' O Henryku Wiercieńskim ''
Stało się to dnia 28.04.1799 roku. [link do wypisu z aktu chrztu Gertrudy Wierzbickiej]
Ślubu udzielił ks. Józef Wyrzykowski.- źródło: Akt ślubu Modliborzyce, cz. wieś Słupie Dąbie z lasem 1799.
Ksiądz Wyrzykowski był proboszczem w Bobach w dekanacie Urzędów, parafii panny młodej i zapewne uzyskał zgodę na udzielenie ślubu od ks. Andrzeja Spyteckiego, proboszcza w Modliborzycach w latach 1794-1803. 
''Regestr Diecezjów'' Franciszka Czaykowskiego, czyli Właściciele ziemscy w Koronie 1783-1784 wylicza posiadłości małżonków Teofili z Nahoreckich i Wojciecha Wiercieńskiego.
W dniu 29 lipca 1799 doszło do ugody między Wojciechem i Teofilą Wiercińskimi a Skarżyńskimi, Borawskimi oraz Antonim i Teresą Dolińskimi, dotyczącej zarządzania kluczem modliborskim. Świadkiem tego faktu był Benedykt Wiercieński. Dnia 29 maja 1807 w Modliborzycach w przytomności WW Macieja Czarnockiego, Józefa, Ignacego i Benedykta Wiercińskich, tudzież sławetnego Pawła Głazowskiego, woźnego przysięgłego doszło do działu Dóbr Modliborzyckich. Sprawy ciągnęły się jeszcze przez jakiś czas. Arbitrem w nich był kasztelan i senator Józef Puchała.
Fragment dokumentu dotyczącego umowy w sprawie dóbr klucza modliborzyckiego między Wiercińskimi i Dolińskimi, źródło NAC
Rozpościera się na wielu pagórkach, zalega doliny dawnych cieków wodnych (...) W wyniku trzeciego rozbioru Polski, do którego doszło w 1795 roku, Motycz znalazł się na obszarze zaboru austriackiego. W 1809 wieś została włączona do Księstwa Warszawskiego. W 1815 r. znalazła się w Królestwie Kongresowym w zaborze rosyjskim. Motycz odwiedził również Tadeusz Kościuszko, ubrany w krakowską sukmanę zwaną fijarówką, nawoływał do walki z zaborcami (...) źródło :Wikipedia.
Sprawił się jednak expedite, ujmując całą powszechność żołnierską rubasznością i wylaniem, miarkowanym dwornymi manierami. Zdawał się dwoić w posługach, pilnie przy tym myszkując, zali nie zdradzi się który znakiem wtajemniczonych. Ku szczeremu ukontentowaniu wyłowił czterech, a między nimi Radzimińskiego, brata z loży warszawskiej i dawnego towarzysza broni.
Zebrał ich w jakimś alkierzu, aby się niecoś wywiedzieć o przygotowaniach w Lubelskiem.
Najstarszy z nich, Radzimiński Antoni, rotmistrz Kawalerii Narodowej małomówny z przyrodzenia i posępny, szarpiąc wąsy wyrzekł z nie ukrywaną goryczą w odpowiedzi na Sewerowe pytania:
— Szlachta w sajetach a Rzeczpospolita w łachmanach, to jedno pewne.
— Tak zawsze bywało, ale dziwno mi, iż w tak licznej kompanii znalazłem was jeno czterech braci i towarzyszów. Wszak lubelska loża wymieniła w swoim katalogu kilkudziesięciu. Snadź więcej nie przystało do kuligu !
— Jest nas tutaj kilkunastu — objaśniał staroście Wiercieński — nie pragnęli się ujawniać. Boją się zdrady przed własnymi rodzicami, co by w takich ciżbach snadniej zdarzyć się mogło.
— Wszędzie po staremu przemoc górę trzyma — zauważył Sewer.
— Bo po staremu między naszymi ojcami nie znajdzie liberalistów.
— I nie podobna z nimi być za jedno — wybuchnął staroście Wiercieński. —Sami to adherenci Targowicy i tyranowie poddaństwa, klechom jeno posłuszni a zabobonom hołdujący. Co im tam Rzeczpospolita i troska o dobro społeczności !
Nadzieja na odzyskanie niepodległości, pomimo podeszłego wieku, skłoniła Wiercińskiego do działania i w roku 1809 został komisarzem do spraw przejęcia władzy od Austriaków z okręgu kraśnickiego i zorganizowania administracji Księstwa Warszawskiego [link].
