Translator

Odrobina legendy, podział rodu Snopków na dwie linie, Snopkowskich h. Rawicz i Snopek Wiercińskich h. Abdank.

Próbę odtworzenia dziejów Rodu powinienem zacząć od wyjaśnienia różnicy pomiędzy rodem a rodziną. Otóż mianem rodu określa się „osoby złączone wspólną krwią, pochodzące od jednego i tego samego przodka.” natomiast rodziną jest„ grupa osób związanych ze sobą więzami ściślejszymi niż członkowie rodu, złożona z męża, żony i dzieci.”

Włodzimierz Dworzaczek „Genealogia” Instytut Historii Polskiej Akademii Nauk. Państwowe Wydawnictwo Naukowe Warszawa 1959 str. 15

Odkrywanie pewnych faktów bywa emocjonujące, chwilami budzi zdziwienie i zaskakuje. Poszukując danych z dziejów rodu w źródłach podlaskich, odpowiedź znalazłem na Litwie. Pochodzenie Józefa Wiercieńskiego herbu Ślepowron, posła na Sejm Wielki z sandomierskiego wyjaśniło drzewo genealogiczne Snopek Wiercińskich z Wołynia herbu Rawicz. Korzeni Wiercińskich doszukiwałem się na Mazowszu znajdując we wsi Mozgawa pod Jędrzejowem i dalej gdzieś na Morawach. Natomiast sam Jędrzejów, to głównie zakon Cystersów. Wydaje się, że pewne związki z zakonem łączą Snopków, a także ich potomków - Wiercińskich. Jeszcze do niedawna sądziłem, że Wiercińscy i Wiercieńscy to dwa odrębne rody. Jak się okazało to zaledwie dwie formy tego samego nazwiska.
Jan Ciechanowicz w opracowaniu '' Rody szlacheckie Imperium Rosyjskiego pochodzące z Polski'' oraz w 5 tomie '' Rodów rycerskich Wielkiego Księstwa Litewskiego'' przedstawia m. in rodzinę Wiercińskich. Wywodzi w nich pochodzenie Snopków z Wiercienia
'' wiercińskich '' od tych z Mozgawy.

Wierciński vel Wertyński (Vertinskas) herbu Janina, Ogończyk, Rawicz, Ślepowron, Wieniawa. Używali przydomku Snopek. Pochodzili z Polski środkowej, ale bardzo wcześnie odgałęzili się na wschodnie połacie Rzeczypospolitej. Snopkowie zaś - jak podaje Przemysław Dąbkowski (Wędrówki rodzin szlacheckich, Lwów 1925, s. 9) - ród swój wiedli z Małopolski. Pisali się ''z Mozgawy'', już w XV wieku posiadali liczne wsie na Rusi Halickiej. 

W Przydomkach polskich, litewskich i rusińskich, poz. 2133,  Kraków 1897, dr. Aleksander Stekert zapisał.

Snopek, pk. XVII i XVIII s. Wiercieńskich lub Wiercińskich w podlas.(Nies.) i orsz. (Const. 1764). 

  Żniwa, autor nieznany, początek XX wieku

Pogląd ten potwierdzają inne zapiski. Chcąc udowodnić mój tok myślenia, muszę odwołać się do wydarzeń z czasów średniowiecza. Źródła nazywają Rawitami również Snopków z Mozgawy. Czy słusznie ?

Jan Długosz w Insigniach napisał o Rawitach te słowa(...) wywodzący się z plemienia czeskiego, gdzie nazywani są Wrszowcami:z powodu zbrodni wiarołomstwa wytraceni z całym ich rodem przez książąt Czech, z wyjątkiem niewielu, którzy uszedłszy do Polski rozrośli się w znakomitą rodzinę. Mężowie surowi, nieustraszeni i okrutni, niektórzy również skłonni do rozlewu krwi,gardzący niebezpieczeństwami(...)

Mord Wrszowców poprzedziło, nie mniej brutalne wydarzenie z 28 września 995 roku w Libicach.

(...)W X wieku gród był główną siedzibą rodu Sławnikowiców i stolicą libickiego Księstwa Sławnika. Tu urodził się Wojciech Sławnikowic znany w historii Polski i Czech jako święty Wojciech. Gród zniszczony został w 995 roku przez wojska praskie dowodzone przez Wrszowców i włączony do państwa czeskiego(...).

(...)Tarcia między rządzącymi Przemyślidami a Sławnikowicami nasiliły się po śmierci Sławnika (981), a zwłaszcza Strzeżysławy ( 981 ). Senior rodu Sobiebor rozpoczął otwartą rywalizację także na poziomie ekonomicznym, otwierając w Libicach mennicę, która biła własne monety. Pierwsze z nich zostały wybite na cześć jego brata Wojciecha, który akurat wtedy objął biskupstwo praskie. Jak na ówczesne czasy mennica wybiła ogromną liczbę monet, bo aż 70 tysięcy. Na awersie monet znajdowała się ręka z nożem, a na rewersie zrywający się do lotu orzeł.

W 28 września 995 doszło do otwartego konfliktu między oboma rodami. Książę czeski Bolesław II Pobożny siłami innego rodu Wrszowców zaatakował Libice i zajął prawie pozbawiony obrony gród, który otwarto mu po przyrzeczeniu nietykalności mieszkańców. Szukające azylu w kościele rodziny braci zostały z niego wywleczone i wymordowane. Z siedmiu synów Sławnika ocaleli jedynie najstarszy Sobiebor będący na wyprawie wojennej przeciw Obodrzycom wraz z Ottonem III i Chrobrym i przebywający na Zachodzie biskup Pragi Wojciech (późniejszy święty) oraz towarzyszący mu najmłodszy przyrodni brat Radzim(...) źródło: Wikipedia (Sławnikowcy , Libice )

Okazja do zemsty nadarzyła się bardzo szybko. Tym razem Przemyślidzi uderzyli w zagrażających ich potędze Wrszowców, niedawnych swych sojuszników.

(...)Po wymordowaniu w 1108 znacznej części rodu, pozostała przy życiu tylko jedna gałązka. Wrszowcy ci do końca XII wieku, starali sie odzyskać dawną pozycję. Nemoj stał się pierwszym kasztelanem w Litomierzycach i około roku 1160 został kamerdynerem królewskim. Jego brat Jarogniew był przez długi czas kasztelanemw Saaz ( Zatec) w latach 1146/7 do 1177. Oprócz Czech Wrszowcy w XII wieku żyli w Detrichovcu (Hrutovcu ) na Morawach. Posiadali silną pozycję w prowincji Znojmo-Bítovska(...) źródło: Wikipedia czeska

(...) atoli Światopełk książę czeski w roku 1108 Mutynę i z synami dwiema jego, Bożejem i Boraszkiem, także Unisława i Domisława, wszystko to Rawiczanie byli, pozabijać kazał, czym przerażeni drudzy tegoż domu familianci do Polski się wynieśli; przyjął ich mile Bolesław III Krzywousty król Polski i w dobra ich w rawskim województwie opatrzył, gdzie wiele zamków i miast pofundowali i familią swoją w tym kraju rozplenili(...) Kasper Niesiecki, Herbarz, VIII, 98-99

  Joseph Mathauser Zagłada Wrszowców

Rodową siedzibą Wrszowców był gród Vraclaw koło Wyszehradu. Właśnie tam został zamordowany Mutyna z dwoma synami.

(...)Wrszowcy, Werszowcy ( łac.Vrsines, czeskie Vršovci), zobacz też Rawici początkowo czeski, następnie polski ród możnowładczy o początkach historii w X-XII wieku. Posiadali swe domeny w północnych Czechach wokół Zadca i Litomierzyc W 995 r. aktywnie uczestniczyli w wyniszczeniu. Sławnikowców, prawdopodobnie w zemście za rzucenie na nich klątwy przez świętego Wojciecha. Wiele wskazuje, że przejęli po nich także Libice. Początkowo powiązani i skoligaceni z Przemyślidami, wraz ze wzrostem potęgi rodu zaczęli z nimi rywalizować(...)Wikipedia

Pierwszym Rawitą, zapamiętanym przez historię naszego kraju, był Goworek. Prawdopodobnie to potomek ocalałego z pogromu najstarszego syna Mutyny. Komes Goworek dowodził rycerstwem sandomierskim w bratobójczej bitwie pod Mozgawą, wspierając Leszka Białego. Synowie Grota, potomka Goworka, Sięgniew i Warsz dali początek dwóm liniom Rawiczan: Grotowicom i Warszowicom. Od tych drugich wzięła swą nazwę Warszawa, stolica Polski. Rawiczami według herbarzy byli również Snopkowie z Mozgawy.
Libice po wydarzeniach z 995 roku przejęli Wrszowcy.  Stało się to na wiele lat przed narodzinami Grota syna Goworka. W historii Snopków pojawia się wątek czeskiego króla Jerzego z Podebradu i jego rodu z Kunstatu na Morawach. Czeska historia wiąże miano Snopek z pozamałżeńskim pochodzeniem Jerzego z Podebradu. Podobnie czyni  Jan Długosz, ( Gyrziko) chociaż w sprawowaniu rządów czeskich zręczny i zalety godny, zgubnem jednak zarażony był kacerstwem; prócz tego padało nań podejrzenie, że otruł zacnego króla Władysława. To także wielu zrażało i gorszyło, że pomieniony Jerzyk, przezwiskiem Snopek, pochodzący z rodziców odszczepieńców i wychowany w kacerstwie, z mlekiem macierzyńskim. Opera omnia tom 6.

Długosz jako katolik, nie darzył szczególną sympatią króla Jerzego i husytów. Nie odmawiał jednak zalet, które zaprowadziły go na tron.
Zmarły w 1808 roku biskup pomocniczy warszawski Jan Albertrandy zebrał z archiwów Neapolu, Watykanu i Szwecji wypisy źródłowe do dziejów Polski. O ile Długosza można podejrzewać o stronniczość, w przypadku Albertrandego syna Włocha osiadłego w Polsce, ten zarzut należy wykluczyć. Otóż łączy on miano Snopek z całym rodem króla Jerzego.
(...)Przeciw takowej w Czechach elekcyi najpierwsi powstali książęta na Śląsku mający się za znieważonych, iż człowiekowi rodu dość niskiego, (z familii swoiej Irzyk miał przezwisko Snopek) podlegać mieli.(...), Jan Albertrandy, Żegota Onacewicz. Panowanie Kazimierza, Jana Alberta i Aleksandra Jagiellończyków.

Historia zapamiętała trzech synów króla Jerzego z pierwszego związku z Kunegundą ze Sztemberka: Henryka księcia ziębickiego,oleśnickiego, wołowskiego i hrabiego kłodzkiego, Wiktoryna - księcia opawskiego oraz Boczka. Wiktoryn zmarł w 1500 roku w Cieszynie a został pochowany w Kłodzku. Boček z Kunštátu, ur. 15 lipca 1442 roku - zm. 29 września 1496 roku, z dynastii Podiebradów. Boczek był najstarszym synem namiestnika i wielkorządcy królestwa czeskiego, późniejszego króla Czech Jerzego z Podiebradów i Kunegundy ze Sztemberka. Boczek zmarł w stanie bezżennym nie doczekawszy się potomstwa. źródło: naukowy .pl

Jerzy z drugiego związku z Joanną z Rozmitalu miał Jana, Jerzego, Fryderyka i Henryka Młodszego. Ojcem Jerzego i dziadem dla jego synów był urodzony w 1403, zmarły 1 stycznia 1427 roku w Pardubicach, Wiktoryn z Podiebradów.
Jeśli wierzyć genealogi Boczków z Kunstatu i Podiebradu to ojcem Wiktoryna był Boczek V von Kunstadt, który zmarł w 1410 roku a matką Anna von Berka-Duba-Lipa vel Anna Eliska z Dube, córka Henryka z Lipy. Ojcem Boczka V był zmarły w 1373 roku Boczek IV z Kunstatu i Klara N. Boczek IV zaś to syn Heralda von Kunstadt zm. 1350 r., który to Herald był synem Bohusza z Kunstatu, zm. 1280 r. syn Kuny z Obran. Ojcem Kuny był zmarły w 1240 roku Heralt [Gerald] z Obran. - źródło: Jamie Allen's Family Tree

Gerald z Obran, burgrabia ołomucki zmarły ok. 1240 miał synów trzech: Boczka z Berneku burgrabiego znojemskiego, Śmiła z Obran burgrabiego brumowskiego i Kunę (Kunrada, Konrada) z Obran burgrabiego na zamku Veveri. Kuna z Obran z zamku Veveri również miał trzech synów. Boczka z Kunstatu, Bohusza z Kunstatu i Kunę z Kunstadtu. Po Bohuszu był Gerald z Kunstadtu, komornik brneński i znojemski, założyciel lini lestnickiej oraz Boczek z Kunstadtu, założyciel lini podiebradzkiej, komornik ziemski królewski. Trzecim synem Kuny z Obran, był zmarły w 1289 roku Kuna z Kunstadtu. Prawdopodobnie to on był przodkiem naszych Snopków. Możlwe więc, że własność Snopków Kunaszów na Haliczu, Kunaszowa Wieś nieopodal Przybysławic i morawski Kunstat mają wiele wspólnego. Można powiedzieć, że powrócili do kraju bowiem genealogia rodu von Kunstadt wskazuje jako swego przodka któregoś z Piastów śląskich.
Później, już w Polsce,  Snopkowie koligacili się z Herburtami. Herburt(...) herb przyniesiony do nas z Moraw, kędy z dawna Herburtowie na Fulsztynie zamku dziedziczyli, a potem gdy w koronie naszej osiedli, nowy Fulsztyn w Polszcze założyli  na pamiątkę dawnego skąd wyszli (...) pisał Kacper Niesiecki . 
 (...)Herburtowie, wcześniej rycerze Vulm z Fülme w Górach Wezerskich, z roku 9 kwietnia 1241 jest wzmianka o drużynie biskupa misyjnego Brunona z Schaumburgu biorącego udział w Bitwie pod Legnicą gdzie wspomniano rycerza Herborta z Fulmu. Następnie Herbutowie nabywają Felsztyn na Morawach(...) źródło: Wikipedia

Jeden z nich Jan Herburt pojawił się w Polsce za panowania Konrada Mazowieckiego gdzie został biskupem poznańskim. Reszta rodu jednak pozostała na Śląsku i Morawach. Dopiero za Władysława Opolczyka osiedli na Rusi Czerwonej. O Geraldzie burgrabim w Ołomuńcu mógł słyszeć Heinrich Herburt, który około 1264 r. był notariuszem w Opawie a następnie właśnie w Ołomuńcu.
Na dworze króla polskiego Zygmunta I przebywał niejaki (...) Wilhelm Kuna z Kunstatu, potomek staroczeskiego rodu magnackiego, otrzymał od ks. Izabeli Aragońskiej, matki królowej Bony, rewers na pewną sumę pieniężną, jeśli dopomoże do zawarcia małżeństwa Bony z Zygmuntem. Kuna narzucał się wprawdzie Zygmuntowi I na pośrednika i brał udział w uroczystościach ślubnych w 1518 r (...)lecz ocena jego usług w tym względzie była niska i (…) ks. Izabela nie czuła się związana swym przyrzeczeniem. Po śmierci ks. Izabeli Kuna zwrócił się ze swymi roszczeniami do królowej Bony i otrzymawszy od niej odmowną odpowiedź, uzyskał od stanów morawskich zezwolenie w 1532 roku na stosowanie represji wobec posłów i służebników królowej(...) Acta Tominiciana tom 15 Piotr Tomicki opr. Stanisław Górski. Ossolineum 1957

  Pieczęć Kun z Oban i Kunstatu,
  źródło: Wikipedia niemiecka.

Polscy Snopkowie opuszczają Morawy przed ruchami hysyckimi, czyli datą 06 lipca 1415 roku. Spalono wówczas na stosie, urodzonego w 1370 roku Jana Husa. Byli zatem katolikami. Snopków od Grotowców i Wrszowców odróżnia brak używanych imion, typowych dla tych rodów, jak: Grot, Prędota, Goworek czy Warsz. 

 Vraclav. Pomnik wymordowanych Warszowców
  źródło: Wikipedia czeska

Co do bitwy pod Mozgawą.

(...)Stoczona 13 września 1195 roku na polach pod wsią Mozgawa bitwa jest jednym z najważniejszych, a jednocześnie najmniej znanych starć orężnych polskiego średniowiecza. To tu zostały ostatecznie pogrzebane zapisy testamentu Bolesława Krzywoustego i przypieczętowane rozbicie dzielnicowe(...) Paweł Korulczuk, Mówią Wieki ''Bitwa pod Mozgawą czyli koniec pryncypatu''.

Daniel Kondratowicz, Leszek Biały i wojewoda Goworek
źródło:Wikipedia

Jacek Kowalski w ''Pieśni o bitwie pod Mozgawą'', potraktował bratobójcze walki z przymrużeniem oka.

Mój ludu! i wy, Krakowianie!
Zaśpiewam piosenkę niezwykłą,
Jak rżnęli się nasi przodkowie -
i czy coś z tego wynikło.

Jakże odmienne spojrzenie prezentował współczesny tym wydarzeniom, kronikarz Wincenty Kadłubek. Obraz bitwy ujął on wierszem. Oto polskie tłumaczenie słów mistrza.

Groźnie się szyki ścierają, tu i tam hufce powstają,
Lasy wstają żelazne i włócznia włóczni zagraża
Dokądże, pytam, mężowie, dokąd, nieszczęsna młodzieży?
Czyż nie szaleństwem jest w własnej nurzać się krwi?

Kronika Polska.

(...)Jest zaś w krakowskiej dzielnicy miejscowość od miana rzeki Mozgawą zwana, położona niedaleko od Jędrzejowa(...) Wincenty Kadłubek, biskup krakowski.

(...)Mozgawa, także Mozgów, dziś Mozgawa, wś, pow. Pińczów, gm. Chroberz, par. Młodzawy: Mosgawa 1396 ZS 69/66 Mozgawa 1399 ibid. 259/82, Mosgow 1420 ibid. 855/151, Mosgow 1508 Mp 489, Mozgawa 1579 Mp 218, Mozgawa parva 1674(…) Prace onomastyczne, wydania 5-7,

Komitet Językoznawstwa PAN.

Morawskie rody z okolic Znojma i Kunstatu pojawiły się w okolicach Pińczowa za czasów Konrada Mazowieckiego ( 1187-1247). Konrad zarządzał wówczas, wraz z bratem Leszkiem; Małopolską, Mazowszem i Kujawami. Był synem księcia krakowskiego Kazimierza Sprawiedliwego i morawskiej księżniczki Heleny znojemskiej. Od rzeczki Mozgawy wpadającej do Mierzawy i położonych nad nią osad tej nazwy pisał się już około 1241-1243 roku Stephanus de Moschawa, świadek na dokumencie Konrada. Stefan z Mozgawy, wraz z komesem Krystynem i innymi rycerzami, świadczy na wspomnianym dokumencie Konrada za setnika Golca z Wasilina. Prawdopobnie pradziad Jakuba Snopka, który w latach 1377-1402 był dziedzicem działów w Dziekanowicach. Zatem byli wspólnego pochodzenia z Wierzchosławem z Mozgawy, po którym poszli Mozgawscy h. Gerald (Ośmioróg).

Genealogia rodu Snopków h. Rawicz i Abdank.

1. Snopek h. Rawicz, Jakub 'Jakusz' h. Rawicz, z Dziekanowic i Mozgawy w powiecie wiślickim, komornik ziemski krakowski, dziedzic działów w Dziekanowicach, obecnie gm. Działoszyce, pow. Pińczów, woj. świętokrzyskie,  ur. ok. 1328, Mozgawa, obecnie par. Młodzawy Małe, gm. Pińczów, woj. świętokrzyskie,  1420, żona N. N., ur. ok. 1325, zm. Dziekanowice ok. 1380.
1395-7 - w sporze Krystyny wdowy po Tomisławie z Knyszyna z Jakuszem Snopkiem z Mozgawy, świadkowie zeznali, że od 16 lat jest ona w posiadaniu łąki w Dziekanowicach, którą Jakusz skosił i zebrał 200 kop siana.
1397 - Jakusz Snopek z Mozgawy zastawia za 15 grzywien Annie wdowie po Tomku z Knyszyna i jej synom 2 łąki i część młyna w Dziekanowicach.
1398 - Jakusz Snopek dziedzic Dziekanowic z synami Jaszkiem i Piotrem ręcząc za córkę i siostrę Małgorzatę zastawiają za 94 grzywien Więcławowi z Dziekanowic swoją częśc w Dziekanowicach, z wyjątkiem 2 łąk i części młyna, które ma w zastawie Krzystka wdowa po Tomku z Knyszyna. 
1398 - Jacus Snopco de Mosgawa.
1399 - Jakusz Snopek z Mozgawy i jego synowie Jasz i Piotrasz zeznają, że Małgorzata c. Paszka z Krzęcic zapłaciła główszczyznę za zabicie Klemensa s. Jakusza; Niemsta i jego syn Andrzej h. Jastrzębiec jako poręczyciele tejże Małgorzaty zobowiązują się zapłacić Jakuszowi Snopkowi 30 grzywien pod rygorem wzrostu długu do 60 grzywien.
1400 - Jakusz Snopek z synami Jaszkiem i Piotrem dzisiaj z Dziekanowic, poręczając za córkę i siostrę Małgorzatę, zastawiają za 110 grzywien Więcławowi z Dziekanowic całą ich część dziedziczną w Dziekanowicach z wyjątkiem 2 łąk i cz. młyna, gdyż ma to w zastawie Jakusz Wolski  z Woli Szyszkowskiej w powiecie wiślickim, dziś Wolica.
1401 - pan Snopko.
1402 - w końcu XIV w. mieli w Dziekanowicach działy Snopkowie z Mozgawy, od których w latach 1398-1402 przejmował je inny dziedzic części Dziekanowic, Więcław ze Stępocic; jednocześnie wzmiankowany był tu jako właściciel Szymek z Góry, syn Sułka Żydówki, sędziego i burgrabiego krakowskiego oraz Krystyna wdowa po Tomku z Knyszyna. 
1402 - Jakusz Snopek z synami Jaszkiem i Piotraszem z Dziekanowic, alias obecnie z Mozgawy, sprzedają za 150 grz. Więcławowi z Dziekanowic całą część dziedziczną w Dziekanowicach.