Wojciech w 1810 roku został wybrany sędzią pokoju powiatu lubelskiego. W jednej z ksiąg z jego podpisem znajduje się akt urodzenia Antoniego Wiercińskiego s. Pawła i Tekli Koźmian.
W dniu 04.06.1820 roku w Lublinie Wierciński, wraz z Joachimem Owidzkim [link], brał udział w uroczystości konsekracji, mianowanego sufraganem lubelskim, Józefa Szczepana Koźmiana [link].
W 1822 roku wpłacił datek na budowę pomnika Tadeusza Kościuszki.
Wojciech Wierciński u schyłku życia pełnił już tylko funkcję marszałka sejmiku szlachty kraśnickiej i tak też zapisano w jego akcie zgonu.(...) o godzinie drugiej z południa umarł Wojciech Wiercieński, osiemdziesiąt sześć lat mający, Dziedzic Dóbr Wierzchoskich, Marszałek Powiatu Kraśnickiego w Wierzchowiskach zamieszkały, syn Marcina i Agnieszki(...) Według metryki ślubu z Gertrudą Wierzbicką w chwili zgonu miał 83 lata. Nie mogąc pogodzić się z przedwczesną śmiercią jednej z ich córek, dnia 24.09. 1837 zmarła również Gertruda [akt zgonu Modliborzyce nr 65 Wiercińska Gertruda]
Wojciech Wielądko, Drzewa genealogiczne Wiercińskich h. Rawicz i Ślepowron, C. Dr 1762, AGAD.
Dok. Trybunału Koronnego Lublin,1782 Kopie relacji s.55
Urzędnicy podlascy XIV‒XVIII wieku. Spisy, opr. E. Dubas- Urwanowicz, W. Jarmolik, M. Kulecki
„Regestr diecezjów” Franciszka Czaykowskiego, czyli właściciele ziemscyw Koronie 1783‒1784, Warszawa 2006, s. 368‒369
J. Mazurkiewicz, Zabytek prawa bartnego w Wierzchowiskach z ostatnich lat Rzeczypospolitej szlacheckiej, „Czasopismo Prawno-Historyczne”, 1958, z. 2, s. 295‒299
J. Kermisz, Lublin i Lubelskie w ostatnich latach Rzeczypospolitej (1788‒1794), t. I, Lublin 1939, s. 13
Kajetan Kożmian, Pamiętniki 1780-1815.
Adalberto de Wiercienie Magna Wiercieński, Liber 1 Ingrossationis, Dokumenty Trybunału Koronnego w Lublinie.
Dokumenty Trybunału Koronnego w Lublinie, Liber 1mus Complanationum NAC.
Jezierski, 35102.2.1160 Prothocollon Inscriptionum.
Dokumenty interesu Wojciecha Wiercińskiego, pieczęć lakowa z herbem Ślepowron Wojciecha Wiercińskiego, Archiwum Gospodarcze Wilanowskie, Archiwum Główne Potockich , AGAD Warszawa.
1786 Wojciech & Teofila, mieszczanie z Modliborzyc 35102.1.1141
Protokół Decretów Ziemskich Roku 1786.
Zbiór Konstytucji i uchwał Sejmu pod związkiem konfederacji w Warszawie, 1791.
1796 Wierciński prowadzi sprawę swojej przyszłej żony Gertrudy, Trybunał Koronny, Lublin, Komparycyonarz.
1796 Wojciech Wiercieński Sprawy prowadzone w Trybunale Lubelskim, Sentencyonarz.
1796 Wojciech Wierciński, córki Borawskiego Inquisitiones skan 326.
1796 Wojciech Wierciński, plenipotencja, Protokół Plenipotencyi, od dnia 12 Miesiąca Stycznia Roku 1796, Wilczopolski s. 34 35.
1796 Sprawa Czarnockiego, protokół dekretów s. 251805 Wojciech Wiercieński, dziedzic połowy Modliborzyc, Kontrakty i donacje mieszczan modliborzyckich.
Ekstrakty z akt sądów grodzkich drohickich z lat 1713-1789] skan 346.
1822 - Lista imienna osób składajacych ofiary na pomnik Tadeusza Kościuszki.
Andrzej Zajączkowski, Elity urodzenia, Semper, 1993.