źródła:
Franciszek Semkowicz, Kodeks Dyplomatyczny Małopolski, 1178 - 1386, s. 31, Akademia Umiejętności, Kraków, 1876.
Tomasz Jurek red., Stanisław Prinke, opr. inf. edycja elektroniczna, s. 652, Słownik Historyczno- Geograficzny Ziem Polskich w Średniowieczu.
Piotr Dymmel, Ludzie i herby w dawnej Polsce, s. 23, Polskie Towarzystwo Heraldyczne, oddział Lublin, 1995.
Witold Taszycki, Słownik Staropolskich Nazw Osobowych, T. V z. 1, Ossolineum, 1977.
Jan Wroniszewsk, Jacek Hertel, Genealogia, Uniwersytet Mikołaja Kopernika, s. 109, Toruń, 1987.


Dzieci osoby nr. 1, Jakuba Snopka  i N.N. 

2. Snopek h. Rawicz z Mozgawy, Piotr 'Piotrasz' h. Rawicz, błędnie h. Lis lub Topór, komornik ziemski krakowski, od 1392 podsędek krakowski, dziedzic Marcinowic par. Mstyczów, ur. ok. 1345 Mozgawa, dzisiaj par. Młodzawy Małe, gm. Pińczów, woj. świętokrzyskie, zm. 1413 Marcinowice, parafia Mstyczów, gm. Kozłów, żona Agata Krzelowska h. Lis, ur. ok. 1364, Krzelów, zm. przed 1413, Marcinowice, par. Mstyczów, gm. Kozłów. Córka sędziego ziemskiego sandomierskiego, następnie kasztelana krakowskiego Warcisława h. Lis. Jednym z jej braci był komes Mściwój,  dziedzic Kozłowa, Niewiatrowic i Pałecznicy. W latach 1317-8, sędzia ziemski krakowski, podkomorzy krakowski od 1322-30 a następnie od 25.06.1331 do 1344 roku wojewoda sandomierski, ojciec Mściwoja z Kwiliny, kanonika krakowskiego Świętopełka, Klemensa z Pałecznicy, Mikołaja z Krzelowa i Rożnicy oraz kanonika gnieźnieńskiego Jarosława. 
1365.05.09, sąd ziemski krakowski - Petrus de Mozgawa sprzedał za 20 grzywien części swojego dziedzictwa w Potoku, Bartłomiejowi, Florianowii Sulkonowi z Potoka. 1382 - Petrus dictus Snopecz de Marcinouicz, 1382-1413. Piotr, Piotrasz z Marcinowic., dziedzic Kobierzyna, dzisiaj dzielnica Krakowa w latach 1386-1411, Bąkowca, dzisiaj ruiny zamku w latach 1392-1413 z przynależnymi doń wsiami Lgotą Wielką, Lgotką, cz. Przyłubska, Gołuchowic i Siemięrzyc, dzisiaj gm. Kroczyce, Jakubowic w pow. wiśl., oraz od 1394 Kalawy, Przysieki i Rogowa dzisiaj w gm. Kozłów. Błędnie przypisany do rodowców h. Lis do których należał sąsiadujący z Marcinowicami Mstyczów lub też do herbu Topór swojego zięcia Jana z Sieciechowa.
1382 - Piotrasz z Marcinowic uzyskuje wyrok nakazujący Staszkowi Baberadowi, kmieciowi z Wojciechowa, którego pozywał z powodu odejścia przed czasem, powrót do siebie oraz zapłacenie 3 1/2 grz. i kary. 
1386 - Szczepan i wdowa po Mikołaju z Michowa mają stawić świadków w sprawie z Piotraszem z Marcinowic.
1386 - Piotrasz z Marcinowic przeciw Mściwojowi z Kozłowa o zabranie sieci, zajęcy i 5 źróbków oraz o 1/2 cz. w Trzonowie.
1388 - Ota z Klimontowa i Piotrasz z Marcinowic poręczyciele Jana wojewody łęczyckiego nie stawili się w sprawie z tymże Janem o oprawę wiana i posagu w wysokości 520 grzywien.
1388 - Piotr z Marcinowic oddala roszczenia wdowy po Bieniaszu z Mzurowa o 100 grz. szkody i konia wart. 5 grz. oraz roszczenia wdowy po Szczepanie z Michowa.
1398 - Piotr z Marcinowic zobowiązuje się zapłacić 20 grz. dzieciom Bartłomieja i Grzegorza z Pierzchowic zw. Parzymięsowie, ale najpierw winni stawić poręczycieli; poręczyciele poręczają Piotrowi z Marcinowicz że dzieci, po dojściu do lat sprawnych nie będą go pozywać o 20 grzywien za dziedzinę w Pierzchowicach.
1401 - Chełm, par. Zwierzyniec, Niemierza z Krzelowa h. Lis, kanonik katedry krakowskiej oddala dokument sprzedaży roszczenia Piotra z Marcinowic o dok. podziału i o 200 grzywien szkody. 
 1402 - Mikołaj, Przybek i Niemierza synowie Przybka z Irządz przeciw Piotraszowi z Marcinowic. 
1404 - Piotr z Marcinowic poręcza za Mściwoja z Kozłowa wypłatę 70 grz. posagu Stanisławowi Niemście ze Skroniowa ewentualnym wwiązaniem do 7 grzywien czynszu płaconego przez kmieci w Rogowie i Przesiece.
1405, Piotr z  Marcinowic, ojciec Heleny, żony Jana z Sieciechowic. 
1407 - Stanisław Kusnist kmieć z Lelowa nie stawił się w swojej sprawie z Piotrem z Marcinowic i jego włodarzem o 2 woły, 30 sztuk bydła, 100 kop żyta i poranienie żony Stanisława.
1409-10 - Piotr z Marcinowic godzi się z Janem plebanem z Pilicy w sprawie dziesięciny z ról folwarcznych w Przyłubsku.
1411 - Piotr z Marcinowic i Bąkowca przekazał altari Niemierzy z Krzelowa kaplicę św. Elżbiety w Kobierzynie wraz z jej uposażeniem. W zamian Piotr miał obiąć, po śmierci Niemierzy, patronat nad tą fundacją. Do tego jednak nie doszło bowiem Piotr zmarł dwa lata później. Niemierza ostatecznie przekazał altarię Uniwersytetowi Krakowskiemu.
1421 - w sporze między Jakubem plebanem w Przybynowie a Janem z Jakubowic o dziesięcinę z folwarku Jana podano, że zmarły Piotr z Marcinowic i Bąkowca kupił Jakubowice od zmarłego Jakuba zwanego Jaksą i oddawaną dotąd plebanowi w Przybynowie dziesięcinę z tej wsi zamienił na dziesięcinę z Lgotki położonej bliżej Przybynowa. Po zmarłym Piotrze Jakubowice odziedziczył Jan syn Zakliki z Sieciechowic.



Ruiny zamku Bąkowiec w Morsku, źródło Wikipedia.

źródła:
Franciszek Piekosiński, Kodeks Dyplomatyczny Małopolski, T. III, 1333 -1386, s. 186 -7, Akademia Umiejętności, druk. Czas, F. Kluczycki, Kraków, 1887.
Witold Taszycki, Słownik Staropolskich Nazw Osobowych, T V z. I, Ossolineum, 1977.
Tomasz Jurek red., Stanisław Prinke, opr. inf. edycja elektroniczna, s. 116, Słownik Historyczno- Geograficzny Ziem Polskich w Średniowieczu. 
Polski Słownik Biograficzny t. XXII 1977, [w:] Franciszek Sikora, Niemierza z Krzelowa h. Lis.
Polski Słownik Biograficzny t. XXII 1977, [w:] Bożena Wyrozumska, Mściwój z Chrzelowa h. Lis.

3. Snopek h. Rawicz z Mozgawy, Klemens, ur. ok. 1360, Mozgawa, obecnie par. Młodzawy Małe, gm. Pińczów, woj. świętokrzyskie, zm. 1399, zabity przez ludzi Małgorzaty c. Paszka z Krzęcic.

4. Snopek h. Rawicz, Małgorzata, ur. ok. 1375, zm. ok. 1465, ślub 1, ok. 1384,  Stogniew h. Cielepała, ur. ok. 1340, zm. ok. 1415, dziedzic Czechowa k. Lublina, ślub 2 ok. 1420, Rafał Ostrowski h. Rawicz, ur. ok. 1380, zm. ok. 1465, prawdopodobnie spowinowacony z wojewodą sandomierskim Krystynem ur. 1352,  zm. 1430 i kasztelanem lubelskim Warszem z Ostrowa, ur. 1390 zm. 1443/4.
Cebulka v Cybulka h. Cielepała z Czechowa w pow. lubelskim. Przodkiem Cebulków był Leonard, odnotowany w 1339 r. Jego potomkiem byli Mikołaj Cebulka, 1351 r., zmarły w 1373 r., kanonik poznański, archidiakon pczewski i Stogniew, który posiadał Czechów.
1369 - Czechów stał się własnością Stogniewa, właściciela tutejszego młyna. Miejscowość uzyskała od króla Kazimierza Wielkiego przywilej na przemiał wszelkich zbóż z okolicznych wsi, bez prawa mielenia słodu do produkcji piw. Prawdopodobnie Stogniew wybudował w Czechowie dwór obronny, który nie przetrwał do naszych czasów.
1398 - Jakusz Snopek dziedzic Dziekanowic z synami Jaszkiem i Piotrem ręcząc za córkę i siostrę Małgorzatę zastawiają za 94 grz. Więcławowi z Dziekanowic swoją część w Dziekanowicach z wyjątkiem 2 łąk i części młyna, które ma w zastawie Krzystka wdowa po Tomku z Knyszyna. 
Pierwszy mąż Małgorzaty, jak podaje Herbarz szlachty ziemi Łukowskiej na Lubelszczyźnie, miał być h. Cielepała. Jednakże jako posiadacz imienia typowego dla Okrzyców, mógł pochodzić właśnie z tego rodu.
1464 - w działach na Snopkowie występują Małgorzata ze Snopkowa i jej mąż Rafał Ostrowski. 

źródła: 

Tomasz Jurek red., Stanisław Prinke, opr. inf. edycja elektroniczna, s. 652, Słownik Historyczno- Geograficzny Ziem Polskich w Średniowieczu.Anna Sochacka, S. Wojciechowski, R. Szczygieł, Dzieje Lubelszczyzny. t. IV, Osady zaginione i o zmienionych nazwach historycznego województwa lubelskiego, Warszawa 1986.Sanisław Kuraś, Dzieje Lubelszczyzny. t. III, Słownik historyczno-geograficzny województwa lubelskiego w średniowieczu, Warszawa 1983.
Marek Wolińsk, Herbarz szlachty ziemi Łukowskiej na Lubelszczyźnie, t. I, s. 35, Wydawnictwo CKH, Szczecin 2011. 

5. Snopek h. Rawicz z Mozgawy, Jan 'Jaszek Jastkowski', współdziedzic Dziekanowic w latach 1382-1400, dzisiaj gm. Działoszyce, pow. Pińczów, woj. świętokrzyskie, ur. ok. 1362 Mozgawa, dzisiaj par. Młodzawy Małe, gm. Pińczów, woj. świętokrzyskie , zm. 1429 Snopków k. Lublina , żona Fenka N, zm. ok. 1360 r.

1382-1400 - Jan, Jaszek z Dziekanowic i Mozgawy s. Jakusza Snopka. 
1409 - Jan z Jastkowa, dziedzic Snopkowa. Na części Snopkowa dziedziczy Marcin Cebulka h. Cielepała s. Stogniewa, ksiądz w Lublinie.
1409 -  Jan prowadzi sprawę sądową o Jastków.
1409-29,  Jan ze Snopkowa, dziedzic Jastkowa.
1409- 70 - dziedzicami działów na Jastkowie byli także Prandota i jego synowie Grot, Jan [Jastkowski] i Prandota.
1452 - w wyniku działu majątku po Prandocie jego synowi Prandocie przypadł stary dwór ojcowski i 1/2 wsi a Grotowi 1/2 wsi ze stadniną i młynem .
1405 - Fenka żona Snopka z Górki w powiecie wiślickim, obecnie część Mozgawy, przeciw Spytkowi z Czajęcic znanym jako Spytek de Goreczsky.

źródła:
Tomasz Jurek red., Stanisław Prinke, opr. inf. edycja elektroniczna, Słownik Historyczno- Geograficzny Ziem Polskich w Średniowieczu.
Stanisław Kuraś, Słownik historyczno-geograficzny województwa lubelskiego w średniowieczu, w: Jastków, s. 89, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1983.
Tomasz Jurek red., Stanisław Prinke, opr. inf. edycja elektroniczna, s. 6, 90, Słownik Historyczno- Geograficzny Ziem Polskich w Średniowieczu.

Dzieci ze związku osoby nr. 2, Piotra Snopka s. Jakuba i Agaty Krzelowskiej h. Lis.

6. Snopek h. Rawicz z Kunaszowa i Mozgawy, Piotr, ur. ok. 1365, Marcinowice, par. Mstyczów, gm. Kozłów , zm.  1431 Snopków lub Jastków k. Lublina, dziedzic Kunaszowa k. Rohatyna, nast. części Snopkowa i Jastkowa, żona Katarzyna 'Hulewicz' Wojutyńska h. Nowina ur. ok. 1360, zm. ok. 1430.
1402 - dziedzic Kunaszowa k. Rohatyna.
1402 - Petro Snopek de Kunaczów, świadek przy poświadczeniu przez Piotra z Charbinowic, starostę halickiego, że Agnieszka, wdowa po Pawle Szekyrce, mieszczaninie halickim, darowała wieś swą Mały Bolszów Jakubowi, arcybiskupowi halickiemu.
1402-odsprzedaje Kunaszów Mikołajowi h. Radwan. Mikołaj przyjmuje nazwisko Kunaszowski i pod takim świadczy we Lwowie w 1421 r.
1413-31 - Piotr z Jastkowa, Snopkowa i Kaliszan k. Pilzna.
1417-20 - dziedzicem na Snopkowie jest Piotr Jastkowski.
1420 - zastawia 8 kmieci w Snopkowie Małgorzacie z Ciszycy w powiecie sandomierskim za 60 grzywien. 
1418 -30, w księgach z Jastkowa występuje Katarzyna, żona Piotra.

źródła: Akta Grodzkie i Ziemskie z Arch. Bernard. we Lwowie. T. II, s. 47, 48, poz. XXVIII, Lwów, 1870.
Przemysław Dąbkowski, Wędrówki rodzin szlacheckich, s. 9, 10, Lwów 1925.
Witold Taszycki, Słownik Staropolskich Nazw Osobowych, t. V z. I, Ossolineum, 1977.
Stanisław Kuraś, Słownik historyczno-geograficzny województwa lubelskiego w średniowieczu, [w:] Jastków, s. 89, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1983.

7. Snopek h. Rawicz z Mozgawy, Stanisław, ksiądz katolicki, prezbiter w Tuczynie, ur. ok. 1375, zm. ok. 1455.
1449 - in causa discreti Stanislai Snopek, prosbiteri de Thuczini.

źródła: Witold Taszycki, Słownik Staropolskich Nazw Osobowych, T. V z. 1, Ossolineum, 1977.

8. Snopek h. Rawicz z Mozgawy, Helena, ur.  ok. 1379, Marcinowice, par. Mstyczów, gm. Kozłów, mąż 'Jan z Sieciechowic' Sieciechowski h. Topór, s. Zakliki z Sieciechowic. Gniazdem Starżów-Toporczyków był Sieciechów k. Koziennic, który w 1132 roku Bolesław III Krzywoustego odebrał temu rodowi.
1422 - Jan z Sieciechowic z żoną Heleną, córką zmarłego Piotra z Bąkowca, stają w sądzie, by dokonać wpisu do ksiąg sprzedaży dokonanej na rzecz Krystyna z Koziegłów zamku Bąkowiec [dz. ruiny] z wszystkimi przynależnościami. 
1434 - Jan z Sieciechowic z żoną Heleną sprzedają za 500 grzywien i za konia wartości 100 grzywien Mikołajowi Morawcowi z Konaszówki zamek Bąkowiec z wsiami: Lgota Murowana, Lgotka, Przyłubsko, część w Gołuchowicach z 2 kmieciami, karczma w Siemierzycach, 1 kmieć w Podlesicach. Wieś Lgotę winien Mikołaj wykupić za 110 grzywien z rąk Franczka burgr. Ogrodzieńca, a kwotę tę potrącić sobie z sumy sprzedaży.  Mikołaj Morawiec z Konaszówki zobowiązuje się dać tytułem zastawu Janowi z Sieciechowic i jego żonie Helenie wwiązanie do zamku Bąkowcu z przynależnymi wsiami.
1435 - Krystyn z Koziegłów kaszt. sądec. uzyskuje na Mikołaju Morawcu z Konaszówki na podstawie prawa bliższości zamek Bąkowiec z wsiami: Lgota Murowana, Lgotka, Przyłubsko, część Gołuchowic, karczma w Siemierzycach, 1 kmieć w Podlesicach z takimi prawami z jakimi tenże Mikołaj kupił zamek Bąkowiec u Jana z Sieciechowic i jego żony Heleny c. Piotra z Marcinowic.
W 1410 r. pod Grunwaldem ósma chorągiew czerwona, na niej orzeł, jako świętego Jana Ewangelistę malują, w nogach trzymał napis Sanctus Joannes, biały, dwie kurwaturze żółte, była biskupa pomezańskiego, którą sprawował Magwardus de Kessemburg. Tę wydarł Mikołaj Morawiec, który się pisał z Kunaszówki z domu Powała, i z tąż go potem król posłał do Krakowa do królowej. W roku 1436 Mikołaj Morawiec z Kunaszówki i bracia Piotr i Jakub z Częstoszowic zawierają ugodę w sprawie błonia w Kunaszówce. Mikołaj i jego potomni mogą na tym błoniu posiadać przekopę i do nich należeć będzie błonie między tą przekopą a dworem Mikołaja. Część błonia położona między Kunaszówką a ww. przekopą ma być przez obie układające się strony i ich ludzi używana jako wspólne pastwiska. Mikołaj winien, wg. znaków ustalonych przez arbitrów, ogrodzić błonie płotem i urządzić ujście wody do przekopy, by woda nie zalewała wspólnych pastwisk. Mikołaj ustępuje ww.braciom łąkę zw. Łaniec, położoną na błotach w Częstoszowicach. 1428 - Katarzyna c. Włodka z Kunaszówki, żona Mikołaja Morawca z Kunaszówki i Ossowic. Współcześni określają go jako Mikołaja Powałę herbu Ogończyk z Taczewa. 

źródła:
Tomasz Jurek red., Stanisław Prinke, opr. inf. edycja elektroniczna, s. 32, Słownik Historyczno- Geograficzny Ziem Polskich w Średniowieczu.
Bartosz Paprocki, Herby rycerstwa polskiego.

Dzieci ze związku osoby nr 4, Małgorzaty Snopek c. Jakuba i Stogniewa Cebulki h. Cielepała.

9. Cebulka h. Cielepała Marcin, ur. ok. 1385, zm. Lublin 1451, ksiądz katolicki, dziedzic w Snopkowie i Czechowie [obecnie dzielnica Lublina]. 1409 - Marcin występuje w księgach ze Snopkowa. 1412 - Marcin syn Stogniewa, kapelan kaplicy NMP pod Lublinem składa rezygnację na ręce przedstawiciela zakonu św. Brygidy ze Szwecji, a to celem umożliwienia królowi Władysławowi Jagielle ufundowania klasztoru tegoż zakonu. 1418 - ks. Marcin z Czechowa i Snopkowa, pleban w kościele św. Michała Archanioła w Lublinie.
1419 - wraz z siostrą Małgorzatą sprzedają swój dział w Czechowie i Snopkowie Mikołajowi Cebulce, kapelanowi ks. Witolda za 70 grzywien.
1451 - Marcin syn Stogniewa, prepozyt szpitala lub. zapisuje w testamencie temuż szpitalowi 3 ogrody. 

źródła:
Tomasz Jurek red., Stanisław Prinke, opr. inf. edycja elektroniczna, Słownik Historyczno- Geograficzny Ziem Polskich w Średniowieczu.
Leon Białkowski. Teki Archiwalne VII, Najstarsze zapiski ziemskie lubelskie z r. 1409, Warszawa 1961.

10. Cebulka h. Cielepała Małgorzata, ur. ok. 1395, zm. ok. 1470, ślub ok. 1420 Wojciech 'Cebulka' Cielepała h. wł., dziedzic Czechowa i działów w Snopkowie, ur. ok. 1395, zm. ok. 1460.
1419 - wraz z bratem, ks. Marcinem sprzedają swój dział w Czechowie i Snopkowie Mikołajowi Cebulce, kapelanowi księcia Witolda za 70 grzywien. Bratem Wojciecha był Mikołaj Cebulka 1407–1430, sekretarz księcia Witolda, żonaty z Burnetą c. Jana z Wronowa.
1419 - Mikołaj Cebulka, brat Wojciecha, wówczas pisarz ziemski lubelski,  kupuje za 700 grzywien działy w Snopkowie i Czechów.
1422 - Mikołaj kupuje za 100 grzywien kolejny dział w Czechowie.
1449 - Wojciech przejmuje od Mikołaja folwark Żydowskie Kramy [ob. Hajdów, cz. Lublina]1456-59 - połowa wsi Snopków powyżej młyna należy do Wojciecha Cebulki z Czechowa.
1460 - sprzedał dobra w Łubkach za 250 grzywien.

źródła:
Tomasz Jurek red., Stanisław Prinke, opr. inf. edycja elektroniczna, s. 29, 57, 112, 126, 140,  217, Słownik Historyczno- Geograficzny Ziem Polskich w Średniowieczu.
Załącznik nr. 6 do uchwały nr. XII/63/205 Rady Gminy Radzyń Podlaski, 16.09.2015.
Anna Wasak, Pierwszy właściciel "pustkowia nad Białką" Mikołaj Cebulka. "Tęga to była głowa" , publ. elektron. 2018. 
Sobiesław Szybkowski, Ród Cielepałów: studium genealogiczne, Gdańsk 1999.

Dzieci ze związku osoby nr . 5  Jan 'Jaszek Jastkowski' i Fenka N.

11. Snopek h. Rawicz z Mozgawy, Małgorzata, ur. ok.1385, Mozgawa, dzisiaj par. Młodzawy Małe, gm. Pińczów, woj. świętokrzyskie, zm. 1464, Jastków, ślub 1, Prandota Goworko h. Rawicz, ur. ok. 1375, zm. Jastków 1462. 
1409-30 - dziedzic działu w Jastkowie, Prandota.
1443 - Jastków, Małgorzata żona Prandoty.
1441-56, dziedzic w Jastkowie, Prandota brat Grota.
1457 - Grot, brat Prandoty, sprzedaje swą część w Jastkowie za 700 grzywien Andrzejowi Tęczyńskiemu.
1462-4,  wdowa po Prandocie.  