Andrzej Kaproń, Wojciech Wiercieński i jego potomkowie, Rocznik Lubelskiego Towarzystwa Genealogicznego 2013.
Gazeta Warszawska nr. 66. s. 1261 z 1820.
Wielka Encyklopedia Powszechna lustrowana, seria 1, T. XXXIX, s. 480, Warszawa, 1903.
Dzieci osoby nr. 1, Wojciecha Wiercińskiego zwanego Buzak h. Ślepowron i Gertrudy Józefy Wierzbickiej h. Gryf.
2. Wiercińska zwana Buzak h. Ślepowron, Tekla, ur. Słupie 25.02.1800, ochrzczona przez akuszerkę, zm. 02.1800 r.
3. Wiercińska zwana Buzak h. Ślepowron, Alojza Antonina Joanna, ur. Słupie 06.1801, chrzest Modliborzyce 21.06.1801, chrzestni: Józef Puchała, dziedzic Zaklikowa z Antoniną z Suchodolskich, żoną, zm. Lublin 04.03.1877, ślub Modliborzyce 20.10.1818 Jan Nepomucen Łempicki h. Junosza, podpułkownik Gwardii Królewskiej, ur. 1790, zm. Lublin, 1862.
W roku 1820 odkupił od Wojciecha Wiercińskiego wieś Stojeszyn.
4. Wiercińska zwana Buzak h. Ślepowron, Marianna Agnieszka Onufria, ur. Słupie 12.06.1802, chrzest Modliborzyce 02.05.1803, chrzestni: Józef Ludwik Wierzbicki z Wiktorią Wierzbicką, Wacław Boniecki z Józefą Chobrzyńską oraz Jan Wierzbicki z Marianną Dzierzbicką, zm. Warszawa 01.01.1880, pochowana Warszawa, cm. Powązkowski 03.01.1880, ślub Modliborzyce 1819 Adam Jan Chrzciciel Augustyn Jawornicki h. Gozdawa, cześnikowicz malborski, dziedzic Słabuszewic k. Sandomierza parafia Malice, gmina Lipnik, powiat Opatów, ur. ok. 1790, zm. Słabuszewice [d. Słabuszowice] ok.1860, syn cześnika malborskiego Wojciecha i Marianny Kuczkowskiej h. Jastrzębiec.
1802 - chrzest z wody tuż po porodzie Marianny, chrzestnymi zostali miejscowi żebracy Jakub Gach i Agnieszka Szelągowicz.
1880 - zmarła w domu córki, Gertrudy Laskiej.
Źródła:
Andrzej Kaproń, Wojciech Wiercieński i jego potomkowie, Rocznik Lubelskiego Towarzystwa Genealogicznego 2013.
5. Wiercińska zwana Buzak h. Ślepowron, Wiktoria Teofila, ur. Słupie 26.12.1803, chrzest Modliborzyce, chrzestni: Ignacy Wiercieński i Marianna Dzierzbicka, zm. Płock 26.05.1870, ślub Modliborzyce 02.01.1825 Jan Paweł Łempicki h. Junosza, do 1851 dziedzic majątku Godziszewy, ur. 1791, zm. 1853 r. Jan Paweł Łempicki był synem Felicjana Łempickiego [zm. 3marca 1821 r.] i Julianny Starorypińskiej. 1821 - po śmierci ojca odziedziczył połowę majątku Godziszewy.
1826 - wykupił pozostałą część od siostry.
6. Wiercińska zwana Buzak h. Ślepowron, Emiliana Apolinaria Aniela, ur. Słupie 05.01.1805, chrzest Modliborzyce, chrzestni: Ignacy Wybranowski z Anielą Stadnicką, asysta I, Antoni Stadnicki z Antoniną Wybranowską, asysta II, Józef Wybranowski z Marianną Wiercińską, zm. Słupie 02.03.1808.
Źródła:
1805 liber Modliborzyce
7. Wiercińska zwana Buzak h. Ślepowron, Walentyna Faustyna Anna, ur. Słupie 14.01.1806, chrzestni: Maciej Kazimierz Rzeczycki z żoną Anną, asysta Benedykt Józef Wiercieński z Barbarą Młyńską, zm. Rozwadówka, pow. Radzyń Podlaski 12.02. 1851.
Mieszkała w Bidzinach k. Opatowa a następnie w Rozwadówce w pow. Radzyń Podlaski, ślub 1, Ewaryst Jasieński h. Dołęga, dziedzic Jasic k. Opatowa, ur. ok. 1800, zm. Bidziny 1831, syn Teodora i Elżbiety Karskiej, ślub 2, Modliborzyce 1833 Augustyn Jasieński h. Dołęga, dziedzic Rozwadówki k. Wisznic, ur. Kąkolewnica k. Radzynia Podlaskiego 1807, zm. Kąkolewnica, pow. Radzyń Podlaski 13.01.1854, syn Ignacego i Apolonii Szlubowskiej.
1820 ok. - ukończył warsz. konwikt pijarów.
19.09.1823 - student - wpis, Wydział Prawa i Administracji, sekcja Prawa i Admin. Uniwersytetu Warszawskiego
1831- pporucznik 1 pułku jazdy lubelskiej.
1831.08.01 - porucznik 10 pułku ułanów.
1831,09.30 - wziął dymisję. Przybył 10.31 do Warszawy, stawił się przedKRW, ponowił przysięgę na wierność carowi.
1833 - właściciel Rozwadówki, oficer b. wojsk polskich, zmarły 1854 r.,wylegitymowanego ze szlachectwa w Królestwie przed 1850 r., którego z Walentyny Wiercińskiej, wdowy po Ewaryście Jasieńskim, synowie: Teodor i Juliusz.
1833 - zaślubił Walentynę Wiercińską i z niej miał synów, Teodora i Juliusza, ożenionego z Ksawerą Zbylitowską.
1860 - asesor sądu policji poprawczej w Kielcach. 
1851, Kurier Warszawski, nekrolog.
Źródła:
akt ślubu nr 28 z 1830 roku Modliborzyce Ewaryst Jasieński h. Dołęga, akt ślubu Modliborzyce 27.05.1854 Augustyn Piotr Józef Ignacy Jasieński h. Dołęga.
Kurier Warszawski nr 59 z 03.03.1851
8. Wiercińska zwana Buzak h. Ślepowron, Paulina, ur. Słupie 24.09.1808, chrzest Modliborzyce, chrzestni: Kajetan Koźmian i Pelagia Łaznińska, asysta Jan Wierzbicki z Marianną Kobylską, zm. Rozwadówka, pow. Radzyń Podlaski 30.07.1837.
Zmarła w czasie wizyty u siostry Walentyny w Rozwadówce, mąż Jakub Zembrzuski h. Doliwa, dziedzic Chromakowa k. Żuromina i Stępowa k. Łowicza, ur. Szczytno, gub. warszawska 1794, zm. Chromaków 25.11.1861.
Jakub Zembrzuski, dziedzic Dóbr Chromaków, wdowiec po Paulinie Wiercińskiej. Zgon zgłosili, Ludwik Szwedowski, wójt gminy Chromaków i Piotr Jankowski.
9. Wierciński zwany Buzak h. Ślepowron, Seweryn, dziedzic Wierzchowisk do 22.07.1840, posesor Zaleszyc [1843], dziedzic działu we wsi Woroniec k. Komarówki, ur. Wierzchowiska 08.01.1816, zm. Dołha, pow. Radzyń Podlaski 06.05.1863, ślub Janów Lubelski 1841 Olimpia Marianna Ludwika Ostrowska, ur. 1820, c. Leona, naczelnika pow. krasnostawskiego i Ksawery Czarneckiej [akt ślubu].
1838, podpis Seweryna pod ugodą ze starozakonnymi Abramenm i Hermanem z Lublina.
1840 - Wierciński Seweryn majątek Wierzchowiska (...)stracił w części na życie, w części uczciwie płacąc długi rodziców ze swojej tylko schedy, po wyposażeniu pp. szwagrów, do czego oni się nie przyłożyli (...)bardzo miły, roztropny i zacny człowiek, lecz z biedy i kłopotów wpadł w nieszczęśliwy nałóg napijania się, co nie trafiało się często, bo i po pół roku i po roku bywał jak najprzyzwoitszym.
1863 - poległ pod Dołbą, służąc w oddziale Aleksandra Czarneckiego - Bończy. Dołha (Dołba) to niewielka wieś na wschód od Międzyrzeca Podlaskiego, dawny powiat radzyński guberni siedleckiej nad Kanałem Drelowskim.
Wierciński Seweryn -poległ pod Dołbą w powiecie Radzyńskim, służąc w oddziale Bończy.