źródła:
Tomasz Jurek red., Stanisław Prinke, opr. inf. edycja elektroniczna, s. 90, Słownik Historyczno- Geograficzny Ziem Polskich w Średniowieczu.

12. Snopek h. Rawicz z Mozgawy, Piechna, ur. ok. 1390, zm. przed 1437, mąż Goworek 'Goworek ze Zdziechowa' Goworko h. Rawicz, łoźny królewski, podstoli lubelski, ur. ok. 1390, prawdopodobnie brat Grota i Prandoty z Jastkowa.
1413-8, Goworko-Goworek z Snopkowa .
1413-4, Piechna żona Goworka.
1427 -  Jakub Solec sprzedaje 4 łany kmiece w Bychawce za 50 grzywien, spowiednikowi Władysława Jagiełły, ks. Sylwestrowi ze Zdziechowa, stryjowi Goworka. 
1427-8 -  ks. Sylwester z Piotrowic, par. Bychawka.
Sylwester Lasota, stryj Goworka, kanonik sandomierski i krakowski, arcybiskup lwowski.
1429 - Władysław Jagiełło nadaje Sylwestrowi Lasocie ze Zdziechowa, swemu spowiednikowi, kanonikowi i plebanowi sandomierskiemu brzeg rzeki Sanu między wsiami Turbia i Zbigniew.
1430 - Paszko Cholewa z Przybysławic, strażnik skarbu królewskiego sprzedaje wójtostwo za 100 grzywien Goworkowi ze Zdziechowa łożnemu król.
1432 - Goworko ze Zdziechowa w pow. radomskim, tenutariusz Piotrowic z Woli Wilkołaskiej.
1433 - Goworek de Wylkolaskawolya.
1433 - Władysław Jagiełło zapisuje Goworkowi, łożnemu król 50 grzywien na Woli Wilkołaskiej. 
1434 - król zapisuje Goworkowi 40 grzywien na Woli Wilkołaskiej. 
1437 - Goworek de Romanów.
1440, Buda - Wladislaus III rex Poloniae et Hungariae Goworconi de Zdziechów С marcas in villa Wilkolaska wola inscribit....generosus Goworko de Zdzechow subpincerna Lublinensis, familiaris. Wola Wilkołaska jako wieś królewska zastawiona przez Władysława III Warneńczyka podczaszemu lubelskiemu Goworkowi ze Zdziechowa. Król ten zastaw potwierdza w 1462 i 1464. 
1441.08.08 - sto grzywien, które winien był Goworek ze Zdziechowa Janowi  h. Abdank z Buczacza, zostały Janowi zapisane na wsiach Olesza i Jeziorzany.
1441-60, Goworek podstoli ziemi lubelskiej.
1442 -  Władysław Warneńczyk zapisuje Goworkowi 200 grzywien na Woli Wilkołaskiej. 
1448 -  Dorota Korczak z Rzeplina c. Marcina, druga żona Goworka. Dział schedy po ojcu.
1453 - Gotard sprzedaje Piotrowice za 500 grzywien podstolemu lubelskiemu Goworkowi.
1451-3, Łopiennik -  dziedzic Goworko z Woli Wilkołaskiej podstoli lub.
1457 - Stanisław ze Zdziechowa, brat rodzony Mikołaja Kota, odstępuje 7 łanów w Bychawce bratu stryjecznemu Goworkowi a w 1462 r. sprzedaje 7 łanów w Bychawce Piotrowi i Lasocie, synom Goworka. 
1462-6, dział między synami Goworka, z jego drugiego małżenstwa z Dorotą Korczak, Lasotą i Piotrem. Starszemu Lasocie przypada Wola Wilkołaska, Łopiennik, Pickowice i Wola Dłotowska oraz 7 łanów w Bychawce. Piotr dziedziczy dobra w ziemi przemyskiej i halickiej. 
1482 -1486 - Petrus Goworek de Lyppycza, Piotr Goworek z Lipnicy, żona Barbara Kulikowska c. Piotra. 


źródła:
Jan Ciechanowicz, Rody rycerskie Wielkiego Księstwa Litewskiego, t. V, s. 448,  FOSZE, 2001. 
Przemysław Dąbkowski, Wędrówki rodzin szlacheckich, s. 13, Lwów 1925
Jan Wroniszewski, Ród Rawiczów: współrodowcy Warszowiców i Grotowiców, s. 64-68.
Universitatis Iagellonica acta scientiarum litterarumque: Schedae historicae, s. 43 Kraków 1998.
Kodeks dyplomatyczny Małopolski,  t. XVII, s. 248.
Anna Sochacka, Własność ziemska w woj. lub. w średniowieczu, Lasotowie h. Rawa, s. 45, 54, 55, 90, 97,  113, 189, 190, UMC, Lublin 1987.
Kasper Niesiecki, Jan Nepomucen Bobrowicz, Herbarz Polski, [w:] Goworek h. Rawicz, t. IV s. 248.
Akta grodzkie ziemskie z arch. bernard,. t. XIX, poz. 1482, 1071, 1078.Akta grodzkie ziemskie z arch. bernard,. t. XIII, s. 22, 78, 140, 240, 247, 256, 259, 260, 273, 289, 297, 298, 592, 593.



Dzieci osoby nr. 6, Piotr Snopek h. Rawicz z Kunaszowa i Mozgawy i Katarzyna Wojutyńska zw. Hulewicz.

13. Snopek h. Rawicz z Kunaszowa i Mozgawy, Mikołaj 'Dobanowski v. Czelatycki', dziedzic w Dobanowicach i tenutariusz w Czelatycach k. Przemyśla, ur. ok. 1380 Szołomienice, pow. Rudki, woj lwowskie, zm. ok. 1454 Dubanowice, pow. Rudki, woj lwowskie.
Dobanowice, żona Motruna 'Romanowska' Świrska h. Szaława, ur. ok.1390, Świrz lub Romanów , zm. ok.1430, prawdp. wdowa po Wojutyńskim zwanym Hulewicz.
1437.05.13 - Mikołaj Czelatycki contra Piotr Próchnicki.
1437.05.13 - Motruna contra Rafał de Ostrów.
1437.05.13 - Mikołąj actor cum Allexandro de Próchnik.
1441 - Mikołaj zastawia połowę Dobanowic za 30 grzywien Ściborowi z Wiszni, który w 1460 zastawia je za 80 grzywien.
Niektórzy z pośród Czelatyckich pisali się w XV w. od wsi Szalomuńcza [Szołomienice] i Dobaniowice Szalomuńskimi i Dobaniowskimi. ''Jak się zdaje cząstkowi dziedzice Czelatyc, Leliwici i Awdańce przemięszali się między sobą tak gruntownie, że ich potomkowie w XVI i XVII w. sami już nie wiedzieli do którego rodu należą'', pisał Włodzimierz Dworzaczek. Do tego doszli Snopkowie h. Rawicz o których Dworzaczek nie wspomniał. Zapewne dlatego początkowo Wiercińscy na Podlasiu pisali się h.  Abdank.
1449 - Mikołaj Czelatycki contra Dorota z Rzeplina, żona Goworka ze Zdziechowa.

źródła:
Akta Grodzkie i Ziemskie z Arch. Bernard. we Lwowie. T. XIII, s. 26, 48, 298, poz. 336, 337, 338, 339, 590, 1471, 1472, Lwów, 1888.
Włodzimierz Dworzaczek, Leliwici Tarnowscy: z dziejów możnowładztwa małopolskiego wiek XIV-XV, s. 32, PAX, 1971.

14. Snopek h. Rawicz z Kunaszowa i Mozgawy, N, ur. ok. 1390, mąż Mikołaj Czelatycki h. Abdank [pierwotnie h. Ramułt]
Mikołaj Czelatycki, s. Konrada, dziedzica Kosienic przyjął herb Abdank.  Jego pierwszym znanym przodkiem był Henryk, wójt dziedziczny Ziębic [Munstenberk]. Synem Henryka był Konrad [Conradus filius Goskonis de Munstenberk] żonaty z Gertrudą, c. kantora poznańskiego, w latach 1244-1251, Goźwina, lekarza Bolesława Rogatki i Henryka III. Jednym z ich dzieci był Gosko, rycerz pasowany i wójt dziedziczny Ziębic, występujący w dokumentach w latach 1300 - 1306. Ze związku Goska i Zofii [Sophia uxoris Goskonis de Munstenberk] urodzili się: Mikołaj, Zofia, Adelajda i Konrad, ojciec Mikołaja. Pieczętowali się herbem nazywanym w Polsce Ramułtem, który pierwotnie przedstawiał tarczę o czerwonym polu z krzyżem św. Andrzeja, na nim znajdowało się pięć róż pięciolistnych, a nad hełmem w koronie pawi ogon. Konrad, potomek wójtów dziedzicznych z Munsterberga [Ziębic] na Śląsku, osiadł w końcu XIV wieku na Ziemi Przemyskiej, gdzie nabył m. in. Kosienice, Zabłotce, Boratyn i Batycze. W 1397 r. został wojewodą (burgrabią) przemyskim.
19 VIII 1399 r., Konrad z Ziębic i jego żona Petronella utworzyli parafię i ufundowali kościół. 
1402 - Konrad z Kosienic k. Żórawicy, zaświadcza, że Mikołaj Pstrowski sprzedał Abrahamowi z Dunajca wieś Orzechowce wraz z „siedliskiem” Czajków. Konrad zmarł przed 1415 r.  
Miał pięcioro dzieci, czterech synów i córkę. Córka Katarzyna, wyszła za mąż za Zygmunta Ptaczka z Jankowic. Synowie Konrada; Kunrad, Fryderyk, Jerzy i Mikołaj dokonali podziału majątku po ojcu około 1415 r. Najstarszym był Kunrad vel Konrad, który odziedziczył Kosienice. Jego synowie, Stanisław i  Konrad, zmarli bezdzietnie. Majątek po nich przejęła siostra Marta, która wniosła Kosienice w dom Dolińskich. Fryderyk był w 1423 roku studentem Uniwersytetu Krakowskiego, żonaty z Katarzyną,  której zabezpieczył posag na wsi Zabłotce. Zmarł w 1485 r. Jerzy został  dziedzicem Zabłociec oraz sołtysem w Wyszatycach. Mikołaj  natomiast odziedziczył Czelatyce.
1437 - Mikołaj z Rosienic, działem z braćmi koło 1437 r. sporządzonym, wziął części Czelatycz i odtąd naprzemian z tych wsi pisać się począł. Zapewne chodzi o fizyczne przejęcie Czelatyc bowiem w latach wcześniejszych Mikołaj prowadził majątkowe sprawy sądowe z Konradem.

źródła:
Marek Cetwiński, Rycerstwo śląskie do końca XIII w : biogramy i rodowody [w:] tablica genealogiczna wójtów ziębickich, s. 103, 104, 105, PAN, Wrocław, 1982. 
Prace Wroclawskiego Towarzystwa Naukowego. Seria A [Travaux de la Societe des sciences et des lettres de Wroclaw. Seria A], s. 103, 104, 105, WTN, Wrocław, 1947-2018.
Józef Hordowski, Jarosław Pacanowski, Kosienice : zarys dziejów wsi i parafii, s. 16, 17, 18. 
Adam Boniecki, Herbarz Polski, [W:] Czelatyccy h. Habdank. 

 
15. Snopek h. Rawicz z Kunaszowa i Mozgawy, N, ur. ok. 1390, mąż Mikołaj 'Dobanowski v. Czelatycki' Dereszniak h. Korczak, ur. ok. 1350, zm. przed 1437, dziedzic Rokietnicy.
Dersnak [pol. Dereśniak], brat Lutolda. Dershnak, rodzina pochodząca, podobnie jak Czelatyccy h. Ramułt ze Śląska.
1400 - W imię Pańskie Amen. Aby właściwie sprawować kult na cześć Najwyższego Zbawiciela, jak również uczczenie chwalebnej zawsze Dziewicy Maryi, Matki błogosławionej, szlachetnym postanowieniem spisano na wieczną rzeczy pamiątkę. Oto my Mikołaj razem z naszym bratem bliźniakiem Stanisławem, dziedzicami Rokietnicy do wiadomości powszechnej diecezji przemyskiej chcemy podać, że dla duchowego ubogacenia wiernych mieszkających w tej miejscowości, wznosimy kościół parafialny na cześć Wszechmogącego Boga i chwalebnej Dziewicy Maryi, Świętego Krzyża jak również św. Mikołaja Biskupa. Aby kościół był należycie utrzymany przez rektora lub plebana zapisujemy niżej podane dochody w samej naszej wiosce Rokietnicy jak również z Woli obecnemu Księdzu Jakubowi z Koprzywnicy pierwszemu rektorowi w tym kościele w Rokietnicy....1400 - w dzień św. Apostołów Piotra i Pawła z podpisami niżej wymienionych świadków: Szlachetnych Mikołaja i Lutolda braci, dziedziców z Czelatyc, Szlachetnego Mikołaja zwanego Ptaczko, dziedzica z Jankowic, Szlachetnego Wierzbianta dziedzica Siedlisk, Jaszkona Maciejkowicza z Miżyńca i Henryka z Domachacza i innych godnych zaufania".

źródła:
Ks. mgr Kazimierz Lewczak, 600 lat parafii Rokietnica, na podstawie; Adam Grymyza, Edward Jakubas, Zarys monografii wsi i parafii Rokietnica, publ. elektron. 

16. Snopek h. Rawicz z Mozgawy, Jakub, ur. ok. 1390, zm. 1470 Dobre, par. Wilków, pow. Opole Lubelskie.
1449 - 1470 - dziedzic cz. Dobrego, par. Wilków, pow. Opole Lubelskie i działu w Snopkowie k. Lublina, zmarł bezpotomnie, żona Katarzyna Syniec z Wilkowa, ur. ok. 1420, zm. 1469
1456-69, wieś Dobre - Katarzyna, żona Jakuba Snopka.

źródła:
Tomasz Jurek red., Stanisław Prinke, opr. inf. edycja elektroniczna, Słownik Historyczno- Geograficzny Ziem Polskich w Średniowieczu.
Stanisław Kuraś, Słownik historyczno-geograficzny województwa lubelskiego w średniowieczu, [w:] Snopków, s. 117-18, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1983.

17. Snopek h. Rawicz z Mozgawy, Jan, starosta niegrodowy w Szołomienicach, dziedzic Babczyniec, ur. ok. 1395 Szołomienice, pow. Rudki, woj lwowskie, zm. 1485, ślub 1447 Małgorzata Czeszyk h. Ossoria, ur. ok. 1410.
Snopek, (Snopko, Snopa) Johannes de Masgawa et de Szalomonicze.
1402 Tyrawa Wołoska, własność szlachecka Mikołaj Czeszyk dominus de T. Minori wśród ziemian san. 
1437.04.22 - Margarethe consortis [żona] Zuppari [Mikołaj Serafin zwany Żupnik z Barwałdu herbu Nieczuja. Jego bratem był Jan de Solverino. Doszło do unieważnienia małżeństwa z powodu braku potomstwa ok. 1440 r.
1441 - Margaretha consoris [żona] Joannis, c. Mikołaja, sędziego sanockiego, dziedzica Tyrawy i Bukowska.
1444 - Jan nabył prawem zastawu Nastaszczyn od starosty halickiego Mikołaja Parawy z Chodcza. [Magnificus dominus Parawa de Lubna Capitaneus Halicensis domino Joanni Snopek de Mogaswa obligavit villam Nastuscin in treedeim marcis latorum grossorum monete Prahensis numeri vero Polonicallis].
Czeszykowie h. Ossorya z Tyrawy v Ryterowic w ziemi sanockiej . Głową tej rodziny był Mikołaj, sędzia sanocki -1420, dziedzic Tyrawy i Bukowska, którego nazywano Czeszykiem [Czeszyk, Czeschig] Nie było to nazwisko, a prawdopodobnie oznaczało ono jego narodowość czeską. Mikołaj był postacią poważaną, okres jego sęstwa przypada w całości jeszcze na czasy ruskie. Przez swoich pięciu synów, którzy zarzucili z czasem przydomek Czeszyk, dał początek domom Ryterowskich, Tyrawskich, Bukowskich, Grabownickich, Pełków, Mysłowskich i Zawiszów z Grabownicy.
1440 Barwałd, Wacław poświadcza, że Mikołaj Serafin wykupił zamek Barwałd z wsiami Stronie i Leśnica oraz lasem. 
1440-56, Mikołaj Serafin z Barwałdu, miecznik krakowski 1440-59, żupnik krakowski 1434-59. 
1441 - Władysław Warneńczyk przekazuje Mikołajowi Serafinowi, żupnikowi i miecznikowi krakowskiemu prawa do zamku Barwałdzie ze wsiami Stronie, Leśnica, Jaroszowice, Zakrzów i Barwałd, z których 3 ostatnie wykupił za własne pieniądze oraz z lasem. 
1447 - Małgorzata Czeszkówna z Tyrawy, sędzianka ziemska sanocka, której bracia wyznaczyli 1480 r. 100 grzywien posagu, jest już 2-ov za Janem Snopkiem z Mozgawy.
1449.06.30 - prescutibus nobilibus Johanne Snopek.
1461 - Jan Snopek nabył prawem zastawu Babczyńce k. Rohatyna od Stanisława z Chodcza, bratanka Mikołaja Parawy.
Jan Snopek z Małgorzatą Czeszykówną dali początek rodowi Snopkowskich. [patrz: Genealogia Snopkowskich h. Rawicz i Wiercińskich h. Abdank.]
źródła:
Akta Grodzkie i Ziemskie z Arch. Bernard. we Lwowie, t. XIII, s. 236, 238, 240, 281, 291, 602, Lwów 1906.
Przemysław Dąbkowski, Wędrówki rodzin szlacheckich, Lwów 1925.
Witold Taszycki, Słownik Staropolskich Nazw Osobowych, t. V z. I, Ossolineum, 1977.
Jan Ptaśnik, Studia nad patrycjatem krak. wieków średnich, „Roczn. Krak.”, 16, s. 17-21.
Polski Słownik Biograficzny t. XXXV, 1995-1996, [w:] Waldemar Bukowski, Mikołaj Serafin z Barwałdu h. Nieczuja. 
Polski Słownik Biograficzny t. III/1, zeszyt 11. s. 350—352, Pociecha W, Chodecki Stanisław, h. Powała (†1474) — Kraków: Polska Akademia Umiejętności, 1937. 
Polski Słownik Biograficzny t. t. XXV/2, zeszyt 105. s. 197—198, Wiśniewski J., Parawa Mikołaj z Lubina h. Ogończyk, Zakład Narodowy Imienia Ossolińskich, Wydawnictwo Polskiej Akademii Nauk, 1980. 
Andrzej Grabski, Zdzisław Spieralski, Zarys dziejów wojskowości polskiej do roku 1864, t. I. Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, Warszawa 1966.

18. Snopek h. Rawicz z Kunaszowa, Mozgawy i Snopkowa, Sędochna, starościna lubelska, ur. ok. 1395, Szołomienice pow. Rudki, woj. lwowskie, zm. 1428, mąż  Stanisław Poddębski h. Ostoja, rycerz pasowany, podstarosta krakowski, starosta lubelski, ur. ok. 1380 Poddębice k. Łęczycy , zm. po 1436.12.04 Kraków, s. Wita lub Urbana z Poddębic.
1411.03.03 - asesor sądowy w Sieradzu, w służbie u starosty sandomierskiego i sieradzkiego Mikołaja Białuchy z Kurozwęk.1417 - procesował się z wojskim sieradzkim Chebdą z Niewiesza.
1427 - Sędochna c. Piotra z Jastkowa, żona Stanisława Poddębskiego starosty lub.,
1423 - Stanisław wraz z Piotrem Chełmskim świadczył naganionemu w szlachectwie Maciejowi z Borowna.
1434 - wystąpił z tytułem strenuus.
1417.08.25 - został powołany przez Białuchę na stanowisko podstarosty krakowskiego i pełnił ten urząd do 1423.08. 26.1422 - jeden z 10 burgrabiów zamku na Wawelu z pensją 60 grzywien rocznie.
1423 - został mianowany przez króla Władysława Jagiełłę wielkorządcą krakowskim. W latach 1426-30, starosta krakowski.
1427 - Sędochna c. Piotra z Jastkowa, żona Stanisława Poddębskiego starosty lub.
1429 - Dorota c. Stanisława z Barczewa h. Pobóg i Zdzisławy, druga żona Stanisława, dokonała działu majątkowego w Stoczkach z matką. 1431 - otrzymał prawo wykupu starostwa tuszyńskiego ze wsią Tuszyn k. Piotrkowa.
1433 - zastępował Białuchę na urzędzie starosty krakowskiego.
1433 -1434, z ramienia królowej Zofii był sędzią w sądzie nadwornym.
1435 - 1436, starosta niegrodowy [tenutariusz] Żarnowca.
1435.03.28 - poręczył za Mikołaja Serafina zwanego Zupariusz, męża Małgorzaty Czeszykówny, przyszłej żony Jana Snopka, gwarantując spłatę zadłużenia 700 grzywien wwiązaniem w Tuszyn.
1436.09.16 - ponownie poręczał długi Mikołaja Serafina, źupnika krakowskiego.
1436 - Mikołaj Czeszyk z Tyrawy zobowiązał się złożyć na ręce Stanisława 50 grzywien z żup solnych dla sędziego łęczyckiego Adama z Turu.
źródła:
Tomasz Jurek red., Stanisław Prinke, opr. inf. edycja elektroniczna, s. 217, Słownik Historyczno- Geograficzny Ziem Polskich w Średniowieczu.
Polski Słownik Biograficzny,  t. XLII, 2003-2004, [w:] Waldemar Bukowski, Alicja Szymczakowa, Stanisław z Poddębic h. Ostoja, 

Dzieci osoby nr. 10, Cebulka h. Cielepała Małgorzata i Wojciech 'Cebulka' Cielepała h. wł.