Obok Seweryna Wiercińskiego w oddziale Aleksandra Czarneckiego ''Bończy'' znalazł się na Podlasiu i szczęśliwie dla polskiej kultury przeżył Aleksander Głowacki .
Później, już po powstaniu, Aleksander Głowacki utrzymywał kontakt z innym powstańcem z rodu Wiercińskich, Henrykiem Wiercieńskim.
Kajetan Kraszewski, Zbigniew Sudolski (opr.), Kronika domowa. Silva rerum, wspomnienia i zapiski dzienne z lat 1830–1881, s. 318–319,Warszawa 2000.
Dzieci osoby nr. 3, Alojzy Antoniny Joanny,Wiercińskiej zwanej Buzak h. Ślepowron i Jana Nepomucena Łempickiego h. Junosza.
10. Łempicka h. Junosza, Felicja, ur. 18.05.1822, ślub Turwia 12.07.1853 Stanisław Egbert Koźmian h. Nałęcz, publicysta, właściciel ziemski, poeta, ur. Wronów 21.04.1811, zm. Poznań 23.04.1885.
1831 - Stanisław po powstaniu listopadowym na emigracji w Anglii, gdzie zajął się pracami nad dziełami Williama Szekspira, a także zbieraniem pomocy finansowej dla innych emigrantów.
1849 - otrzymał prawo zamieszkania w Poznańskiem.
1851 - nabył majątek Przylepki koło Śremu.
1853 - pobrali się z Felicją Łępicką w przydomowej kaplicy Chłapowskich. Poza rodzicami i rodzeństwem panny młodej, a także braćmi Stanisława uczestniczyli gen. Dezydery Chłapowski z żoną i synem, Zygmunt Grudziński oraz Kajetan i Franciszek Morawscy - akt ślubu z parafii Brodnica k. Śremu.
1867 - przeniósł się na stałe do Poznania.
1875- wraz z Józefem Paszkowskim i Leonem Ulrichem wydał Dzieła dramatyczne Williama Shakespearea.
11. Łempicki h. Junosza, Jan Chryzostom Wiktor Konstanty, radca Dyrekcji Głównej Towarzystwa Kredytowego, dziedzic Stojeszyna, ur. Wierzchowiska, par. Modliborzyce 1824, zm. 1886, ślub 1, Zofia Starnalska, ślub 2, Warszawa, par. św. Aleksandra 03.02.1856 Julia Zofia Kozłowska h. Jastrzębiec, dziedziczka Wolicy, ur. Siedlce 1828.
Julia była córką Jana, oficera z Powstania Listopadowego i Antoniny Madalińskiej, świadkowie ślubu Karol Łempicki brat Konstantego i Jan Kłodnicki szwagier nowozaślubionej.
12. Łempicki h. Junosza, Karol, ur. 1828, zm. 1875, ślub Kryłów 1871 Gabriela Rulikowska h. Korab.
13. Łempicka h. Junosza, Natalia Marianna, ur. 1833, zm. Zadybie 1899, ślub Warszawa, par. św. Andrzeja 30.04.1857 Artur Finke - Piaskowski, ur. Radowiec, pow. Radzyń Podl. 03.06.1819.
Dzieci osoby nr. 4, Marianny Agnieszki Onufrii Wiercińskiej zwanej Buzak h. Ślepowron i Adama Jana Chrzciciela Augustyn Jawornickiego h. Gozdawa.
14. Jawornicka h. Gozdawa, Aniela Jowita Joachima, ur. 1820, zm. 1902.
15. Jawornicki h. Gozdawa, Seweryn Franciszek Ksawery Piotr, ur. 1822.
16. Jawornicka h. Gozdawa, Gertruda Eleonora Józefa, ur. 1824, zm. 26.02.1904, ślub Goźlice 07.03.1846 Antoni Karol Józef Laski, ur. 1823, zm. 10.09.1899.
17. Jawornicki h. Gozdawa, Wiktoryn Maciej Józef, ur. 1828.
18. Jawornicka h. Gozdawa, Kasylda, ur. 1829, zm. 1831.
19. Jawornicki h. Gozdawa, Albin Aleksander Wacław, ur. 1830, zm. 1868, ślub Michalina Karońska h. Syrokomla.
20. Jawornicka h. Gozdawa, Adela Balbina, ur. 1833.
Dzieci osoby nr. 5, Wiktorii Teofili Wiercińskiej zwanej Buzak h. Ślepowron i Jana Pawła Łempickiego h. Junosza.