19. Cielepała h. wł., Małgorzata 'Cebulka', ur. ok. 1430, zm ok. 1485, ślub ok. 1452, Rafał 'Snopkowski' Ożarowski h. Rawicz, s. Dziersława, ur. ok. 1420, zm. 1487.
1415 - Władysław Jagiełło nadaje Mikołajowi Cebulce z Czechowa pustkowia nad rzeką Białką, które niegdyś nadał Kozietułom i Łosiowi. 1415-30, Mikołaj Cebulka dziedzic Białki.
1441-51, Biała, dziedzic Wojciech Cebulka. 1453/64 - po śmierci ojca Małgorzata odziedziczyła wszystkie działy ojca w Snopkowie, część Czechowa i Białki [dwie]. Ta decyzja była prawnie powtarzana kilka razy.
1452 - Rafał Dziersławic otrzymał za żoną Małgorzatą, córką Wojciecha Cebulki, 60 grzywien posagu, zapisując jej 60 grzywien wiana. 
1459 - dział między braćmi Janem, Prandotą, Rafałem i Sięgniewem: Rafałowi 1/2 w Ożarowie od Woli do ról starej wsi zw. Wiktorowskie, z siedliskami i karczmami aż do karczmy Szczyrby włącznie, dolny wielki staw i sadzawka poniżej grobli, 1/2 bagna powyżej karczmy Szczudłowej; Sięgniewowi stara wieś Ożarów i karczma Szczudłowa. Dział majątku pomiędzy synami Dziersława przeprowadził w wnuk Krystyna z Ostrowa, Grot (zm. przed 1474), podkomorzy lubelski i tenutariusz kazimierski. W wyniku podziału Sięgniew z Rafałem otrzymali po połowie Ożarowa i Starościna oraz Ciszycy i Woli Ciszyckiej, przy czym Sięgniew, który prawdopodobnie był najstarszym synem Dziersława, odziedziczył Starą Wieś Ożarów. Jan posiadł Ługów oraz połowę Sowoklęsk, Wojnowic i Ratniowa, a Prandota Wolę Ożarowską, połowę Rudna oraz czwartą część Wojnowic.
1463 - Biała k. Radzynia Podlaskiego, w wyniku działu rodzinnego przypada Małgorzacie z Czechowa i Snopkowa.
1463 - dział rodzinny: Białkę k. Radzynia dziedziczy Małgorzata z Czechowa i Snopkowa.
1463 - dział rodzinny: Białka Niżna [Kozirynek], dziś część Radzynia Podlaskiego. Małgorzacie ze Snopkowa przypada Białka.
Rafał Ożarowski, syn Dzieresława z Ożarowa, jako pierwszy z Ożarowskich począł pisać się Snopkowskim. Otrzymał dział w Snopkowie w wianie od żony Małgorzaty c. Wojciecha Cielepały. Kasper Niesiecki połączył  Ożarowskich ze Snopkami v. Snopkowskimi w jeden ród i ten błąd w kolejnych opracowaniach jest powielany po dzień dzisiejszy. Rafał Ożarowski był przedstawicielem średnio-zamożnej szlachty szukającej awansu. Według autora herbarza miał być synem Siegniewa. Był jednak bratem Siegniewa, którego synowie: Rafał, Prandota i Sięgniew herbu Rawa w latach 1470-80 dziedziczyli 3 folwarki na Ożarowie w parafii Garbów k. Wąwolnicy.  
1475  - Rafał został pozwany przez kanonika krakowskiego Jana Długosza, który na konsystorzu w Lublinie złożył skargę o zabranie przez niego dziesięcin należących do kolegiaty Najświętszej Marii Panny w Sandomierzu. Rafał Ożarowski miał trzech synów i  córkę imieniem Barbara. Jego bratankiem był Sylwester Ożarowski ''Lasota'', syn Prandoty z Ożarowa i Barbary, podkomorzy królewski, od 1535 wojski krakowski, zm. w roku 1537.

ródła: 
Sobiesław Szybkowski, Ród Cielepałów: studium genealogiczne, s. 200, Wydawn. Uniwersytetu Gdańskiego, 1999.
Tomasz Jurek red., Stanisław Prinke, opr. inf. edycja elektroniczna, s. 217, Słownik Historyczno- Geograficzny Ziem Polskich w Średniowieczu.
Anna Sochacka, Własność ziemska w województwie lubelskim w średniowieczu, s.93, Uniwersytet Marii Curie-Skłodowskiej, Wydział Humanistyczny, 1987.
Księgi Ziemskie Lubelskie. Acta terrestia Lublinensia w Archiwum Państwowym w Lublinie, s, X 105. 
Agnieszka Nalewajek, Ożarowscy herbu Rawicz –kariera na dworze Jagiellonów, Instytut Historii K U L Jana Pawła II, Rocznik LubelskiegoTowarzystwa Genealogicznego, t. IV, 2012. 
Kaspar Niesiecki, Jan Nepomucen Bobrowicz, Herbarz Polski, t.VIII, s. 426, Lipsk 1841.
Polski Słownik Biograficzny t. XXIV, [w:]  Franciszek Sikora, Sylwester Ożarowski h. Rawicz, 1979 r.
 


20. Cielepała h. wł., Katarzyna 'Cebulka', zm. po 1466, ślub, Mikołaj Wielogłowski h. Starykoń, dziedzic Wielogłów i części Kaliszan k. Pilzna.
 1453/54  - po śmierci ojca odziedziczyła część Czechowa, dom w Lublinie i folwark Żydowskie Kramy, obecnie Hajdów, cz. Lublina.
1463 - dział rodzinny, Katarzynie żonie Mikołaja z Wielogłów i Kaliszan w powiecie sądeckim przypada folwark Żydowskie, Bedlne i Czechów.
1463 - dział rodzinny, folwark Żydowskie położony nad rzeką Bystrzycą poniżej wielkiego młyna królewskiego przypada w dziale Katarzynie z Czechowa, żonie Mikołaja z Wielogłów.
 1473 - Czechów, Mikołaj z Wielogłów oświadcza, że 1060 grzywien za sprzedane dobra ojczyste żony Katarzyny, t.j. Czechów, Żydowskie i 2 domy w Lublinie, zapisał na swych dobrach w pow. pilzneńskim.

źródła:
Sobiesław Szybkowski, Ród Cielepałów: studium genealogiczne, s. 200, Wydawn. Uniwersytetu Gdańskiego, 1999.
Anna Sochacka, Własność ziemska w województwie lubelskim w średniowieczu, s.93, Uniwersytet Marii Curie-Skłodowskiej, Wydział Humanistyczny, 1987.
Tomasz Jurek red., Stanisław Prinke, opr. inf. edycja elektroniczna, Słownik Historyczno- Geograficzny Ziem Polskich w Średniowieczu.

Dzieci osoby nr. 11, Małgorzaty Snopek z Mozgawy i Prandoty Goworka h. Rawicz

21. Goworko h. Rawicz, Prandota, ur. ok. 1400, zm. 1480, żona N.N.
1452 - dział Jastkowa: Prandocie przypada stary dwór ojcowski i 1/2 wsi, Grotowi 1/2 wsi ze stadniną i młynem.

źródła: Tomasz Jurek red., Stanisław Prinke, opr. inf. edycja elektroniczna, s. 90, Słownik Historyczno- Geograficzny Ziem Polskich w Średniowieczu.  
Jan Wroniszewski, Ród Rawiczów. Warszowice i Grotowice, s. 164, Toruń 1992.

22. Goworko h. Rawicz, Anna, ur. ok. 1415, zm. ok. 1457, ślub Jakub Mazur, wójt snopkowski, ur. ok. 1390, zm. Snopków k. Lublina ok. 1460.
1456 - Jakub syn Jana Mazura i jego żona Anna (Acta Officialia w Archiwum Diecezjalnym w Lublinie II 104-5).
1462-4, Anna, Sędochna, Zofia, cc. Prandoty i Małgorzaty.
1466 - szl. Małgorzata wdowa po szl. Jakubie, [Mazurze] wójcina w Snopkowie.

23. Goworko h. Rawicz, Sędochna, ur. ok. 1420, zm. po 1462.

24. Goworko h. Rawicz, Zofia, ur. ok. 1420, zm. po 1462.

25. Goworko h. Rawicz, Grot
1462-82 Grot s. Prandoty.

źródła:
Jan Wroniszewski, Ród Rawiczów. Warszowice i Grotowice, s. 164, Toruń 1992.
Tomasz Jurek red., Stanisław Prinke, opr. inf. edycja elektroniczna, s. 90, Słownik Historyczno- Geograficzny Ziem Polskich w Średniowieczu.  

Dzieci osoby nr. 12, Piechny Snopek z Mozgawy i Goworka ze Zdziechowa h. Rawicz. 

26. Goworko h. Rawicz, Stanisław, rycerz,  ur. ok. 1420.
1438 -66, sługa księcia Mytki z Kurosza.
1466 - sługa starosty halickiego Mikołaja Parawy z Lubina.

27. Goworko h. Rawicz, Andrzej 'Andrzych', ur. ok. 1425, zm. 1452, zabity przez Kolę z Delejowa.

źródła:
Jan Ciechanowicz, Rody rycerskie Wielkiego Księstwa Litewskiego, t. V, s. 448,  FOSZE, 2001.


Dzieci osoby nr. 13, Mikołaja Snopka 'Dobanowskiego v. Czelatyckiego' h. Rawicz i Motruny 'Romanowskiej' Świrskiej h. Szaława.

28. Snopek h. Abdank [pierwotnie Rawicz], Stanisław 'Dobanowski v. Czelatycki', ok. 1402 Romanów [forteca ''fortalicja''] k. Bóbrki, pow. lwowski, zm. po 1477, starosta niegrodowy w Dubanowicach, dziedzic w Szołomienicach. ślub 1,  1437 Małgorzata Dereszniak h. Korczak, ur. ok. 1417, zm 1447, ślub 2, ok. 1447 Katarzyna 'Szamotulska' Świeboda h. Nałęcz, ur. ok. 1420 Charłupia Mała 

1447.02.14 - Przemyśl, Nobil. Stanisław de Dobanyowicze przeciwko Janowi Snopkowi z Mozgawy i jego żonie Małgorzacie.
1447.09.09 - Przemyśl, Ścibor z Wiszni, podsędek lwowski, w obecności Fredry z Pleszowic i Jana z Trzciany. zasądza spłate z połowy Szołomienic dla Stanisława od Jana Snopka z Szołomienic.
1447.09.19 - Przemyśl, Nobil. Stanislaus Snopek de Dobanycze [Dobanowice] występuje w sądzie w sprawie Urszuli, Elżbiety i Katarzyny, sierot.
1465.07.11 - Kazimirus Rex Polonie etc. Stanislao et Andree heredibus de Schalomunicze fratribus.
1477 - Katarzyna, the wife of Stanisław Snopek, gave to Anna Borowska, her daughter from the first marriage, 1/2 curie et predii reformacionissue in Minori Chartlupya.
1477 - Stanisław z Karszewa zwany Snopek, AGAD Księgi grodzkie sieradzkie.
Katarzyna c. Jana Świebody h. Nałęcz, sędziego grodzkiego lwowskiego, dziedzica działu w Charłupi Małej k. Sieradza.
Charłupia Wielka i część Charłupi Małej należała do Adama Świnki h. własnego żonatego z Elżbietą c. Andrzeja Odrowąża ze Sprowy, która była ciotką wojewody ruskiego Piotra Odrowąża. Jana Świebodę do Lwowa sprowadził jego kuzyn Wincenty Świeboda z Szamotuł, starosta lwowski w latach 1430 -1439, który to Wincenty na starostwo lwowskie trafił za sprawą Adama Świnki.
Katarzyna Świeboda wychodząć za Stanisława Snopka była wdową. Z pierwszego małżeństwa miała córkę Annę Borowską, której zrobiła zapis na Charłupii Małej.