21. Łempicka h. Junosza, Melania Gertruda Julianna, ur. 1825, zm 1893.
22. Łempicki h. Junosza, Rudolf Juliusz Tymoteusz, ur. 1827, zm. Modliborzyce 1828.
Źródła:
1828 Modliborzyce, akt zgonu nr. 110.
23. Łempicki h. Junosza, Jan, ur. Modliborzyce 26.06.1828, zm. Modliborzyce 26.06.1828.
24. Łempicka h. Junosza, Paulina Teofila Antonina, ur. 1830, zm 1896, ślub Józef Gabryel Jórski h. Grzymała, oficer zawodowy, kapitan , ur. Chmielowo, pow. Przasnysz 11.02.1791, on wdowiec, ona panna.
25. Łempicka h. Junosza, Walentyna Julianna Józefa [Maria od Najświętszego Serca Jezusa], siostra przełożona klasztoru w Kętach, ur. Godziszewy k. Rypina 07.02.1833, zm. Kęty 24.01.1918, pochowana na cmentarzu komunalnym w Kętach.
08.09.1873 - złożyła śluby zakonne wg reguły św. Klary na ręce generała kapucynów o. Egidio Baldesi.
1881 - została skierowana w przez metropolitę krakowskiego kard. Albina Dunajewskiego do Kęt, gdzie uzyskała pozwolenie na utworzenie nowej wspólnoty zakonnej.
09.11.2007 jej doczesne szczątki zostały przeniesione z cmentarza komunalnego i złożone w sarkofagu w Kaplicy Męki Pańskiej w Sanktuarium Wieczystej Adoracji Najświętszego Serca Jezusa w Kętach.
13.05.2005 Stolica Apostolska wydała tzw. Nihil obstat wyrażając zgodę na rozpoczęcie jej procesu beatyfikacyjnego.
28.01.2008 w Sanktuarium Wieczystej Adoracji Najświętszego Sakramentu wKętach bp Tadeusz Rakoczy dokonał zamknięcia procesu beatyfikacyjnego na poziomie diecezjalnym.
14.05.2010 Kongregacja wydała dekret o ważności procesu beatyfikacyjnego.
Źródła:
Bonawentura Stawarz OCPA: Promieniowanie świętości Sł. B. M. Marii od NSJ Łempickiej na mieszkańców Kęt i okolic przełomu XIX i XX wieku.
Marek M. Urbaniak FSC: S. Walentyna Łempicka (1833-1918).
Magazyn salezjański „Don Bosco” nr 3/2009 .
26. Łempicka h. Junosza, Emilia Marianna Tekla, ur. 1835, zm. 1835.
27. Łempicki h. Junosza, Erazm Felicjan Wojciech, ur. 1840, zm. 1861.
28. Łempicki h. Junosza, Henryk Marian Jan Nepomucen, ur. 1845.
Dzieci osoby nr. 7, Walentyny Faustyny Anny Wiercińskiej zwanej Buzak h. Ślepowron Augustyna Jasieńskiego h. Dołęga.
29. Jasieński h. Dołęga, Teodor, wojewoda podlaski, ur. 06.12.1836, zm. 26.03.1877.
Źródła:
Polski Słownik Biograficzny t. 11 s. 34
30. Jasieński h. Dołęga, Juliusz, ur. ok. 1850, zm. 1878, ślub Ksawera Zbylitowska, ur. ok. 1870.
31. Jasieńska h. Dołęga, Maria, ur. 1850, zm. 1870.
Źródła:
Wielka Genealogia Marek Minakowski.
32. Jasieński h. Dołęga, Ignacy, ur. 1883, zm. 02.11.1901, żona Jadwiga Ciecierska h. Rawicz, ur. 1860, zm. ok. 1928, c. Stefana i hr. Jadwigi Rzewuskiej zwanej Beydo, wnuczka Dominika, marszałka szlachty guberni grodzieńskiej i Konstancji Grzybowskiej.
Synowie osoby nr. 9, Seweryna Wiercińskiego zwanego Buzak h. Ślepowron i Olimpii Marianny Ludwiki Ostrowskiej.