źródła:
Akta Grodzkie i Ziemskie z Arch. Bernard. we Lwowie. Zapiski sądów przemyskich i przeworskich, t. XIII, poz. 438, 3227, 3303, 6005, Lwów 1906.
Alicja Szymczakowa, The Manorial Farm in Gentry Estates in the Region of Sieradz during the Fifteenth Century z Quaestiones Medii Aevi Novae t. XI.
Alicja Szymczakowa, O przezwiskach i przydomkach szlachty sieradzkiej w XV wieku, aneks, Przezwiska szlachty sieradzkiej w XV w / w:/Studia z Dziejów Państwa i Prawa Polskiego, tom 9 część 1, s. 193–216, 2006.

29. Snopek h. Abdank [pierwotnie Rawicz], Andrzej 'Dobanowski v. Czelatycki', ur. ok. 1403 Romanów [forteca ''fortalicja''] k. Bóbrki, pow. lwowski , zm.  po 1476 Wodzisław k. Sandomierza, ślub 1, Anastazja 'Próchnicka' Korczak h. Korczak, dziedziczka części Lipnicy, ur. ok. 1405, zm. przed 1435, ślub 2, ok. 1438 Katarzyna Małachowska h. Nałęcz, ur.  ok. 1420, Małachowice obecnie gm. Ozorków, powiat zgierski, zm. po 1476, Wodzisław, d. miasto (1317–1870), ob. wieś gminna, pow. jędrzejowski, woj. świętokrzyskie c. Bartłomieja Jana Małachowskiego h. Nałęcz zm. po 1436,  syna Niemierzy z Małachowic.
1423 - otrzymał poręczenie od Andrzeja h. Pomian za jego kuzyna, podsędka Pomiana [Sokołowskiego] z Wrzącej k. Koła.

1423 - 1465, dziedzic Karszewa, [ob. gm. Łask, pow. łaski woj. łódzkie], - Andrzej Snopek - AGAD Księgi ziemskie szadkowskie.
1438 - Mikołaj, Tomasz i Niemierza z Małachowic s. Bartłomieja wypłacają Andrzejowi 60 grzywien posagu ich siostry Katarzyny.
1462.08.11 - Andreas, frater [brat] Stanislai de Schalomunicze.
28.06.1466 - Andrea, herade [dziedzic] de Schalomunicze. 
1476.10.30, sąd konsystorski krakowski - Andree Snopek et Katherine coniugibus et opidanis de Wodzislaw [sandomierski]
Anastazja Korczak h. Korczak, prawdop. siostra Aleksandra i Piotra Próchnickich, kuzynka Marcina Korczaka, który w 1411 zapamiętany był we Lwowie a w 1420 notowany w kołomyjskiem. Marcin pozostawił żonę Dorotę której w 1487 przyznano Rzeplin w procesie z Próchnickimi. Córki Marcina Korczaka:Małgorzata 1 v. za Ramszem z Cieszacina, 2 v. w 1487r. za Janem Mzurowskim. Jadwiga za Andrzejem Hlebem Świrskim v. Romanowskim z Romanowa h. Szaława [Andrzej Hleb Świrski v. Strzecz, dziedzic Żółczowa k. Rohatyna]. Dorota, druga żona podstolego lubelskiego, Goworka ze Zdziechowa [ i Romanowa] h. Rawicz. W 1437-1443 - córki Marcina dzielą się dobrami Rzeplinem, Siołką, Sławęcinem, Garnkiem, Kozłowem, Rożniatowem i in. 1443.04.20 - tree sores germane Margaretha, consoris juvenis Mszurowski Ioannis, et Hedwigis, consoris olim Andree de Slawanczyno, et Dorothea, consoris Goworconis [ trzy siostry rodzone, Małgorzata, żona Jana Mzurowskiego, Jadwiga, żona Andrzeja ze Sławęcina, prawdop. ob. dzielnica Hrubieszowa i Dorota żona Goworka - podział majątku]. Lipnica przypada Dorocie, żonie Goworka ze Zdziechowa, która następnie jest w posiadaniu Piotra syna Goworka ze Zdziechowa i Doroty Korczak, ob. Lipnica Górna (ukr. Верхня Липиця) i Dolna (ukr. Нижня Липицяk) k. Rohatyna. W II RP, gm. Lipnica Dolna pow. rohatyński, woj. stanisławowskie.1444.05.18 - Dominus Piotr Godowski, chorąży [vexillifer] halicki, sąsiad Generosy Dominy Jadwigi ze Sławęcina. Andrzej Snopek z Katarzyną Małachowską nie pozostawił potomstwa w lini męskiej. Natomiast z  Anastazją Korczakówną dali początek rodu Wiercińskich . [patrz: Genealogia Wiercińskich h. Abdank]

źródła:
Joanna Karczewska, Ród Pomianów na Kujawach w średniowieczu, s.144, 145, Wydawn. Historyczne, 2003
Alicja Szymczakowa, O przezwiskach i przydomkach szlachty sieradzkiej w XV wieku, aneks, Przezwiska szlachty sieradzkiej w XV w / w:/Studia z Dziejów Państwa i Prawa Polskiego, tom 9 część 1, s. 193–216, 2006 - 1451 - dziedzic Karszewa, Andrzej Snopek - AGAD Księgi ziemskie szadkowskie.
Akta grodzkie i ziemskie z czasów Rzeczpospolitej Polskiej z arch. tzw. bernard. we Lwowie, 1875 t. XIII poz. 4792, 6169.
Tadeusz Dubiecki, Edward Wiśniewski [recenzenci], Rocznik Łódzki, s. 24, 30, 31, 32. 33, [W:] drzewo gen. Małachowskich z Małachowic, Archiwum Państwowe w Łodzi, PTH Łódź 2009.
Scriptores Rerum Polonicarum t. XIII, Archiwum Komisji Historycznej, t.V s. 167, 168, Akademia Umiejętności, Kraków, 1889.

Dzieci osoby nr. 14,  Snopek h. Rawicz z Kunaszowa i Mozgawy, N, i Mikołaja Czelatyckiego h. Abdank [pierwotnie Ramułt]

30. Czelatycki h. Abdank, Jan 'Dobanowski v. Czelatycki', komornik ziemski przemyski, ur. ok. 1410 zm. ok. 1450, żona N. Czeszyk h. Ossoria.
1425- 1430, student Uniwersytetu Krakowskiego. 
1430 - Jan i Piotr, synowie Mikołaja Czeszyka, dają 100 grz. szl. Czelatyckiemu za posag ich siostry.
1446 -1447 - Jan, pisarz grodzki lwowski. 


źródła:
Maciej Wilamowski, Familia dworska Piotra i Andrzeja Odrowążów Sprowskich, wojewodów i starostów ruskich, s. 290, 303, 318.
Tomasz Jurek red., Stanisław Prinke, opr. inf. edycja elektroniczna, s. 208, Słownik Historyczno- Geograficzny Ziem Polskich w Średniowieczu.

31. Czelatycki h. Abdank, Stanisław, syn Mikołaja z Czelatyc, wnuk Konrada z Kosienic, żona Dorota 'Jarosławska v. Tarnowska' Ostrowska h. Leliwa, ur. ok. 1435, zm. ok. 1500, córka starosty ruskiego Rafała Ostrowskiego v. Jarosławskiego v. Tarnowskiego h. Leliwa, dziedzica Przeworska i Jarosławia oraz Anny Świdawy z Szamotuł. Wnuczka Spytka Jarosławskiego. Siostra Spytka oraz Rafała Jakuba.
1442 - chwilowo zastępca sędziego grodzkiego lwowskiego.
1460 - Stanisław, żonie swej Dorocie, zapisał 120 grzywien posagu i wiana na części Rosienic.
1473 - Stanislaus Czelatycki de Schalomunicze recognovit, quia post generosam Dorotheam filiam gsi. Raphaelis de Ostrów consortem.

źródła:
Adam Boniecki, Herbarz Polski, [W:] Czelatyccy h. Habdank.
Maciej Wilamowski, Familia dworska Piotra i Andrzeja Odrowążów Sprowskich, wojewodów i starostów ruskich, s. 290, Kraków 2000.

32. Czelatycki h. Abdank, Mikołaj, s. Mikołaja z Czelatyc, proboszcz w Krośnie.
1440 - wypromowany na bakałarza .
1445 -  magister wydział artium Uniwersytetu Krakowskiego.

źródła:
Maciej Wilamowski, Familia dworska Piotra i Andrzeja Odrowążów Sprowskich, wojewodów i starostów ruskich, s. 290, Kraków 2000.
Adam Boniecki, Herbarz Polski, [W:] Czelatyccy h. Habdank.

33. Czelatycka h. Abdank, Jadwiga, ślub 1, Stanisław Didatycki, zm. przed 1446, ślub 2, Maciej Pantelejowski
1441.01.30 - Hedvigim filiam Nicolai de Czelathycze, relictam Stanislai de Didathycze [Jadwiga córka Mikołaja Czelatyckiego, wdowa po Stanisławie z Didatycz. Hedvigis de Panthelouicze uxor Mathie [Jadwiga, żona Macieja z Pantelejowic]

źródła:
Akta Grodzkie i Ziemskie z Arch. Bernard. we Lwowie. T. XIII, poz. 1520, 3060, 3061, Lwów, 1888. 
Adam Boniecki, Herbarz Polski, [W:] Czelatyccy h. Habdank.

Dzieci osoby nr. 15 , Snopek h. Rawicz z Kunaszowa i Mozgawy, N i Mikołaja 'Dobanowskiego v. Czelatyckiego' Dereszniaka h. Korczak.

34. Dereszniak h. Korczak, Jadwiga 'Dobanowska v. Czelatycka v Dereszniak', ur. ok. 1400, ślub Piotr 'Polak' Wnuczek h. Jastrzębiec, s. Andrzeja, starosta niegrodowy w Skale nad Zbruczem k. Kamieńca Podolskiego, ur. ok. 1395, Kutno, d. ziemia łęczycka, obecnie woj. łódzkie 
1386 - książę Siemowit IV wydał ojcu Piotra, Andrzejowi de Kutno, przywilej mocą, którego jego wsie Kutno i Sieciechów, zostały zwolnione od wszelkich opłat, posługi, ciężarów, z wyjątkiem 2 groszy z każdego łanu zboża.
1437. Hedwigis filiastre [bratanica] Lutoldi et Stanislao et Nicolao fratribus germanis [bracia rodzeni] de Dobanowice, dzielą się spadkiem pozostawionym po ojcu: to jest ''porcione patrimonii hereditatum in'' Dobanowice, Rokitnica, Szołomienice, Domachowice i Michałowice
1430 -1433 - otrzymywał od Władysława Jagiełły, wraz z Cebrowskimi h. Hołobok, nadania na Bóbrce  w wysokości 1550 grzywien.
1436.11.24, Kraków - Piotr Wnuczek v. Kruczek z Kutna zwany Polakiem skwitował zapis 100 grzywien na Bóbrce k. Rohatyna od króla Kazimierza Warneńczyka.

źródła:
Jan Fijałek, Tarłowie. Znamienitego rodu początki i świetność, s. 187, 194, 196, Przegląd Historyczny 8/2, 1909.

35. Dereszniak h. Korczak, Stanisław 'Dobanowski v. Czelatycki'

36. Dereszniak h. Korczak, Mikołaj 'Dobanowski v. Czelatycki'

1437.10.28 - Dymitr Boratyński contra Mikołaj Dobanowski, brat Stanisława.