33. Wierciński zwany Buzak h. Ślepowron, Ksawery Edmund, ur. Janów Lub. 16.11.1843, chrzest Janów Lub.[Biała] 28.12.1843, chrzestni: Jan Łempicki, dziedzic Stojeszyna z Ksawerą Ostrowską, asysta Leon Ostrowski z Antoniną Łempicką, zm. Warszawa 30.10.1854, pochowany Warszawa, Stare Powązki, kwatera 26, rzad 6, miejsce 2.
W Janowcu dnia 24 grudnia 1843 roku Stawił się Wiemożny Leon Ostrowski, Naczenik Powiatowy w mieście Janowie zamieszkały lat 53 mający i Seweryn Wierciński dzierżawca Dóbr Zaleszyc w Guberni Podlaskiej będących w tejże wsi zamieszkały lat 27 i w obecności Jaśnie Wielmożnego Jana Łempickiego Dziedzica Dobr Stojeszyna, Referendarza Stanu, Kilku orderów Kawalera w tejże wsi zamieszkałego lat 60 tudzież Wielmożnego Leona Ostrowskiego, Naczelnika Powiatu Zamoyskiego lat 53 mającego i okazał nam dziecię płci męskiej, urodzone w mieście Janowcu dnia szesnastego listopada bieżącego roku o godzinie ósmej z wieczora z Jego Małżonki Wielmożnej Olimpii z Ostrowskich lat 23 mającej. Dziecięciu temu na chrzcie Świętym (...) nadane zostały imiona Xawery i Edmund a Rodzicami Jego chrzestnymi byli wspomniany Jaśnie Wielmożny Jan Łempicki z Xawerą Ostrowską i Wielmożny Leon Ostrowski z Jaśnie Wielmożną Antoniną Łempicką [akt chrztu]
Tu spoczywają zwłoki ś.p. Ksawery z Czarneckich Ostrowskiej, żyła lat 73, umarła 20 stycznia 1863 r. Prosi przechodnia wraz z swym wnukiem Ksawerym Wiercieńskim, żył lat 11, umarł 30 października 1854 r. o pobożne westchnienie oraz Tu spczywają zwłoki ś.p. Stefana Wiercieńskiego, Urzędnika Kolei Warszawsko Wiedeńskiej, zmarłego w dniu 12 kwietnia r. 1877 w wieku lat 27. W tym miejscu spczywają również, Felicja z Gawińskich Ostrowska ur. 20 listpada 1832 - zm. października 1898 r., Wanda z Ostrowskich Naruszkiewiczowa, żyła lat 78, zm. 22. X. 1931, Helena Ostrowska zm. dn. 9. XII 1932 [Stare Powązki link]
Dzieci osoby nr. 11, Jana Chryzostoma Wiktora Konstantego Łempickiego h. Junosza.[ nie wiem po której żonie]
35. Łempicki h. Junosza, Jan, ur. ok. 1870.
36. Łempicki h. Junosza, Władysław, ur. ok. 1870.
37. Łempicka h. Junosza, Maria Julia Antonina, ślub Modliborzyce 1885 Ignacy Wołkowicz.
38. Łempicka h. Junosza, Róża Julia Kamilla, ur. 1865, zm. 1934, mąż Aleksander Piotr Henryk Gerlicz h. Lis odmienny, ur. Tarnawka 08.06.1867, zm. Palikije, par. Wojciechów, woj. lub. 14.02.1931.
39. Łempicka h. Junosza, Zofia Antonina Julia, ur. ok. 1870, mąż Stanisław Marian Kisielewski.
Syn osoby nr. 12, Karola Łempickiego h. Junosza i Gabrieli Rulikowskiej h. Korab.
40. Łempicki h. Junosza, Stefan, ur. ok.1860.
Syn osoby nr. 13, Natalii Marianny Łempickiej h. Junosza i Artura Finke - Piaskowskiego.
41. Piaskowski, Antoni, ur. ok. 1780, żona Maria Janina Elżbieta Szczuka h. Grabie, ur. ok. 1870.
Syn osoby nr. 19, Albina Aleksandra Wacława Jawornickiego h. Gozdawa i Michaliny Karońskiej h. Syrokomla.
42. Jawornicki h. Gozdawa, Adam Aleksander Michał, ur. 1856, zm. 1937, ślub Warszawa, par. św. Aleksandra 1886 Emma Maria Ludwika Mc Roth, ur. ok. 1855, zm. 23.07.1920, c. Fryderyka.
28
Jul
